Spółka żony i kolegi ministra
Firma geodezyjno-projektowa MGGP wygrywa przetargi organizowane przez agencje rządowe i spółki Skarbu Państwa. Udziały w niej mają żona Aleksandra Grada i jego kolega

W ostatnich trzech latach MGGP SA, wcześniej działająca jako Małopolska Grupa Geodezyjno-Projektowa, wygrała samodzielnie lub w ramach konsorcjum ponad 30 przetargów organizowanych w ramach ustawy o zamówieniach publicznych. Kilkanaście z nich po nominacji w listopadzie 2007 roku Aleksandra Grada na ministra skarbu.

Dominują kontrakty podpisane z państwowymi agencjami i urzędami centralnymi oraz spółkami Skarbu Państwa, m.in z Karpacką Spółką Gazownictwa w Tarnowie, PKP Polskie Linie Kolejowe, oddziałami Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, Agencją Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. MGGP realizuje też duże kontrakty dla samorządów.

Koledzy ze studiów

Prezes spółki MGGP Franciszek Gryboś zaprzyjaźnił się z Aleksandrem Gradem jeszcze podczas studiów na krakowskiej AGH. Razem działali w kole naukowym geodetów, zarabiali pierwsze pieniądze w spółdzielni studenckiej. Obaj widzieli swoją przyszłość w biznesie.

Na początku lat 90. Grad i Gryboś zaczęli tworzyć firmę zajmującą się usługami geodezyjnymi. Później dołączył do nich Bogdan Grodziński (dziś przewodniczący rady nadzorczej MGGP – 25 procent udziałów) i powstała Małopolska Grupa Geodezyjno-Projektowa.

W 1997 r. Grad został wojewodą tarnowskim i swoje udziały przepisał na żonę. Dokonali też rozdzielności majątkowej. W lutym 1998 r. powstała spółka akcyjna MGGP, której założycielami byli: Małgorzata Grad, Bogdan Grodziński, Franciszek Gryboś oraz Janusz Sobczyk (podzielili się akcjami po 25 proc.). Do 2002 roku Aleksander Grad był przewodniczącym rady nadzorczej spółki. Członkiem tej rady był też jego syn Paweł.

Firma szybko się rozwijała. W 2003 roku miała 15 mln zł przychodów netto, a w 2007 r. już blisko 54 mln zł.

Media sugerowały, że dynamiczny rozwój spółka zawdzięczała ówczesnemu posłowi Aleksandrowi Gradowi. MGGP zarzucano m.in., że wygrywa przetargi organizowane przez ARiMR, gdy Grad był szefem sejmowej podkomisji monitorującej wdrażanie dla ARiMR Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli (IACS). Po publikacjach „Wprost” i „Super Expressu” Marek Kuchciński złożył w imieniu Klubu PiS zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa. W sprawie przetargów wszczęto śledztwo. – Wszystko odbywało się zgodnie z procedurą, były kontrole i nic nam nie zarzucono – mówi Franciszek Gryboś.

Zjeść ciastko i mieć ciastko?

Po mianowaniu Aleksandra Grada ministrem skarbu Małgorzata Grad w styczniu 2008 r. zrezygnowała z funkcji wiceprezesa MGGP. – Zawieszam aktywność w spółkach i zaczynam się z nich wycofywać – deklarowała.

Miesiąc później wspólnie z Franciszkiem Grybosiem zawiązali spółkę komandytową Franciszek Gryboś spółka komandytowa.

Oboje wnieśli do niej swoje udziały, spółka stała się właścicielem połowy akcji MGGP.

Dzięki temu Małgorzata Grad nadal ma pośrednio 25 proc. akcji MGGP, jednak w nowej spółce jest komandytariuszem: nie jest upoważniona do reprezentowania firmy ani prowadzenia jej spraw.

Spółkę komandytową reprezentuje komplementariusz, którym jest Franciszek Gryboś. On też odpowiada za jej zobowiązania całym swoim majątkiem.

– To był przemyślany ruch. Na pierwszy rzut oka komandytariusza nie widać w rejestrach, a zarazem zostawia sobie wpływ. To jakby zjeść ciastko i mieć ciastko – komentuje prezes jednej z konkurencyjnych firm.

– Dla przejrzystości zrobiłam, co mogłam i usunęłam się w cień – tłumaczy Małgorzata Grad. Teraz pracuje w dziale prawnym MGGP i zajmuje się analizą umów. – Przecież z czegoś musi żyć – tłumaczy Gryboś. Jego zdaniem żona ministra zrobiła wszystko, by odsunąć się od działalności spółki i nie stwarzać wrażenia stronniczości. Zaznacza nawet, że dawne związki ministra Grada ze spółką i jej właścicielami utrudniają prowadzenie biznesu. Twierdzi, że rozmawiał o tym z Gradem i według niego minister też się tym martwi.

– Czy mamy zlikwidować taką spółkę, która się prężnie rozwija i zatrudnia ponad 300 ludzi, w tym 200 inżynierów? – pyta Małgorzata Grad.

Przebijają ceną

W ostatnich dwóch latach tylko z oddziałami Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w Łodzi, Krakowie, Rzeszowie i Warszawie MGGP podpisała 11 kontraktów o wartości ponad 50 mln zł. Połowę z nich realizuje samodzielnie, pozostałe w ramach konsorcjum z innymi firmami. To głównie usługi geodezyjne, projektowe, przygotowanie dokumentacji niezbędnej przy ustalaniu odszkodowania za nieruchomości przejęte na rzecz Skarbu Państwa oraz nadzór inwestorski.

– Dla GDDKiA zawsze podstawowym kryterium wyboru wykonawcy jest najkorzystniejsza cenowo oferta – tłumaczy wybór MGGP Łukasz Dybkowski z biura generalnego dyrektora DKiA.

Kontrakt ze spółki podległej ministrowi

MGGP wspólnie z firmą Sygnity oraz Intergraph jako konsorcjum w styczniu podpisała kontrakt z Karpacką Spółką Gazownictwa w Tarnowie o wartości ponad 46 mln zł. Konsorcjum, którego liderem jest Sygnity, ma w trzy lata zbudować Informatyczny System Zarządzania Infrastrukturą Techniczną – GIS. Rzecznik KSG Bożena Malaga-Wrona przyznaje, że trwający trzy lata przetarg był wyjątkowo burzliwy. – Wykonawcy złożyli kilka protestów oraz odwołań, ale wszystkie zostały oddalone przez Krajową Izbę Odwoławczą – zaznacza.

Karpacka Spółka Gazownictwa jest strategiczną spółką PGNiG, w której Skarb Państwa posiada ponad 80 procent akcji.

Gryboś zapewnia, że to jedyny kontrakt, który spółka wykonuje dla jednostki podległej Ministerstwu Skarbu kierowanemu przez Aleksandra Grada. – Podpisaliśmy umowę po prze- jściu wielu procedur, odwołań, nawet sąd się w tej sprawie wypowiadał – mówi Gryboś. Jednak z informacji „Rz” wynika, że także 21 maja zeszłego roku MGGP podpisała z KSG w Tarnowie nieduży kontrakt na stworzenie mapy cyfrowej sieci gazowych na terenie Świdnika.

Latem 2008 r. MGGP wygrała dwa przetargi nieograniczone ogłoszone przez PKP Polskie Linie Kolejowe. Jeden samodzielnie na wykonanie ortofotomap (specjalistycznej mapy zdjęć lotniczych) do celów projektowych na odcinku Tarnów – Rzeszów o wartości 225 tys. 200 euro. Drugi, wspólnie z hiszpańskim partnerem, o wartości 1,8 mln euro na nadzór nad modernizacją linii kolejowej E-65 od stacji Szymankowo do Pru- szcza Gdańskiego. – O wyborze zdecydowała najniższa cena – zapewnia rzecznik PKP PLK Krzysztof Łancucki.

Od siebie dodam za PKP PLK SA: 3 kwietnia 2009 r. w siedzibie PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. podpisano umowę inwestycyjną:

* Umowa nr A/IIZ3F/POIiŚ 7.1-9/01/2009

Wykonanie dokumentacji geodezyjno - prawnej do celów przedprojektowych i projektowych, niezbędnej dla przygotowania i przeprowadzenia modernizacji stacji Siedlce, Łuków i Międzyrzec Podlaski, przygotowanie wniosków wraz z załącznikami o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla stacji Siedlce i Międzyrzec Podlaski, realizowanego w ramach projektu inwestycyjnego "Modernizacja linii kolejowej E 20/CE 20 na odcinku Siedlce - Terespol, etap II".

Umowę podpisali:

ze strony Wykonawcy:

* Pan Jacek Włodek – Wiceprezes Zarządu MGGP S.A.
* Pan Gabriel Pluciński – Prokurent, Dyrektor Zakładu Geodezji MGGP S.A.

ze strony Zamawiającego:

* Pan Zbigniew Zarychta – Członek Zarządu PKP Polskie Linie Kolejowe S.A.
* Pan Paweł Dziwisz – Członek Zarządu PKP Polskie Linie Kolejowe S.A.

Wartość umowy wynosi: 511 000 zł netto

MGGP jest też jednym z głównych wykonawców dla ARMiR na kontrolę gospodarstw rolnych, które korzystają z unijnych dopłat. W 2007 r. spółka za kontrolę w województwach małopolskim i łódzkim dostała ponad 5,5 mln zł. W zeszłym roku wygrała kolejne dwa przetargi na taką kontrolę. Jeden wspólnie z firmą Techmex z Bielska-Białej o wartości ponad 12 mln zł, a drugi samodzielnie na kwotę ponad 8 mln zł.

Konkurencja: liczy się też etyka

Konkurencja nazywa spółkę „gradówką”. Czemu? – Bo bije innych po głowach niczym solidny grad – odpowiadają przedsiębiorcy.

– Gdy ona staje do przetargu na zamówienia publiczne, to inni mają niewielkie szanse – mówi przedstawiciel jednej ze spółek geodezyjnych. – Jakoś tak się składa, że idealnie odpowiadają im warunki przetargu i przebijają innych ceną. Ja nic nie sugeruję, tylko się zastanawiam, dlaczego tak jest? – zaznacza.

– Na rynku wszyscy wiedzą, co to za spółka, do kogo należy, i nikt nawet nie podejmuje walki – komentują inni. Proszą, by nie podawać nazw firm. Tłumaczą, że nie chcą się narażać na ryzyko utraty dodatkowych zamówień.

Ale są też inne opinie. – Nie odniosłem wrażenia, aby miały miejsce jakieś polityczne lub inne niemerytoryczne naciski – mówi Paweł Prokop z ComArchu, który przegrał z MGGP rywalizację o zlecenie na usługi dla KSG.

– Ataki konkurencji się powtarzają i nawet je rozumiem, ale nic nie poradzimy na to, że wygrywamy przetargi najlepszymi warunkami i ceną, która na ogół decyduje – odpowiada Małgorzata Grad.

– W niektórych przetargach nie startujemy ze względu na osobę ministra – dodaje Gryboś.

– W biznesie liczy się nie tylko prawo, ale i etyka – komentuje jeden z konkurentów MGGP.

Grad chce kontroli

– Spółka od lat działa na rynku zamówień publicznych, nasza działalność jest jawna i przejrzysta. Jesteśmy szczególnie obserwowani i kontrolowani – mówi Małgorzata Grad.

– Zwracamy uwagę na szczególną staranność w działaniu, by zachować wszelkie zasady uczciwości biznesowej – podkreśla Gryboś. – Bierzemy udział w dużych przetargach nieograniczonych i można łatwo prześledzić, jakie były kryteria, ile było ofert, jakie odwołania. Przedstawiamy dobre oferty, które są ze wszech stron prześwietlane. Także przez konkurencję – zapewnia. Przyznaje, że kilkanaście przetargów rozpoczęło się, gdy Grad był już ministrem. – Składamy 250 – 300 ofert rocznie, z czego tylko 15 procent wygrywamy – mówi Gryboś. – Zdobywanie zamówień to ciągły proces rozłożony na lata, niezależny od tego, czy Grad jest, czy nie jest, ministrem.

Sprawą zainteresowała się minister ds. korupcji Julia Pitera. Twierdzi, że czeka na wynik kontroli Urzędu Zamówień Publicznych, ale już teraz broni spółki i Grada.

– Żona ministra zrezygnowała z zasiadania w zarządzie, spółka niczego nie ukrywa, działa według przejrzystych standardów, bo wie, że jest pod specjalną obserwacją – mówi Pitera. – Tej sprawy nie można porównywać z konfliktem interesów senatora Misiaka.

W miniony piątek minister Aleksander Grad w rozmowie telefonicznej zapewnił „Rz”, że ta spółka sama się broni, bo działa jawnie i przejrzyście, a on poddał się weryfikacji specjalnej komisji rządowej.

Tego samego dnia na stronie internetowej Ministerstwa Skarbu Państwa ukazał się komunikat. Resort poinformował, że minister Grad zwrócił się do ABW i CBA o kontrolę zamówień spółek skarbu państwa oraz kontrolę w MGGP SA dotyczącą realizowania przez tę spółkę zamówień publicznych.

Dwa samoloty i oddział w Libii

Małopolska Grupa Geodezyjno-Projektowa SA jest jedną z największych spółek geodezyjnych w kraju. Zatrudnia ok. 300 osób, ma cztery filie w kraju oraz oddział w Libii.

Do MGGP należą MGGP Aero (32 proc.) i MGGP S.A.R.L. Bejrut (98 proc.).MGGP Aero jako pierwsza w kraju kupiła cyfrową kamerę lotniczą, posiada też dwa samoloty. Dzięki zamówieniom publicznym z każdym rokiem firma dynamicznie się rozwija. W 2003 r. przychody netto ze sprzedaży wyniosły 15 mln zł, w następnym – już 25 mln zł, w 2007 r. przekroczyły 53 mln zł, a zysk netto ponad 2,1 mln zł.

W grudniu 2007 roku spółka MGGP po raz siódmy dostała certyfikat Przedsiębiorstwo Fair Play i złoty laur przyznawane przez Instytut Badań nad Demokracją i Przedsiębiorstwem Prywatnym. (Rzeczpospolita,8.04.2009)

Wyjaśnienia Ministerstwa Skarbu Państwadot. MGGP

Od kilku tygodni Ministerstwo Skarbu Państwa dostaje pytania od różnych redakcji dotyczące tzw. „firmy żony” Ministra Skarbu Aleksandra Grada. Pytania te dotyczą wielokrotnie już wyjaśnianych i kontrolowanych spraw przez NIK, UZP, Prokuraturę, Policję itd., a w szczególności realizacji przez firmę zamówień publicznych.
Aleksander Grad, w chwili powołania na funkcję Ministra Skarbu Państwa, w celu uniknięcia zarzutów o konflikt interesów, podjął wraz z żoną oraz poprosił firmę, w której jego żona ma pośrednio 25% akcji (jednak nie wykonuje praw z tych akcji) o następujące działania:

Kalendarium i wykaz działań:

1. 2007.11.16 – objecie przez Aleksandra Grada funkcji Ministra Skarbu Państwa
2. 2007.11.17 – Małgorzata Grad złożyła przed Notariuszem oświadczenie woli o zawieszeniu aktywności w organach wykonawczych spółek i rozpoczęła proces uregulowania kwestii tak, aby nie zachodził konflikt interesów w związku z pełnioną przez męża funkcją.
3. 2008.01.28 – odwołanie Małgorzaty Grad z funkcji członka, a zarazem wiceprezesa Zarządu MGGP S.A. – Akt Not. Rep. A nr 709/2008.
4. 2008.02.18 – odwołanie Małgorzaty Grad z funkcji członka Rady Nadzorczej MGGP Aero sp. z o.o.
5. 2008.02.08 – zawiązanie przez Małgorzatę Grad oraz Franciszka Grybosia spółki komandytowej pod nazwą „Franciszek Gryboś spółka komandytowa” - Akt Not. Rep. A nr 589/2008.
6. Do spółki tej Małgorzata Grad wniosła wszystkie posiadane akcje MSSP S.A oraz udziały w MGGP Aero sp. z o.o.

W w/w spółce Małgorzata Grad jest komandytariuszem, co oznacza, że nie ma upoważnienia do reprezentowania Spółki, jak również nie ma prawa ani obowiązku prowadzenia spraw Spółki. Komandytariusz nie jest przedsiębiorcą (podmiotem gospodarczym) w rozumieniu art.2 ust.2 Prawo Gospodarcze.

Z uwagi na zakres działalności, firma od kilkunastu lat bierze udział w realizacji zamówień publicznych. Spółka przyjęła zasadę jawności i przejrzystości w ubieganiu się o te zamówienia. Dlatego też:

* na swojej stronie internetowej podaje do wiadomości zamówienia publiczne, które realizuje po wygranych przetargach publicznych
* nie bierze udziału w postępowaniach udzielania zamówień „z wolnej ręki”
* przekazała ponadto wykaz zamówień za okres 2007-2009 do Pani Minister Julii Pitery, aby jeśli uzna za stosowne, zwróciła się o przeprowadzenie kontroli (pomimo, iż w większości przypadków takie kontrole już się odbyły)
* wyjaśnia, że zamówienie, którym dziennikarze najbardziej się interesują, pochodzi od jednej ze spółek zależnych PGNiG S.A. Zamówienie to było rozstrzygane od 2005 r., a ostateczna decyzja, kto ma je realizować, została rozstrzygnięta przez Sąd w ostatnich miesiącach.

Ponad to Minister Skarbu Państwa zwrócił się do ABW i CBA z prośbą o kontrolę zamówień spółek Skarbu Państwa oraz kontrolę w MGGP S.A. w zakresie realizacji przez tę spółkę zamówień publicznych.
Minister Grad, już wielokrotnie w ciągu ostatnich 10 lat, wyjaśniał te kwestie. Jednak z uwagi na fakt, że te sprawy stają się przedmiotem politycznych spekulacji, minister postanowił raz jeszcze odnieść się do tego tematu.

Data publikacji : dn.3 kwietnia 2009

Opublikowane przez : Piotr Koszewski
Autor dokumentu : Maciej Wewiór
Rzecznik Prasowy MSP

Sytuacja podobna do opisanej przez Krychę. Minister Grad ma żonę i kumpla z akademika, prezes Wach ma brata i chrześniaków, a brat bratu lub mąż żonie nie może zakazać wygrywać przetargi w spółkach Skarbu Państwa przez siebie nadzorowane, zarządzanych przez zarządy przez siebie obsadzane, kontrolowanych przez rady nadzorcze przez siebie powoływane. Prawnie - dopuszczalnie; moralnie - szambo. Takie jest polskie prawo tworzone przez tych, co interesy ze Skarbem Państwa robią. Nikt nie będzie sobie drogi do olbrzymich pieniędzy zamykał. Z żoną można ustanowić rozdzielczość majątkową, jakby się ktoś bardzo czepiał, a brat to nie żona. Czekam na reakcję dbającego o pozory premiera Donalda Tuska (i... posła Palikota). Przyznać rację konkurencji nie wypada, ale z elektoratem liczyć się trzeba. Wybory prezydenckie tuż, tuż...

Nowe zasady wydawania interpretacji podatkowych

Interpretacje i wyjaśnienia urzędów i izb skarbowych
link: http://podatki.pl/artykuly/11_77.htm

Od 1 lipca br., zgodnie z ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 217, poz. 1590), organem właściwym w sprawach interpretacji przepisów prawa podatkowego jest minister finansów.

Z kolei organami upoważnionymi do wydawania pisemnych interpretacji w indywidualnych sprawach są dyrektorzy izb skarbowych w: Bydgoszczy, Katowicach, Poznaniu i Warszawie, przy czym upoważnienie to obejmuje wydawanie interpretacji indywidualnych w zakresie interpretacji przepisów prawa podatkowego w sprawach pozostających we właściwości naczelników urzędów i dyrektorów izb skarbowych oraz naczelników urzędów i dyrektorów izb celnych.

Przez przepisy prawa podatkowego należy tu rozumieć:

- przepisy ustaw podatkowych,
- postanowienia ratyfikowanych przez Polskę umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej,
- przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych.

Właściwość miejscowa organów podatkowych

Właściwość miejscową organów upoważnionych do wydawania interpretacji indywidualnych ustala się:

1) dla osób fizycznych — według miejsca zamieszkania,
2) dla osób prawnych — według adresu siedziby wynikającej z właściwego rejestru lub ze statutu albo umowy, jeżeli adres siedziby nie został ujawniony we właściwym rejestrze,
3) dla jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej — według adresu siedziby wynikającej z właściwego rejestru lub innych dokumentów ewidencyjnych,
4) dla podatkowych grup kapitałowych — według adresu siedziby spółki reprezentującej taką grupę, wskazanej w umowie o jej utworzeniu.

Zatem jeżeli wnioskodawca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w województwie:

1) kujawsko-pomorskim, podlaskim, pomorskim, warmińsko-mazurskim lub zachodniopomorskim - właściwy do wydania interpretacji indywidualnej jest dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy,
2) małopolskim, opolskim, podkarpackim, śląskim lub świętokrzyskim - właściwy do wydania interpretacji indywidualnej jest dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach,
3) dolnośląskim, lubuskim lub wielkopolskim - właściwy do wydania interpretacji indywidualnej jest dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu,
4) lubelskim, łódzkim lub mazowieckim - właściwy do wydania interpretacji indywidualnej jest dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie.

Jeśli natomiast:

- wnioskodawca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę poza terytorium kraju,
- nie można ustalić właściwości miejscowej organu upoważnionego do wydania interpretacji

właściwy miejscowo do wydania interpretacji indywidualnej jest Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie.

Należy tu dodać, że organ właściwy miejscowo w chwili złożenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej pozostaje właściwy do jej wydania, choćby zmieniły się podstawy właściwości.

Wniosek o wydanie interpretacji

Wniosek o wydanie w indywidualnej sprawie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego składa się na specjalnym formularzu ORD-IN wraz z załącznikiem ORD-IN/A i podlega on opłacie w wysokości 75 zł, którą należy wpłacić w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku.

Uwaga: Opłatę pobiera się od każdego przedstawionego we wniosku odrębnego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.

W razie nieuiszczenia opłaty w terminie, wniosek pozostawia się bez rozpatrzenia bez uprzedniego wezwania do uiszczenia opłaty.

Zgodnie z nowymi przepisami wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Dlatego też składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej zobowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Wniosek niespełniający tych wymogów nie zostanie rozpatrzony.

Należy zaznaczyć, że organ nie wyda interpretacji indywidualnej w sprawie, która w dniu złożenia wniosku o interpretację jest przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej albo gdy sprawa ta została już rozstrzygnięta w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (kontroli skarbowej).

Termin wydania interpretacji podatkowej wynosi trzy miesiące od dnia otrzymania wniosku, przy czym do tego terminu nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa podatkowego dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy wnioskodawcy albo z przyczyn niezależnych od organu.

W razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie, o którym mowa powyżej, uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie.

Zastosowanie się do interpretacji

Interpretacje podatkowe mogą chronić wnioskodawcę przed obowiązkiem zapłaty podatku tylko w odniesieniu do przyszłych stanów faktycznych. Stosownie bowiem do art. 14m Ordynacji podatkowej, zastosowanie się do interpretacji, która następnie została zmieniona lub nie została uwzględniona w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej, powoduje zwolnienie z obowiązku zapłaty podatku w zakresie wynikającym ze zdarzenia będącego przedmiotem interpretacji, jeżeli:

1) zobowiązanie nie zostało prawidłowo wykonane w wyniku zastosowania się do interpretacji, która uległa zmianie, lub interpretacji nieuwzględnionej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej oraz
2) skutki podatkowe związane ze zdarzeniem, któremu odpowiada stan faktyczny będący przedmiotem interpretacji, miały miejsce po opublikowaniu interpretacji ogólnej albo po doręczeniu interpretacji indywidualnej.

W stosunku do stanów faktycznych, które istniały przed doręczeniem interpretacji, pomimo pozytywnej oceny stanowiska pytającego, podatnik będzie musiał zapłacić podatek, a interpretacja będzie mogła go chronić jedynie przed ewentualnymi odsetkami i sankcjami karnymi skarbowymi.

Podatnik niezadowolony z uzyskanej interpretacji będzie mógł wnieść skargę do sądu administracyjnego.

A.B.

Źródło: Podatki.pl

Oto statut, a w zasadzie projekt statutu we własnej osobie.
Kto chcę dostać statut na maila proszę się zgłaszać na prv czyli prywatne wiadomości lub by mail.
Pozdr MJ

Statut

Rozdział I
Postanowienia ogólne
§ 1. Stowarzyszenie ......................................................................................zwane dalej Stowarzyszeniem posiada osobowość prawną.
§ 2. 1.Nazwa Stowarzyszenia jest prawnie zastrzeżona.
2. Stowarzyszenie może posługiwać skróconą nazwą która brzmi:...............................
§ 3. 1. Terenem działania Stowarzyszenia jest teren Rzeczpospolitej Polskiej
2.Siedzibą stowarzyszenia jest miasto Łódź.
3. Stowarzyszenie może być członkiem innych organizacji społecznych w szczególności organizacji międzynarodowych
4. Stowarzyszenie może współpracować z innymi organizacjami o charakterze międzynarodowym
§ 4. Stowarzyszenie opiera swoją działalność na pracy społecznej członków. Do prowadzenia swych spraw może zatrudniać pracowników.
§ 5. Stowarzyszenie może używać odznak i pieczęci na zasadach określonych w przepisach szczegółowych.
§ 6. Stowarzyszenie może powoływać jednostki terenowe - oddziały, obejmujące zasięgiem działania jedno lub kilka województw.
Rozdział II
Cele i sposoby działania
§ 7. Celem Stowarzyszenia jest:
1.opieka nad zabytkami, popularyzowanie i upowszechnianie wiedzy o zabytkach oraz ich znaczeniu dla historii i kultury, współpraca z organami administracji publicznej w zakresie ochrony zabytków i dziedzictwa narodowego;
2.poszukiwanie i pozyskiwanie zabytków, zgodnie z wymogami określonymi przez przepisy szczególne;
3.wspieranie działalności statutowej muzeów państwowych oraz samorządowych, ze szczególnym uwzględnieniem muzeów znajdujących się w regionie łódzkim;
4.popularyzowanie i upowszechnianie historii Polski, szczególnie wśród dzieci i młodzieży, ze szczególnym uwzględnieniem historii regionu łódzkiego;
5.prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych przy zabytku, zgodnie z wymogami określonymi przez przepisy szczególne;
6.eksploracja zabytków i innych obiektów o charakterze historycznym, zgodnie z wymogami określonymi przez przepisy szczególne;
7.prowadzenie badań naukowych i archeologicznych zgodnie z wymogami określonymi przez przepisy szczególne, w porozumieniu z właściwymi jednostkami naukowo-badawczymi, w tym szkołami wyższymi, a także publikowanie wyników tych badań;
8.promowanie regionu łódzkiego pod względem jego walorów turystycznych;
9.sprawowanie opieki w porozumieniu z właściwymi organami administracji publicznej nad grobami wojennymi;
10.sprawowanie opieki w porozumieniu z właściwymi organami administracji publicznej nad miejscami walk i męczeństwa, obiektami pamięci narodowej, w szczególności nad pomnikami, cmentarzami i mogiłami wojennymi oraz walk narodowowyzwoleńczych;
11.organizowanie imprez plenerowych zgodnych z profilem działalności stowarzyszenia;
12.prowadzenie szkoleń na temat konserwacji i eksponowania zabytków i obiektów o charakterze historycznym;
13.współpraca z instytucjami kultury wyspecjalizowanymi w opiece nad zabytkami;
14.współpraca z jednostkami naukowo-badawczymi w szczególności ze szkołami wyższymi;
15.współpraca z osobami fizycznymi, prawnymi oraz innymi jednostkami organizacyjnymi krajowymi i zagranicznymi o zbieżnych celach działania;
16.utrzymanie kontaktów z krajowymi i zagranicznymi organizacjami kombatanckimi;
§ 8. Stowarzyszenie realizuje swoje cele poprzez:
1. prowadzenie badań archeologicznych zgodnie z obowiązującymi przepisami;
2. restaurowanie i rekonstrukcje obiektów zabytkowych;
3. organizowanie imprez masowych mających na celu pozyskiwanie środków na działalność statutową.
4. współpracę ze służbami konserwatorskimi i archeologicznymi.
5. uczestnictwo w imprezach mających na celu popularyzację historii.
6. działalność wydawniczą, organizowanie odczytów, prelekcji i spotkań
7 . prowadzenie tematycznych kół zainteresowań dla dzieci i młodzieży
Rozdział III
Członkowie, ich prawa i obowiązki
§ 9. 1. Członkami Stowarzyszenia mogą być osoby fizyczne i prawne.
2. Osoba prawna może być jedynie członkiem wspierającym Stowarzyszenia.
§ 10. Członkowie Stowarzyszenia dzielą się na:
1. członków zwyczajnych
2. członków wspierających
3. kandydatów na członka
4. honorowych członków.
§ 11. 1. Członkiem zwyczajnym może być osoba fizyczna posiadająca pełną zdolność do czynności prawnych i nie pozbawiona praw publicznych.
2. Małoletni w wieku od 16 do 18 lat, którzy mają ograniczoną zdolność do czynności prawnych, mogą należeć do stowarzyszeń i korzystać z czynnego i biernego prawa wyborczego, z tym że w składzie zarządu stowarzyszenia większość muszą stanowić osoby o pełnej zdolności do czynności prawnych.
§ 12. Członkiem wspierającym może być osoba fizyczna i prawna zainteresowana działalnością Stowarzyszenia, która zadeklarowała na jego rzecz pomoc finansową lub rzeczową. Osoba ta działa w Stowarzyszeniu osobiście lub przez swojego przedstawiciela.
§ 13. Kandydatem na członka może być osoba fizyczna posiadająca pełną zdolność do czynności prawnych i nie pozbawiona praw publicznych, rekomendowana przynajmniej przez dwóch członków zwyczajnych, podlegająca rocznemu okresowi próbnemu (
§ 14.1.Członków zwyczajnych, wspierających i kandydatów przyjmuje w drodze uchwały Zarząd na podstawie pisemnej deklaracji.
2. Członkiem zwyczajnym może zostać każdy uczestnik pierwszego Walnego Zebrania Członków, o ile złoży w ciągu miesiąca od dnia pierwszego Walnego Zebrania Członków deklarację członkowską.
§ 15. Członek zwyczajny ma prawo do:
1. czynnego i biernego prawa wyborczego do Zarządu i Komisji Rewizyjnej
2. zgłaszania opinii i wniosków pod adresem Organów Stowarzyszenia,
3. zaskarżania do Walnego Zebrania Członków uchwały Zarządu o skreśleniu z listy członków.
§ 16. Członek zwyczajny obowiązany jest do:
1. przestrzegania statutu, regulaminów i uchwał Organów Stowarzyszenia,
2. regularnego opłacania składek i innych świadczeń na rzecz Stowarzyszenia,
3. czynnego udziału w działalności Stowarzyszenia.
§ 17. 1. Członek wspierający, z wyjątkiem czynnego i biernego prawa wyborczego, posiada prawa określone w § 15.
2. Członek wspierający ma prawo brać udział - z głosem doradczym - w statutowych Organach Stowarzyszenia.
3. Członek wspierający posiada obowiązki określone w § 16.
§ 18.1 Kandydat na członka posiada takie same prawa jak członek zwyczajny bez czynnego i biernego prawa wyborczego.
2. Kandydat na członka posiada takie same obowiązki jak członek zwyczajny.
3. Kandydat na członka jest zobowiązany płacić składki członkowskie w wysokości ½ kwoty składki płaconej przez członka zwyczajnego.
§ 19. Tytuł członka honorowego nadaje Walne Zebranie Członków na wniosek Zarządu lub 1/3 członków .
§ 20.1.Członkostwo w Stowarzyszeniu ustaje na skutek:
1. dobrowolnej rezygnacji z przynależności do Stowarzyszenia, zgłoszonej na piśmie Zarządowi, po uprzednim uregulowaniu wszelkich zobowiązań odnośnie Stowarzyszenia,
2. śmierci członka lub utraty osobowości prawnej przez członka wspierającego,
3. utrata zdolności do czynności prawnych
4. skreślenia z listy członków z powodu nieusprawiedliwionego zalegania z opłatą składek członkowskich lub innych zobowiązań, przez okres przekraczający 6 miesięcy,
5. skreślenia z listy członków z powodu prowadzenia działalności sprzecznej ze Statutem Stowarzyszenia.
6. skreślenia z listy członków z powodu nieprzestrzegania statutu stowarzyszenia, regulaminów oraz innych aktów wewnętrznych stowarzyszenia.
2. W przypadku określonym w § 20 ust.1 Zarząd podaje przyczyny skreślenia z listy członków.
3. Osoba skreślona z listy członków ma prawo wniesienia odwołania do Walnego Zebrania Członków za pośrednictwem Zarządu w terminie 30 dni od daty doręczenia stosownej uchwały.
4. Do osób, którym odmówiono prawa członkostwa stosuje się odpowiednio zasady określone w § 20 ust. 3.
Rozdział IV
Organy Stowarzyszenia
§ 21. Organami Stowarzyszenia są:
1. Walne Zebranie Członków zwane dalej Walnym Zebraniem Członków
2. Zarząd Stowarzyszenia zwany dalej Zarządem
3. Komisja Rewizyjna.
§ 22. 1.Kadencja Zarządu i Komisji Rewizyjnej trwa 2 lata, a ich wybór odbywa się w głosowaniu tajnym, bezwzględną większością głosów obecnych członków Walnego Zebrania Członków.
2. W przypadku utraty członkostwa przez członka pełniącego funkcję w Zarządzie lub Komisji Rewizyjnej w trakcie trwania kadencji, skład osobowy organu jest uzupełniany poprzez przeprowadzenie wyborów na wolne stanowisko.
Walne Zebranie Członków
§ 23. Walne Zebranie Członków jest naczelnym Organem Stowarzyszenia
§ 24. W Walnym Zebraniu Członków biorą udział:
1. z głosem stanowiącym - członkowie zwyczajni,
2. z głosem doradczym - członkowie wspierający, członkowie kandydaci, członkowie honorowi
§ 25. Walne Zebranie Członków może być zwyczajne lub nadzwyczajne i sprawozdawcze.
§ 26. 1.Sprawozdawcze Walne Zebranie Członków zwołuje się raz w roku, w terminie do 15 marca.
2. Na Walnym Zebraniu Członków o którym mowa w §26 ust. 1 Zarząd i Komisja Rewizyjna zdaje sprawozdanie z rocznej działalności stowarzyszenia oraz głosowane jest absolutorium dla Zarządu.
§ 27.1. Walne Zebranie Członków obraduje wg uchwalonego przez siebie regulaminu obrad.
2. Obradami Walnego Zebrania kieruje Prezydium w składzie: przewodniczący, zastępca, sekretarz.
3. Prezydium wybierane jest w głosowaniu jawnym, zwykłą większością głosów obecnych członków, spośród członków Stowarzyszenia, nie wchodzących w skład Zarządu i Komisji Rewizyjnej.
§ 28. 1. Nadzwyczajne Walne Zebranie Członków zwołuje Zarząd w szczególnie uzasadnionych przypadkach na pisemny wniosek:
1. dwóch członków Zarządu
2. Komisji Rewizyjnej,
3. połowy członków zwyczajnych Stowarzyszenia.
2. Zarząd jest zobowiązany zwołać Nadzwyczajne Walne Zebranie Członków w ciągu 30 dni od daty wpłynięcia wniosku.
3. Nadzwyczajne Walne Zebranie Członków obraduje wyłącznie nad sprawami, dla których zostało zwołane.
§ 29. O miejscu, terminie i porządku obrad Walnego Zebrania Członków Zarząd powiadamia członków co najmniej na 14 dni przed terminem zebrania w sposób zwyczajowy przyjęty.
§ 30. 1. Uchwały Walnego Zebrania Członków zapadają w głosowaniu jawnym, zwykłą większością głosów przy obecności co najmniej połowy ogólnej liczby członków.
2. Uchwały o wyborze Zarządu i Komisji Rewizyjnej odbywają się w głosowaniu tajnym.
§ 31. Do kompetencji Walnego Zebrania Członków w szczególności należy:
1. uchwalenie statutu i jego zmian,
2. uchwalanie regulaminów Organów Stowarzyszenia,
3. wybór i odwoływanie członków Zarządu i Komisji Rewizyjnej,
4. udzielenia Zarządowi absolutorium
5. rozpatrywanie i zatwierdzanie sprawozdań Zarządu i Komisji Rewizyjnej,
6. ustalanie wysokości składek członkowskich,
7. podejmowanie uchwały o rozwiązaniu Stowarzyszenia i przeznaczeniu jego majątku,
8. rozpatrywanie odwołań od decyzji Zarządu.
9. powoływanie i rozwiązywanie jednostek terenowych - oddziałów, określanie zasięgu ich działania oraz siedziby,
10. opiniowanie statutu jednostek terenowych – oddziałów
11. podejmowanie decyzji w sprawie przystąpienia stowarzyszenia do innych organizacji społecznych w tym organizacji międzynarodowych.
Zarząd
§ 32. Zarząd jest władzą wykonawczą Stowarzyszenia. Kieruje całokształtem działalności Stowarzyszenia, zgodnie z uchwałami Walnego Zebrania Członków, reprezentuje je na zewnątrz i ponosi odpowiedzialność organizacyjną przed Walnym Zebraniem Członków.
§ 33.1. Zarząd składa się z 5 członków:
1. Prezesa Zarządu
2. 2 Wiceprezesów Zarządu
3. Skarbnika
4. Sekretarza
2. Prezesa Zarządu i Wiceprezesa Zarządu, Skarbnika i Sekretarza wybiera Walne Zgromadzenie Członków spośród swoich członków.
3. Jednego Wiceprezesa powołuje Prezes Zarządu.

§ 34. 1. Prawo do reprezentowania Stowarzyszenia oraz składania w imieniu Stowarzyszenia oświadczeń woli przysługuje Prezesowi Zarządu samodzielnie, lub dwóm innym członkom Zarządu działającym łącznie.
2. Decyzje finansowe podejmuje Prezes przy współudziale skarbnika i jednego Wiceprezesa lub osoby przez nich upoważnione.
§ 35.Uchwały Zarządu podejmowane są w głosowaniu jawnym, zwykłą większością głosów, przy obecności co najmniej 3/5 członków (quorum), chyba, że statut stanowi inaczej.
§ 36. Szczegółowe zasady działania Zarządu ustala regulamin uchwalony przez Walne Zebranie Członków.
§ 37. 1.Posiedzenia Zarządu odbywają się nie rzadziej niż 4 razy w roku.
2. Posiedzenie Zarządu może być zwołane na wniosek dwóch członków Zarządu
3. Posiedzenie Zarządu zwołuje Prezes
§ 38. Do zakresu działania Zarządu, oprócz spraw wynikających z niniejszego statutu, należy:
1. realizacja uchwał Walnego Zebrania Członków,
2. ustalanie budżetu Stowarzyszenia,
3. sprawowanie zarządu nad majątkiem Stowarzyszenia,
4. podejmowanie decyzji w sprawie nabycia lub zbycia majątku nieruchomego i ruchomego,
5. podejmowanie uchwał w sprawach przyjmowania i wykluczania członków,
6. składanie sprawozdań ze swej działalności na Walnym Zebraniu Członków,
7. przygotowywanie regulaminów przewidzianych w statucie,
8. składanie wniosków do Walnego Zgromadzenia Członków o powołanie lub rozwiązanie jednostek terenowych - oddziałów, określenie zasięgu ich działania oraz siedziby,
9. koordynowanie działalności jednostek terenowych,
10. zawieszanie w czynnościach Zarządów jednostek terenowych, jeżeli ich działalność jest niezgodna z przepisami prawa, postanowieniami statutu lub uchwałami władz Stowarzyszenia,
11. zawieszanie uchwał Zarządów jednostek terenowych, w razie ich sprzeczności z przepisami prawa, postanowieniami statutu oraz uchwałami władz nadrzędnych,
12 nadawania statutu jednostką terenowym po uprzednim pozytywnym zaopiniowaniu przez Walne Zgromadzenie,
13. Ustępujący Zarząd może wskazać kandydata na stanowisko Prezesa.
§ 39. W razie zawieszenia Zarządu jednostki terenowej ( § 39 pkt 12), Zarząd powołuje Komisarza jednostki terenowej, który pełni swoje funkcje do czasu wyboru nowego Zarządu jednostki terenowej przez Walne Zebranie Członków jednostki terenowej.
Komisja Rewizyjna
§ 40. Komisja Rewizyjna jest organem Stowarzyszenia powołanym do sprawowania kontroli nad jego działalnością.
§ 41. Komisja Rewizyjna składa się z 3 członków.
§ 42. Członkowie Komisji Rewizyjnej nie mogą pełnić innych funkcji we władzach Stowarzyszenia.
§ 43. Komisja Rewizyjna działa na podstawie regulaminu, uchwalonego przez Walne Zebranie Członków
§ 44. Uchwały Komisji Rewizyjnej, podejmowane są w głosowaniu jawnym, bezwzględną większością głosów, przy obecności co najmniej 2/3 ogólnej liczby uprawnionych członków (quorum). Na podstawie uchwały pełnego składu Komisja Rewizyjna może podejmować uchwały w głosowaniu tajnym.
§ 45. Do zakresu działania Komisji Rewizyjnej należy:
1. kontrolowanie całokształtu działalności Stowarzyszenia,
2. występowanie do Zarządu z wnioskami wynikającymi z przeprowadzonych kontroli,
3. prawo zwoływania Nadzwyczajnego Walnego Zebrania Członków w razie stwierdzenia nie wywiązywania się przez Zarząd z jego statutowych obowiązków;
4. zwoływanie Walnego Zebrania Członków, w razie nie zwołania go przez Zarząd w terminie ustalonym statutem,
5. składanie na Walnym Zebraniu Członków wniosków o udzielenie (lub odmowę udzielenia) absolutorium Zarządowi;
6. składanie sprawozdań ze swej działalności na Walnym Zebraniu Członków,
§ 46. W przypadkach określonych w § 46 ust. 3 Walne Zebranie Członków winno być zwołane w terminie nie dłuższym niż 30 dni od daty zgłoszenia żądania,
§ 47. Komisja Rewizyjna ma prawo żądania od członków Stowarzyszenia i Zarządu złożenia pisemnych lub ustnych wyjaśnień dotyczących kontrolowanych spraw.
Rozdział V
Jednostki terenowe Stowarzyszenia - oddziały i ich władze
§ 48. Dla sprawnej realizacji zadań wynikających ze statutu Walne Zgromadzenie Członków może powołać oddziały, wg zasad określonych w § 6 i § 39 ust 10. statutu.
§ 49. Statut oddziału jest nadawany decyzją Zarządu po uprzednim pozytywnym zaopiniowaniu przez Walne Zgromadzenie Członków.
Rozdział VI
Majątek i fundusze
§ 50. Majątek Stowarzyszenia stanowią nieruchomości, ruchomości oraz prawa i środki pieniężne.
§ 51. 1. Majątek Stowarzyszenia pochodzi ze:
1. składek członkowskich,
2. darowizn, zapisów i spadków,
3. wpływów z działalności statutowej Stowarzyszenia (dochodów z własnej działalności, dochody z majątku Stowarzyszenia)
4. dotacji
2. Składki członkowskie powinny być wpłacane do końca I kwartału każdego roku. Nowo przyjęci członkowie wpłacają składki, wg zasad określonych przez Zarząd, w ciągu 4 tygodni od otrzymania powiadomienia o przyjęciu na członka Stowarzyszenia.
3. Stowarzyszenie prowadzi gospodarkę finansową oraz rachunkowość, zgodnie z obowiązującymi przepisami.
§52. Składka członkowska może być co roku waloryzowana o stopień inflacji ogłaszany prze Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego
§ 53. Oddziały terenowe nie mogą zaciągać zobowiązań finansowych.
Rozdział VII
Zmiana statutu i rozwiązanie Stowarzyszenia
§ 54. 1. Uchwalenie statutu lub jego zmiana oraz podjęcie uchwały o rozwiązaniu Stowarzyszenia przez Walne Zebranie Członków wymaga kwalifikowanej większości 2/3 głosów, przy obecności co najmniej połowy członków uprawnionych do głosowania.
2. Podejmując uchwałę o rozwiązaniu Stowarzyszenia Walne Zebranie Członków określa sposób przeprowadzenia likwidacji oraz przeznaczenie majątku Stowarzyszenia.
3. Z chwilą podjęcia decyzji o rozwiązaniu stowarzyszenia przez Walne Zgromadzenie, Członkowie Zarządu stają się Likwidatorami.
4. Likwidatorzy dokonuje wszelkich działań mających na celu zakończenie bytu prawnego stowarzyszenia.

MORDERCY POLAKÓW

Aparat terroru i ludobójstwa:
Resort Bezpieczeństwa Publicznego Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego

Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego MBP

Urząd Bezpieczeństwa UB

Państwowa Komisja Bezpieczeństwa PKB

Komisja Bezpieczeństwa KB

Komitet ds Bezpieczeństwa Publicznego KBP

Milicja Obywatelska MO

Zwiad Wojsk Ochrony Pogranicza

Główny Zarząd Informacji Wojska Polskiego BZIWP

Korpus Bezpieczeństwa Wewnętrznego KBW

Zarząd II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego

Ludowe Wojsko Polskie

Sądownictwo i prokuratura

I. Organy

Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego - utworzone w lipcu 1944 w celu ochrony komunistycznych władz okupacyjnych oraz pacyfikacji oporu cywilnego i zbrojnego. Do 31 grudnia 1944 stanowiło resort bezpieczeństwa publicznego PKWN. Organ stworzony przez sowieckie służby bezpieczeństwa państwowego i przez nie dowodzony. Oficjalnie nadzorowane przez Politbiuro KC PPR, następnie PZPR od 1949 przez Komisję Bezpieczeństwa Publicznego. MBP podlegały wojewódzkie i powiatowe urzędy bezpieczeństwa publicznego (WUBP, PUBP) oraz Milicja Obywatelska, Korpus Bezpieczeństwa Wewnętrznego, więzienia i obozy pracy.

Funkcję ministra pełnił Stanisław Radkiewicz. MBP prowadziło wywiad, kontrwywiad, kontrolę wszystkich organizacji i instytucji społecznych, politycznych, gospodarczych. Organizowało ludobójczy terror wobec Polaków, w szczególności podziemia niepodległościowego 1944-56 i Kościoła, którego ofiarami padło ok. 100 tysięcy osób. W grudniu 1954 przekształcone w Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Komitet ds. Bezpieczeństwa Publicznego. Jednostką wykonawczą ministerstwa był Urząd Bezpieczeństwa.

Państwowa Komisja Bezpieczeństwa - została powołana w marcu 1946 na podstawie decyzji Politbiura KC PPR w celu koordynacji działań jednostek Wojska Polskiego, Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Wojsk Oochrony Pogranicza, UB, MO, ORMO w walce z podziemiem niepodległościowym i UPA. Przewodniczącym został minister obrony narodowej M. Żymierski, w skład wchodzili S. Radkiewicz, komendant główny MO F. Jóźwiak, dowódca KBW B. Kieniewicz. Obszar państwa podzielono na 14 stref bezpieczeństwa i powołano w nich wojewódzkie komisje bezpieczeństwa (przedstawiciel okręgu WP, szef WUBP, komendant MO oraz dowódca jednostki KBW). Do walki z podziemiem wydzielono siły liczące 150-180 tysięcy żołnierzy i milicjantów. Ich działania wspierało ponad 50 tysięcy członków ORMO. Od końca 1947 stopniowo wycofywano z działań wojsko i rozwiązywano wojewódzkie komisje bezpieczeństwa.

Komisja Bezpieczeństwa (Komisja Biura Politycznego KC PZPR ds. Bezpieczeństwa Publicznego) - powołana w 1949 w celu kontroli i koordynacji działalności Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego (MBP) oraz Głównego Zarządu Informacji Wojska Polskiego (GZI WP) przez ścisłe kierownictwo PZPR.

W jej obradach uczestniczyli Bolesław Bierut jako przewodniczący, Jakub Berman, Hilary Minc, Stanisław Radkiewicz, Mieczysław Mietkowski, Roman Romkowski, K. Świetlik, dyrektor X Departamentu MBP A. Fejgin. W 1954 r. KB rozwiązana wraz z MBP.

Milicja Obywatelska (MO) - początkowo podlegała resortowi bezpieczeństwa publicznego PKWN, w latach 1945-1954 MBP, następnie ministerstwu spraw wewnętrznych. Pełniła rolę pomocniczą w organizacji terroru i zwalczaniu podziemia niepodległościowego.

Główny Zarząd Informacji Wojska Polskiego (GZI WP) - kierowniczy organ kontrwywiadu wojskowego, faktycznie policja polityczna organizująca terror w wojsku w latach 1945-57, odpowiednik Smiersza na Polskę. Organy informacji wojskowej powstawały wraz z tworzącymi się w ZSRR 1943-1944 komunistycznymi jednostkami wojskowymi. We wrześniu 1944 powołano Zarząd Informacji Naczelnego Dowództwa WP, w listopadzie 1944 przemianowany na Kierownictwo Informacyjne WP, a w marcu 1945 - na GZI WP. Podlegały mu zarządy informacji przy dowództwach okręgów wojskowych i rodzajów sił zbrojnych. Szefami GZI WP byli pułkownicy: w 1945 P. Kożuszko, 1945-1947 J. Rutkowski, 1947-1950 S. Kuhl, 1950-1953 D. Wozniesienski, 1953-57 K. Bąkowski. Sądy wojskowe wydawały wyroki zgodnie z żądaniami kierownictwa GZI WP (szczególnie płka Wozniesienskiego i jego zastępcy ds. śledczych, płka A. Skulbaszewskiego).

Korpus Bezpieczeństwa Wewnętrznego (KBW) - specjalna formacja wojskowa, powołana 1945 do walki z niepodległościowym podziemiem oraz zbrojnymi organizacjami ukraińskimi i niemieckimi i do zapewnienia porządku wewnętrznego. Podlegał MBP (1945-54), następnie ministerstwu spraw wewnętrznych.

II. Kierownictwo aparatu terroru - MBP

Jakub Berman (1901-84) - w Politbiurze kierował terrorem przez podporządkowane sobie MBP. 1949-1954 członek Komisji Biura Politycznego KC PZPR ds. Bezpieczeństwa Publicznego, odpowiedzialny za działalność Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego

Gen. Stanisław Radkiewicz - w latach 1944-1954 ministrem bezpieczeństwa publicznego. W latach 1949-1954 członek Komisji Biura Politycznego KC PZPR ds. bezpieczeństwa publicznego, jeden z głównych stalinizatorów Polski, współodpowiedzialny za zbrodnie

Gen. Mieczysław Mietkowski - Mojżesz Bobrowicki - w 1944 zastępca kierownika resortu bezpieczeństwa publicznego PKWN, wiceminister bezpieczeństwa publicznego 1945-1954

Mieczysław Mietkowski - Mojżesz Bobrowicki

Gen. Roman Romkowski - Natan Grunsapan-Kikiel - wiceminister bezpieczeństwa publicznego 1946-1954

Gen. Konrad Świetlik - 1946-1948 dowódca KBW, 1948-1954 wiceminister bezpieczeństwa publicznego

Edmund Pszczółkowski (ur. 1904) - członek KPP, PPR, PZPR. Przewodniczący Komitetu ds. Bezpieczeństwa Publicznego od 30 marca 1956. Odwołany 13 listopada 1956

Gen. Antoni Alster - Nachum Alster - wiceminister bezpieczeństwa publicznego, pierwszy zastępca przewodniczącego Komitetu ds. Bezpieczeństwa Publicznego i wiceminister MSW

Gen. Bukojemski - wiceminister bezpieczeństwa publicznego

Gen. Jan Ptasiński - wiceminister bezpieczeństwa publicznego
Ppłk. Gajewski - doradca ministra bezpieczeństwa publicznego
gen. Konrad Świetlik

Płk. Mikołaj Orechwa - dyrektor Departamentu Kadr MBP

Płk. Słuczek - dyrektor Departamentu Łączności i Podsłuchu MBP

Płk. Faustyn Grzybowski - dyrektor Departamentu Ochrony Rządu MBP, szef WUBP w Lublinie i Wrocławiu

Płk. Kisielew - dyrektor Departamentu Finansów MBP

wysocy funkcjonariusze MBP / UB

Gen. Milewski,

płk. Eugeniusz Gruber,

Antoni Gutowski,

płk. Jarczewski,

płk. Maksymilian Darewski,

ppłk. Ryszard Nazarewicz,

płk. Józef Jurkowski - morderca Polaków w Bydgoszczy (1945-4Cool, Gdańsku (1948-50) i Katowicach (1951-55),

ppłk. Marian Stecki,

ppłk. Stefan Tewel,

ppłk. Henryk Zamorski,

płk. Modecki, płkKowalik,

gen. Józef Maria Różański (Rosenzweig),

płk. Marian Reniak (Strużyński),

J. Siedlecki,

płk. Szeryński - Szchenkman,

M. Fajdman,

płk. Rubinstein,

Sajewski,

Krupski,

Zabłudowski,

K. Krakowski,

płk. Orłowski - Kugelschwanz,

mjr. Fegman,

mjr Trochimowicz,

kpt. Branda,

kpt. Dąbrowski,

kpt. Grunblat (I sekretarz PPR w UB),

por. Tron,

por. Madalińska,

ostatnie 7 osób służyło w żydowskiej policji w gettach podczas okupacji hitlerowskiej

Płk. Hipolit Duliasz - dyrektor VI Departamentu MBP

Płk. Józef Różański - Goldberg - dyrektor Departamentu Śledczego MBP

Płk. Adam Humer - wicedyrektor Departamentu Śledczego MBP

płk. Adam Humer

Płk. Galczewski - dyrektor Departamentu IV MBP

Płk. Sienkiewicz - Lewi - dyrektor Departamentu VII MBP

Płk Zabawski - dyrektor VIII Departamentu MBP, do 1939 był rezydentem NKWD w Polsce

Płk. Górecki - Goldberg) - dyrektor IX Departamentu MBP

Leon Andrzejewski - Lejb Wolf Ajzen - dyrektor Gabinetu Ministra BP, p.o. dyrektora Departamentu III MBP, zastępca dyrektora Biura Personalnego MBP, zastępca Komendanta Centrum Wyszkolenia MBP, wicedyrektor IV, nastepnie III Departamentu MBP

Ryszard Matejewski - Kugelschwanc - wicedyrektor Departamentu Śledczego MBP

Julia Brystygier (pseudonimy Julia Prajs, Daria, Ksenia, Luna, Maria) - w latach 1945-1956 dyrektor V, a później III Departamentu MBP, odpowiedzialna za sprawy polityczno-społeczne i dotyczące Kościoła

Płk. Józef Czaplicki - dyrektor Departamentu VII, a później dyrektor Departamentu III MBP, jego zadaniem było prześladowanie Armii Krajowej. Ze względu na znęcanie się tego Żyda nad akowcami, przezwano go w bezpiece "Akower", co było żydowską wersją inicjałów AK. (na zdjęciu) =>>

Płk. Anatol Fejgin - dyrektor Biura Specjalnego MBP, a następnie Departamentu X MBP

Płk. Józef Światło - Izaak Fleischfarb - wicedyrektor Departamentu X MBP

Julian Konar - wicedyrektor Departamentu I MBP, naczelnik Wydziału II w tym Departamencie

Józef Kratko - dyrektor Departamentu IV MBP, szef MO w Katowicach i Krakowie, dyrektor Departamentu Szkoleniowego MBP

Leon Rubinstein - dyrektor Departamentu II MBP

Ludwik Szenborn - oficer V Departamentu MBP, kierownik obiektu w Miedzeszynie, szef UB na miasto stołeczne Warszawę, szef WUBP Bydgoszcz

Aleksander Wolski-Dyszko - dyrektor Departamentu IV MBP

Zygmunt Braude - p.o. dyrektora Gabinetu Ministra BP

Mieczysław Broniatowski - dyrektor Centralnej Szkoły MBP w Łodzi, później dyrektor Departamentu Społeczno-Administracyjnego MSW

Juliusz Burgin - dyrektor Gabinetu Ministra BP

Michał Drzewiecki - dyrektor Gabinetu Ministra BP (na zdjęciu) =>>

Michał Hakman - dyrektor Departamentu Organizacji i Planowania MBP

Maria Kamińska - dyrektor Departamentu Szkolenia MBP

Dagobert Jerzy Łańcut - dyrektor Departamentu Więziennictwa MBP, 1944-1945 oficer tzw. Ludowego Wojska Polskiego

Michał Taboryski - p.o. dyrektor Departamentu II MBP, były policjant w getcie

Dr. med. Leon Gangel - dyrektor Departamentu Służby Zdrowia MBP

Feliks Goldsztajn - dyrektor Centralnych Konsumów MBP

Edward Kalecki - wicedyrektor Departamentu Finansowego MBP

Ludwik Przysuski - dyrektor Departamentu Służby Zdrowia MBP

Leon Stach - wicedyrektor Departamentu Służby Zdrowia MBP

Marek Fink - wicedyrektor Departamentu VII MBP

Helena Gruda - wicedyrektor Departamentu Szkolenia MBP

Bernard Konieczny - wicedyrektor Departamentu IV MBP

Czesław Ringer - wicedyrektor Departamentu III MBP

Józef Tymiński - wicedyrektor Departamentu V MBP

Zygmunt Okręt - dyrektor Centralnego Archiwum MBP, odpowiadał za nagrania i teczki osobowe

Zygmunt Okręt

Ppłk. Wiktor Herer - naczelnik w V Departamencie MBP, wysoki funkcjonariusz UB, który miał powiedzieć w śledztwie w 1948 r. do jednego z więźniów: "zadaniem naszym jest nie tylko zniszczyć was fizycznie, ale my musimy zniszczyć was moralnie w oczach społeczeństwa"

Ppłk. lekarz med. Kamil Warman - szef Centralny Szpital Kliniczny MSWiA w Warszawie

Płk. dr. med. Henryk Rotter - pierwszy kierownik CSK

Anatol Akerman - tłumacz, następnie cenzor Wydziału Cenzury MBP. W latach 1945-1946 funkcjonariusz Sekcji Szkolenia Zarządu Personalnego MBP, 1946-1947 funkcjonariusz Sekcji I Wydziału II Zarządu Personalnego MBP, 1947-1950 funkcjonariusz Wydziału Polityczno-Wychowowczego Departamentu Więziennictwa MBP, 1950-1951 kierownik sekcji szkoleniowej Wydziału Polityczno-Wychowawczego Departamentu Więziennictwa MBP.

Michał (Mojżesz) Fajgman - 1945-1946 naczelnik Wydziału Zakupów Departamentu Zaopatrzenia MBP, 1946 naczelnik Wydziału Żywnościowego Szefostwa Zaopatrzenia MBP. Pełnomocnik rządu ds. przejęcia sowieckich obozów jenieckich w Polsce. Kierownik Centralnego Zarządu Obozów Jeńców Wojennych w Żaganiu.

Mjr. Helena Altenberg - oficer śledczy MBP

mjr. Barbara Biller (Basza Lea) - oficer śledczy MBP

Ferber - przedstawiciel Przedsiębiorstwa Budowlanego MBP

Józef Gabryelski - naczelnik Wydziału Szkoleniowego WUBP w Bydgoszczy

Jakub Hammerszmidt - naczelnik Wydziału Więziennictwa WUBP w Krakowie

Teofil Hazelmajer - 1945 zastępca naczelnika ds. polityczno-wychowawczych więzienia w Sieradzu, 1945-1946 naczelnik więzienia w Radomiu, 1947-1948 naczelnik więzienia we Wrocławiu, 1948-1949 naczelnik COP w Jaworznie, 1949 naczelnik więzienia w Sanoku.

O. Rozenberg - naczelnik COP w Potulicach

Bronisław Nechamkis - 1945 funkcjonariusz Wydziału Pracy Departamentu Więziennictwa i Obozów MBP, 1949-1950 zastępca naczelnika Wydziału Polityczno-Wychowawczego Departamentu Więziennictwa MBP. 1950-1951 oficer ds. specjalnych w Departamencie III MBP.

Marceli Stauber - 1946-1948 zastępca i p.o. naczelnika Wydziału Lekarskiego Departamentu Więziennictwa MBP, 1948-1950 naczelnik Wydziału Zdrowia Departamentu Więziennictwa MBP, 1950-1951 inspektor ds. więziennictwa Szefostwa Służby Zdrowia.

Leonard Sztejman - inspektor w Wydziale IV Departamentu Więziennictwa MBP

Julian Teitel - 1946 inspektor Departamentu Więziennictwa MBP, 1946-1947 zastępca naczelnika Wydziału Inspekcji Departamentu Więziennictwa MBP, 1947 zastępca i p.o. naczelnika Wydziału IV Departamentu Więziennictwa MBP. W latach 1947-1950 naczelnik Wydziału IV Departamentu Więziennictwa MBP.

Salomon Morel - komendant obozu koncentracyjnego w Świętochłowicach i Jaworznie. (uciekł do Izraela)

Salomon Morel

Anna Madalińska - w 1944 kierownik Kancelarii Resortu BP PKWN, 1945-1946 p.o. kierownika Sekretariatu Gabinetu Ministra BP, 1947-1948 naczelnik Sekretariatu Departamentu I MBP (Kontrwywiad), 1948-1951 zastępczyni naczelnika Wydziału Ogólnego Departamentu I MBP.

Zdzisław Szymczak - wicedyrektor Departamentu IV MBP

Stanisław Pizło - 1944 politruk w LWP, następnie przeniesiony do pracy w PKWN, 1945-1946 wicedyrektor Departamentu Więziennictwa i Obozów MBP, 1946-1947 p.o. dyrektora Departamentu Więziennictwa MBP, 1947-1951 szef Departamentu Więziennictwa MBP.

Henryk Chmielewski - wicedyrektor Departamentu V MBP

Jan Kwiatkowski - inspektor ORMO

Karol Grabski - zastępca naczelnika Wydziału V w Departamencie IV

Jerzy Nowicki - naczelnik Wydziału II w Departamencie IV

Stefan Sobczak - naczelnik wydziału ds. funkcjonariuszy MBP

Mjr. Josef Jurkowski - szef Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego na obszar Śląska

Pinek Mąka - sekretarz Bezpieczeństwa Publicznego na obszar Śląska. Stwierdził, że w podległym mu regionie liczba żydowskich oficerów bezpieczeństwa wynosiła od 150 do 225. Powołując się na te dane, żydowski autor John Sack ustalił, że 70 do 75% oficerów bezpieczeństwa na tym terenie było Żydami.

Płk. Rubinstein - szef KBW we Wrocławiu

Pinek Piekanowski - szef MO w Katowicach

Mieczysław (Szmul) Gross - szef MO we Lublinie i Wrocławiu. John Sack, powołując się na niego, stwierdza, że 80% oficerów milicji w Lublinie i 50% tamtejszych milicjantów było Żydami.

Płk. Alef Bolkowiak - Gutman - dowódca oddziału partyzanckiego Armii Ludowej; pułkownik MO, kierownik Wydziału Personalnego Komendy Głównej Milicji Obywatelskiej; twórca tzw. band pozorowanych używanych do rozbijania polskiego podziemia; prezes Związku Partyzantów Żydowskich, attache wojskowy w Waszyngtonie.

Jechiel Grynszpan - szef MO w Hrubieszowie

Ajzer Mąka - szef MO w Bielsku-Białej

Marian Konwizor - pierwszego komendant wojewódzki MO w Gdańsku

Stefan Finkel - szef więziennictwa MBP w Krakowie

Schumacher - szef więziennictwa MBP na obszarze Dolnego Śląska

Alojzy Grabicki - szef więzienia mokotowskiego

Lola Potok - naczelnik więzienia w Gliwicach

mordercy UB w systemie więzienno-obozowym:

Adam Krawecki
Berek Eisenstein
Szlomo Singer
Ichak Klein
Adela Glickman
Mojżesz Grossman
Szymon Nunberg
Salek Zucker
Dawid Feuerstein
Ajzer Mąka
Aaron Lehrman
Jadwiga Gutman-Sapirstein

Hanna Tinkpulwer
Efraim Lewin (Nysa)
Mojżesz Mąka
Major Frydman (Bytom)
Jakubowicz
Mordechaj Kac
Mojżesz Kalmewicki
Józef Kluger
Nahum Solowic
Mojżesz Szajnwald
Szmul Kleinhaut (Mysłowice)

Berek Eisenstein Adam Krawecki Pinek Mąka

Henryk Studencki Studniberg Szlomo Singer Lola Potok

Henryk Studencki - Chaim Studniberg - naczelnik Wydziału Więziennictwa WUBP w Katowicach, dyrektor Wydziału Więzień i Obozów na obszarze Śląska.

Andrzej Kornecki - Dawid Kornhendler (1917-1986) - szef Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Kielcach. W latach 1946-1948 pełnił stanowisko szefa Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Poznaniu, a od 1948 do 1949 roku we Wrocławiu.

Kpt. Marceli Reich-Ranicki - cenzor Cenzury Wojennej Resortu BP, kierownik Grupy Operacyjnej WUBP w Katowicach w 1945 r.

Ignacy Szlajfer - oficer UB we Wrocławiu w latach 1947-1952, a następnie cenzor w Głównym Urzędzie Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk Regina Okręt - działaczka KPP, w latach 1946-1949 UB w Łodzi, dyrektor Biura Kadr Radiokomitetu.

Krystyna Poznańska-Gebert - chorąży UB, organizatorka w latach 1944-1945 WUBP w Rzeszowie

Płk. Ryszard Nazarewicz - zastępca szefa Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Warszawie, następnie pracownik Instytutu Historii Ruchu Robotniczego partyjnej Akademii Nauk Społecznych.

Albert Grunbaum - zastępca szefa PUBP w Kielcach

Eta Lewkowicz-Ajzenman - szef Sekretariatu WUBP w Kielcach

Baumgarten - wiceszef PUBP w Jeleniej Górze

Kwaśniewski - szef wydziału personalnego WUBP w Kielcach

Jan Tataj - szef WUBP w Kielcach

Tadeusz Paszta - szef WUBP w Warszawie

Józef Mrożek - szef WUBP w Gdańsku

Józef Pluta - zastępca szefa WUBP w Białymstoku

Jan Olkowski - szef WUBP w Krakowie

Zbigniew Paszkowski - szef UBP na miasto Warszawę

Płk. Kornecki - szef WUBP w Poznaniu

Jan Frey-Bielecki - szef UBP w Warszawie i Krakowie

Edward Słowik - szef UBP w Siedlcach

Płk. Bielecki (Moniek Buchman) - szef WUBP Kraków

Józef Rozenwaks - UB w Szczecienie

Por. Michał (Mendel) Dym - UB w Zamościu

Fidelis Wentland - MBP Warszawa

Lucjan Białobrzeski - oficer śledczy MBP

Florian Mederer - WUBP Rzeszów

Honorata Franeiszer - oficer śledczy PUBP Miastko

Ignacy Wittlieb - PUBP Lębork

Hubert Kreft - PUBP Lębork

Eliasz Kotoń - szef UB w Białymstoku

F. Piątkowski - szef WUBP w Lublinie

Abram Tauber - szef UB w Chodlu

Chaim Hirszman - WUBP Lublin

Markus Kac - WUBP Katowice

Por. Albert Grynbaum - zastępca szefa PUBP w Kielcach

Henryk Mendelbaum - PUBP Będzin

Feliks Rozenbaum - WUBP Wrocław

Wacław Salamon - WUBP Rzeszów

Ryszard Grajnert - Centrum Szkolenia MBP Łódź

Stanisław Wolender - WUBP Poznań

Jan Guttman - PUBP Rybnik

Stanisław Elceser - PUBP Lubaczów

Herszel Zimmerman - porucznik UB w Lublinie i Łodzi w latach 1945-1946

Zofia Nimen - była sekretarzem technicznym KC Międzynarodowej Organizacji Pomocy Rewolucjonistom (MOPR), po wojnie pełniła funkcję kierownika Wydziału Śledczego w Komendzie Wojewódzkiej MO w Krakowie.

Jerzy Wilkier - szef personalny Komendy Wojewódzkiej MO w Krakowie

Płk. Izaak Stolzman - oficer NKWD nadzorujący terror UB na Pomorzu

Siemion Dawidow - zwierzchnik sowieckich doradców aparatu terroru

Według raportu Nikołaja Seliwanowskiego, głównego doradcy sowieckiego przy MBP, wysłanego do Berii 20 października 1945, Żydzi stanowili 82,3% w radomskim PUBP (por. "Komunizm. Ideologia. System. Ludzie", Warszawa 2001, s. 196, 198).
W Łodzi - według sprawozdania instruktora Wydziału Organizacyjnego KC PPR, Stanisława Brodzińskiego, który 12-18 sierpnia 1945 roku przeprowadził inspekcję na terenie Łodzi w organach UB, Żydzi zajmowali 50% etatów (wg K. Lesiakowski: "Mieczysław Moczar 'Mietek'. Biografia polityczna", Warszawa 1998, s. 101).

III. Sądownictwo i prokuratura

Leon Chajn (1910-83) - w latach 1945-1949 wiceminister sprawiedliwości

Maria Górowska - Sand - urodzona w 1915, córka Moryca i Frajdy (z domu Einsenman). W Powstaniu Warszawskim była łączniczką AL. W 1946 roku była dyrektorem łódzkiej szkoły prawniczej, która po kilkumiesięcznych kursach nadawała aktywistom partyjnym "kwalifikacje sędziowskie". Sędzina, która skazała na karę śmierci w procesie politycznym generała Augusta Fieldorfa. Od 1951 roku była sędzią Sądu Wojewódzkiego w Warszawie. Należała do sekcji tajnej - grona sędziów, wyznaczonych przez wiceministra MBP Romana Romkowskiego do wydawania wyroków na polskich patriotów.

W latach 1950-54 tajne sekcje osądzily 506 spraw. W sekcji tajnej byli również Emil Merz, Igor Andrejew i Gustaw Auscaler. Podjęta próba osądzenia jej za mord sądowy nie znalazła się na wokandzie ze względu na jej śmierć. Zmarła na raka w 1998 roku.

Stefan Zygmunt Kurowski - Stefan Leon Warszawski (1897-1959) - prawnik, od 1929 obrońca w procesach politycznych. Od 1942 w PPR, później PZPR. W latach 1946-1948 pierwszy prokurator Najwyższego Trybunału Narodowego. Uczestniczył w przygotowaniu dekretów: o amnestii, o postępowaniu doraźnym i odpowiedzialności za klęskę wrześniową i faszyzację kraju i przewodniczył delegacji polskiej na proces w Norymberdze. Od 1956 prezes Sądu Najwyższego.

Oskar Szyja Karliner - zastępca prezesa Najwyższego Sądu Wojskowego (NSW), od 1953 roku pracował w Generalnej Prokuraturze Wojskowej, w marcu 1954 roku powołany na szefa Zarządu Sądownictwa Wojskowego.

Płk. Leo Hochberg - w latach 1947-1955 sędzia i sekretarz Zgromadzenia Sędziów Najwyższego Sądu Wojskowego, a w latach 1955-1957 sędzia Sądu Najwyższego.

Maciej Maksymilian Majster - prokurator do zadań specjalnych, naczelnik wydziału w Departamencie Nadzoru Prokuratorskiego Ministerstwa Sprawiedliwości, bliski współpracownik Podlaskiego.

Władysław Dymant - wicedyrektor Departamentu Specjalnego Prokuratury Generalnej, faktycznie kierował departamentem, którego zadaniem było nadzorowanie śledztw prowadzonych przez MBP.

Henryk Podlaski - Hersz Fink - zastępca Prokuratora Generalnego

Benjamin Wajsblech - wiceprokurator Prokuratury Generalnej PRL

Ppłk. Helena Wolińska - Fajga Mindlak (Danielak) - prokurator wojskowy Naczelnej Prokuratury Wojskowej, szef Oddziału VII Naczelnej Prokuratury Wojskowej (październik 1950 - wrzesień 1953), członek Partii od 1942.

Wilhelm Świątkowski - prezes Najwyższego Sądu Wojskowego

Roman Rawicz - Vogel - Najwyższy Sąd Wojskowy

Ppłk. Beniamin Karpinski, ppłk. Zygmunt Krasuski - sędzia NSW

Płk. Kryspin Mioduski - sędzia W, zastępca prezesa NSW (sierpień 1949 - sierpień 1955)

Emil Merz, Gustaw Auscaler, Igor Andrejew, Roman Kryze, Mieczyslaw Szerer - sędziowie NSW

Ilja Rubinow - prezes Sďż˝du Wojewódzkiego m. st. Warszawy

Płk. Marian Frenkiel - prokurator wojskowy Naczelnej Prokuratury Wojskowej, szef Oddziału Naczelnej Prokuratury Wojskowej (październik 1950 - listopad 1956), członek Partii od 1954, do którego obowiązków należało prowadzenie i nadzorowanie śledztw w sprawach wojskowych.

morderca sądowy - prokurator Marian Frenkiel

Jakub Lubowski - Chase Smen - prokurator Departamentu Służby Sprawiedliwości WP

Benedykt Jodelis - prokurator w Prokuraturze Generalnej

płk. Feliks Aspis - prokurator w Prokuraturze Generalnej

płk. Eugeniusz Landsbergis - prokurator w Prokuraturze Generalnej

Paulina Kern - prokurator w Prokuraturze Generalnej

Ppłk. Stefan Piekarski - prezez sądu II Armii Polskiej, oficer Armii Czerwonej od 1920 r.

Płk. Henryk Holder - naczelny prokurator LWP

Mjr. Marian Malinowski - Samuel Haber - zastępca szefa Wojskowego Sądu Okręgowego w Krakowie

Leon Prenner - funkcjonariusz Prokuratury Generalnej

Ppłk. Jerzy Szerszeń - szef Zarządu Informacji Marynarki Wojennej

Ppłk. Aleksander Demner - komendant Oficerskiej Szkoły Prawniczej, produkującej w trybie przyspieszonym morderców sądowych

Kpt. Stefan Michnik - sędzia WSR w Warszawie

Maksymilian Bartman - prokurator WPR w Warszawie

Mjr. Marian Doerffer - WSR w Kielcach, Szczecinie i Poznaniu

Filip Feld - szef Wojskowego Sądu Rejonowego w Szczecinie

Płk. Zygmunt Wizelberg - prokurator w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w Warszawie

Płk. Krasucki - sędzia wojskowy

Mjr. Bolesław Wnorowski - sędzia wojskowy

Mjr. Rilkin - prokurator wojskowy

Ppłk. Juliusz Krupski - sędzia wojskowy, sędzia NSW i szef wydziału w NSW

Jerzy Drohomirecki - sędzia wojskowy

Płk. Marian Muszkat - w 1944 został sędziďż˝ wojskowym. W następnym roku przewodził "polskiej" delegacji na proces w Norymberdze. W 1957 wyemigrował do Izraela, gdzie po studiach został profesorem Uniwersytetu w Tel Awiwie. Według teorii tego żydowskiego mordercy sďż˝d winien zrozumieć, że do każdego przepisu należy stosować marksistowskďż˝ wykładnię, według której dobro demokracji ludowej jest naczelnym nakazem i jeśli pewien przepis temu warunkowi nie odpowiada, to nie może być stosowany. Żďż˝dał wyposażenia prokuratury w nadzwyczajne uprawnienia w nowej rewolucyjnej sytuacji. Prokuratorzy mieli zostać panami życia i śmierci każdego człowieka. Adwokat winien zapomnieć o przedwojennej zasadzie, że jego zadaniem jest obrona oskarżonego przed karďż˝. W ludowym wymiarze sprawiedliwości miał on teraz stać się, obok sďż˝du i prokuratury, trzecim organem, którego zadaniem jest wykrycie przestępcy, choćby był nim jego własny klient.

Ppłk. Teofil Karczmarz - sędzia Najwyższego Sądu Wojskowego

Por. Eugeniusz Krzewski - sędzia wojskowy

Płk. Feliks Aspis - sędzia Najwyższego Sądu Wojskowego

Kpt. Zygmunt Linauer - prokurator wojskowy

Ppłk. Zenon Rychlik - prokurator Wydziału IV i VIII Naczelnej Prokuratury Wojskowej (1948 - czerwiec 1955)

Kpt. Mieczysław Mett - pracownik Najwyższej Prokuratury Wojskowej, a następnie prokurator Wojskowej Prokuratury Rejonowej.

Alicja Graff - prokurator wojskowy, wicedyrektor Departamentu III Prokuratury Generalnej

Wacław Lange - w latach 1945-1953 wojskowy prokurator w Warszawie, Białymstoku, Poznaniu i Lublinie

Zajcew - morderca sądowy

Piotr Samsonow - morderca sądowy

Władysłw Sieracki - morderca sądowy

Henryk Ligęza - morderca sądowy

Aleksiej Milcyn - morderca sądowy

Mieczysław Widaj - morderca sądowy

Kazimierz Golczewski - Bauman - stalinowski prokurator w Kielcach, pracownik Naczelnej Prokuratury Wojskowej

S. D. Mojsezon - Mojżeszowicz - prokurator wojskowy

Witold Gatner - prokurator, który nadzorował m.in. egzekucję gen. Fieldorfa

Gen. Julian Polan-Harasim - sędzia wojskowy

Poważna koncentracja pracowników narodowości żydowskiej wystąpiła w Departamencie Służby Sprawiedliwości Wojska Polskiego, Najwyższym Sądzie Wojskowym, Naczelnej Prokuraturze Wojskowej oraz w sądach i prokuraturach terenowych.

Nie było takiego sądu ani prokuratury w wojsku, w której oficerowie żydowskiego pochodzenia nie piastowaliby kluczowych stanowisk. W Departamencie Służby Sprawiedliwości stanowiska szefa Departamentu, szefów Wydziałów, Radców i Inspektorów piastowali oficerowie tegoż pochodzenia w osobach:

Henryk Holder

Winawer

Mieczysław Halski

Jakub Lubowski - Chasze Smen

Helena Wolińska

Borys Ołomucki

Mieczysław Freudenhaym

Leopold Kielski

Marian Malinowski

Arnold Rak

Franciszek Szeliński

Jan Zaborowski

Ludwik Fals

W Najwyższym Sądzie Wojskowym funkcje zastępców Prezesa bądź sędziów NSW pełnili:

Marian Muszkat, Oskar Karliner, Marcin Dancyg, Leo Hohberg, Roman Rawicz (Vogel), Marian Rozenblit, Marian Berton, Józef Warecki. W Naczelnej Prokuraturze Wojskowej stanowiska zastępców Naczelnego Prokuratora, szefów Wydziałów i Prokuratorów pełnili: Henryk Podlaski, Maksymilian Lityński (Lifsches), Stanisław Lex-Majewski, Marian Frenkiel, Mieczysław Bogucki, Feliks Aspis, Edward Gol, Witold Grodziński, Adam Masz, Jerzy Modlinger, Tadeusz Miernik, Mojżesz Ponarski, Zenon Rychlik, Feliks Słonimski, Rubin Szweig, Włodzimierz Winawer, Emil Ziegler i Henryk Zelnik.

W terenowych prokuraturach i sądach wojskowych funkcje szefów bądź zastępców szefów pełnili oficerowie tejże narodowości m.in. tacy jak:

Kazimierz Graf, Arnold Załęski (Załkind), Adolf Brunicki, Marek Szauber, Stanisław Śliwa, Piotr Smolnicki, Józef Fledman, Maks Auster, Jerzy Tranier, Józef Rajch, Filip Berski (Badner), Mieczysław Fajnsztajn, Antoni Mamrot, Eugeniusz Landsberg, Jan Orliński (Unterweiser), Jan Kant, Roman Bojko, Julian Wilf, Edward Milewski, Juliusz Surozki, Ryszard Wierciech, Józef Rajch i Aleksander Warecki.

Uciekli do Izraela:

Marian Muszkat, Jan Kant (prokurator Marynarki Wojennej w Gdyni), Ludwik Fels, Marcin Dancyg, Edward Gol, Edward Milliblit, Eugeniusz Landsberg, Adolf Brunicki, Michał Salpeter, Mieczysław Mirski i Andrzej Makowicz.

morderca sądowy - sędzia Marcin Dancyg

Mieczysław Bringajzen - funkcjonariusz wojskowego terroru sądowego

Mieczysław Dytry - funkcjonariusz wojskowego terroru sądowego

Czesław Konieczny - funkcjonariusz wojskowego terroru sądowego

Franciszek Kapczuk (Nataniel Frau) - Sąd Wojskowy we Wrocławiu

Płk. Piotr Parzeniecki - sędzia wojskowy, szef Wojskowego Okręgu Warszawskiego, sędzia NSW

Jan Amons - szef Prokuratury Wojskowej w Lublinie i Gdańsku, prokurator Wojsk Lotniczych (1952-1955)

Ch. Mett - prokurator wojskowy

Leonard Azarkiewicz - szef Prokuratury Marynarki Wojennej

Mjr. Julian Wilf - sędzia WSR Gdańsk

Stanisław Gutaker - sędzia WSR Warszawa

Mjr. Władysław Litmanowicz (Abram Wolf) - sędzia WSR Warszawa

Czesław Reutt - prokurator WPR Wrocław

Florian Kirschke - sędzia WSR Lublin

Oswald Sznepf - sędzia WSR Rzeszów

Julian Polan-Haraschin - sędzia WSR Kraków

Emanuel Weinberg - "obrońca" w Rzeszowie

Józef Feldman - prokurator WPR Lublin, zastępca naczelnego prokuratora wojskowego do spraw szczególnej wagi (październik 1950 - sierpień 1955), członek partii od 1946

morderca sądowy - prokurator Józef Feldman

Leon Midro - prokurator wojskowy GO "Wisła", WUBP Katowice

Ludwik Goettinger - sędzia WSR Lublin

Marek Szauber - prokurator WPR Katowice

Wiktor Altschuler - sędzia WSR Katowice

Ppłk. Jerzy Tramer - prokurator WPR Warszawa

Tadeusz Lercel - sędzia WSR Wrocław i Gdańsk

Eugeniusz Landsberg - prokurator WPR Wrocław i Warszawa

Jakub Menasze - "obrońca" we Wrocławiu

Jan Orliński - Unterweiser - prokurator WPR Kraków

Feliks Finkelstein - prokurator WPR Katowice

Bernard Gerszon - "obrońca" we Wrocławiu

Roman Abramowicz - sędzia WSR Warszawa

Izaak Nutman - "obrońca" w Warszawie

Jan Prause - prokurator wojskowy GO "Wisła"

Sykstus Guzy - WPR Katowice

Salomon Wilf - "obrońca" w Katowicach

Zbigniew Szwarc - "obrońca" w Rzeszowie

Jerzy Mering - "obrońca" w Warszawie

Aleksander Maurer - "obrońca" we Wrocławiu

Edward Strumpf - "obrońca" we Wrocławiu

Jan Erlich - "obrońca" we Wrocławiu

Stanisław Hollitscher - sędzia WSR Kraków

Alicja Pintarowa - "obrońca" w Warszawie

Ignacy Goldfinger - "obrońca" we Wrocławiu

Aleksander Gross - "obrońca" w Lublinie

Aleksander Warecki - Warenhaupt - sędzia WSR Wrocław, potem szef Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie

Stanisław Laks - prokurator WPR Bydgoszcz

Juliusz Kessler - prokurator WPR Bydgoszcz

Mieczysław Widaj - sędzia WSR Warszawa

Ppłk. Maksymilian Lityński - Lifszyc - prokurator WPR Warszawa, zastępca Naczelnego Prokuratora Wojskowego do spraw szczególnej wagi (sierpień 1948 - listopad 1950), członek partii od maja 1947 r.

Ppłk. Henryk Ligęza - prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej do spraw szczególnej wagi (wrzesień 1950 - styczeń 1955), w prokuraturze od 13 grudnia 1946, wydalony z Partii w kwietniu 1955, do którego obowiązków należał nadzór nad śledztwem MBP, w tym również X Departamentu.

Henryk Podlaski - prokurator WPR Warszawa

Józef Reich - prokurator WPR Lublin

Filip Berski - Badner - prokurator wojskowy

Edward Rettinger - "obrońca" w Warszawie

Antoni Landau - "obrońca" w Warszawie

Henryk Nowogródzki - "obrońca" w Warszawie

Marian Rozenblitt - w sądownictwie polskiej armii w ZSRS, potem kierownik sekretariatu w Najwyższym Sądzie Wojskowym, razem z Maślanką i Rettingerem uczestniczył w jednej z kluczowych spraw stalinizmu - "bronił" generałów WP, oskarżonych o udział w tzw. spisku w wojsku.

Benjamin Wajsfeld - "obrońca" w Warszawie

Zygmunt Gross - "obrońca" w Warszawie

Por. Mordko Goryń - sędzia WSR Wrocław

Kpt. Florian Kirschke - sędzia WSR Lublin

Filip Field - sędzia WSR w Szczecinie

Eugeniusz Saar - "obrońca" w Krakowie

Marian Wagner - "obrońca" w Warszawie

Jerzy Merlig - "obrońca" w Warszawie

Jakub Wilf - "obrońca" w Katowicach

Mieczyslaw (Mojżesz) Maślanko - "obrońca" w Warszawie, przywódca rady obrońców, dziekan grupy obrońców politycznych, których jedynym zadaniem było doprowadzenie podejrzanych do przyznania się do udziału w faktycznym lub fikcyjnym przestępstwie, po czym obrońcy zobowiązywali się do prośby o złagodzenie kary.

Aleksander Filiks - sędzia WSR Lublin

Roman Abramiwicz - sędzia WSR Warszawa

Emil Urman - "obrońca" w Katowicach

Feliks Hopfen - "obrońca" w Rzeszowie

Józef Winsz - "obrońca" w Rzeszowie

Kazimierz Graff - prokurator WPR Warszawa

A. Mamroth - prokurator WPR Wrocław

IV. Ludowe Wojsko Polskie

Wacław Komar - Mendel Kossoj - szef wywiadu i kontrwywiadu (cywilnego i wojskowego)

Gen. Wiktor Grosz

Gen. Wiktor Grosz - Izaak Medres - szef Głównego Zarządu Politycznego LWP

Gen. Edward Braniewski - Brandsteter - komendant Wojskowej Akademii Politycznej

Gen. Jan Drzewiecki - Holzer

Gen. Marian Graniewski - Gutaker

Gen. Leszek Krzemień - Maksymilian Wolf) - był kierownikiem Wydziału Wojskowego Związku Patriotów Polskich w Moskwie, nastepnie szefem Kancelarii Wojskowej Bieruta, zastepcą szefa Głównego Zarządu Politycznego LWP i pełnomocnikiem Rządu PRL ds. pobytu wojsk radzieckich w Polsce.

gen. Leszek Krzemień - Wolf

Gen. Jan Stamieszkin - szef sztabu Wojsk Obrony Powietrznej Kraju

Gen. Ignacy Blum - wojska lotnicze

Gen. Tadeusz Dąbkowski - Dowództwo Wojsk Obrony Powietrznej Kraju, zastępca ds. politycznych dowódcy WOPK

Gen. Czesław Mankiewicz - dowódca Wojsk Obrony Powietrznej Kraju

Gen. Grzegorz Korczyński - Kalinowski

Gen. Marian Naszkowski - Wasser

gen. Marian Naszkowski - Wasser

Gen. Karol Świerczewski - Goltz (1897-1947) - działacz komunistyczny, generał. Od 1915 w Rosji, od 1918 w Armii Czerwonej, członek WKP(b). 1936-1938 walczył w hiszpańskiej wojnie domowej, m.in. dowódca 35 dywizji międzynarodowej. 1943 zastępca dowódcy 1 Korpusu PSZ w ZSRR, 1944 w Armii Polskiej w ZSRR. 1944-1945 dowódca II, następnie III i ponownie II Armii WP. 1944 członek Centralnego Biura Komunistów Polskich w ZSRR, potem KC PPR. 1946 wiceminister obrony narodowej, współodpowiedzialny za zbrodnie.

gen. Karol Świerczewski - Goltz

Gen. Leon Turski - Tennenbaum

Gen. Mieczysław Wągrowski - Izaak Pustelman

Gen. Janusz Zarzycki - Neugebauer - szef Głównego Zarządu Polityczno-Wychowawczego Wojska Polskiego

Płk. Michał Bron - Bronstein - pracownik MSZ

Płk. dr. Charbicz - Marek Heberman - komendant Szpitala Wojskowego w Warszawie

Płk. Otto Fiński - Finkenstein - szef sztabu organizacji "Służba Polsce"

Płk. Garbowski - Gruber - dowódca dywizji

Płk. Gradlewski - Goldberg - GZP WP

Płk. Mieczysław Kowalski - Kohn

Płk. Anatol Liniewski - Liberman - pracownik ASG

Płk. Rosiński - Rosenberg - DOW

Płk. Rotowski - Rotholtz - szef Zarządu Służby Technicznej WP

Płk. Stanisław Sokołowski - Szabat - pracownik WAP

Płk. Paweł Solski - Pinkus - szef Służby Samochodowej WP

Płk. Szulczyński - Szulcynger - dowódca pułku

Płk. Wadlewski - Waldman - dyrektor Departamentu Wojskowego w Ministerstwie Zdrowia

Płk. Żarski - Silberstein - pracownik WAP

Ppłk. Jerzy Bryn - Izrael Alter - pracownik MSZ

Ppłk. Jan Dolanowski - Dollinger - DOW

Ppłk. Adam Laski - Gutbrot - pracownik ASG

Ppłk. Henryk Zieman - Zysman - DOW

Płk. Pełczyński - oficer pionu Planowania i Techniki

Płk. Szulc - oficer pionu Planowania i Techniki

Płk. Michał Kochański - oficer pionu Planowania i Techniki

Płk. Jerzy Bochniewicz - oficer pionu Planowania i Techniki

Płk. Aleksander Bogusławski - oficer pionu Planowania i Techniki

Płk. Wacław Jędrzejczyk - oficer pionu Planowania i Techniki

Mjr. Roman Domanski - Rosenstand - DOW

Mjr. Marcel Kot - Abram Sterenzys

Mjr. Józef Sliwinski - Flaumenbaum - szef Wydawnictwa "Służba Polsce"

Mjr. Henryk Uminski - Keff

Lubiejski - Zygielman - II Zarząd

Rajski - Rajgrodzki - II Zarząd

Henryk Trojan - Adler - II Zarząd

Zagórski - Winter - II Zarząd

Józef Poznański - Izaak Topfer - II Zarząd

Wlodzimierz Tatarek - Salomon Szlama-Wolf - II Zarząd

Ryszard Tatarczyk - Ludwik Ruppert - II Zarząd

Henryk Walczak - Zukerman

Stefan (Szmul) Krakowski - oficer polityczny w Wojsku Polskim do 1966. Jego żona pracowała w KC PZPR. Historyk Żydowskiego Instytutu Historycznego. Dyrektor archiwum w Instytucie Yad Vashem

mjr. Henryk Dodin (ur. 1919) - oficer polskiego wywiadu wojskowego. Od marca 1944 żołnierz Armii Czerwonej, od grudnia 1944 Wojska Polskiego, pod koniec tego samego miesiąca (grudzień 1944) przeszedł do rezerwy. Od 1947 pracownik Oddziału II Sztabu Generalnego LWP, od marca 1948 szef Sekcji Finansowej Oddziału II SG LWP. Zwolniony w lipcu 1950, wyemigrował do Izraela w lipcu 1957 r.

mjr. Marceli Kot - Szterenzys (ur. 1914) - oficer polskiego wywiadu wojskowego. Od 1947 pracownik Oddziału II Sztabu Generalnego LWP, od 1948 pracownik operacyjny Oddziału II we Francji (już wtedy podległego Ministerstwu Bezpieczeństwa Publicznego jako Departament VII wywiadowczy MBP). Od kwietnia 1952 zastępca szefa Wydziału IV (francuskiego) Oddziału II (Operacyjnego) Zarządu II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Zwolniony w kwietniu 1953, wyjechał do Jugosławii 27 lipca 1967.

Mjr. Józef Bryn - drugi sekretarz ambasady polskiej w Japonii

Płk. Pawel Monat - szef wydziału ataszatów wojskowych w II Zarządzie (wywiadowczym) Sztabu Generalnego, poprzednio attachĂŠ wojskowy w Waszyngtonie

Innymi pracownikami II Zarządu, którzy uciekli na Zachód byli:

gen. Izydor Modelski - attache wojskowy w Waszyngtonie, uciekł w 1948 r.

Henryk Walczak - Zukerman - pracownik cywilny, kierownik attachatu w Waszyngtonie, po otrzymaniu odwołania w 1951 nie powrócił do kraju

Aaron Goldenberg - przerzucony nielegalnie do RFN odmówił współpracy

Jan Galewicz - konsul generalny PRL w Nowym Jorku, w 1953 odmówił powrotu do kraju

Henryk Trojan - Adler

Abraham Rajski - Rajgrodzki - wysłany nielegalnie do Francji jako przedstawiciel Polskiego Biuletynu Informacyjnego, pozostał na stałe

mjr. Marcel Kot - Abram Szterenzys - w 1957 wyjechał na urlop do Jugosławii, skąd przedostał się do Francji

kpt. Włodzimierz Barankiewicz - pracował pod przykryciem w ambasadzie polskiej w Wiedniu, w 1961 przeszedł do Amerykanów

kpt. Marcin Sochaczewski - po zwolnieniu z Zarządu II został zatrudniony w jednej z instytucji krajowych, wyjechał do Berlina Zachodniego i przedostał się do RFN

Zdzisław Brandel - oficer kadrowy II Zarządu, uciekł do Brazylii i USA

kpt. Mieczysław Skorupiński - w latach 1947-1951 szef sekcji agenturalnej, w 1958, będąc szefem Polskich Linii Oceanicznych, uciekł na Zachód.

gen. Jakub Prawin

Gen. Jakub Prawin - agent NKWD, szef Polskiej Misji Wojskowej w Berlinie.

Gen. Juliusz Hibner - Dawid Schwartz - dowódca Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, brał udział w Wojnie Domowej w Hiszpanii w latach 1936-1938. Był prawą ręką ministra Bezpieczeństwa Państwowego, dowódcą Przygranicznych Korpusów Obrony i Korpusów Bezpieczeństwa Wewnętrznego. W latach 1951-1956 był dowódcą państwowych sił zbrojnych, a w latach 1956-1960 wiceministrem Spraw Wewnętrznych

Gen. Henryk Toruńczyk - 1944 dowódca Polskiego Samodzielnego Batalionu Specjalnego, przeformowanego w listopadzie na Brygadę Wojsk Wewnętrznych, poprzedników KBW. W 1945 p.o. dowódcy KBW.

gen. Henryk Toruńczyk

Płk. W. Tykociński - E. Tykotyner - szef Polskiej Misji Wojskowej w Berlinie Zachodnim, w maju 1965 uciekł z Berlina do USA. Tam dwa lata później zmarł w hotelu, w niezbyt jasnych okolicznościach.

Płk. Jakub Wachtel - zastępca Szefa Departamentu Personalnego

płk. Stefan Kuhl - zastępca Szefa Departamentu Personalnego

płk. Jakub Wachtel

Ppłk. Julian Rotnicki - szef Wydziału I Departamentu Personalnego, zajmującego się oficerami piechoty, sztabów i instytucji

Ppłk. Adam Brandel - szef Wydzialu Awansów i Odznaczen Departamentu Personalnego

Ppłk. Edward Pfeffer - szef Wydziału VII zajmującego się powoływaniem oficerów do służby wojskowej i zwolnień z tej służby, administracją rezerw oficerskich, obsadą kadrową WKR i sprawami związanymi z przyznawaniem emerytur. Jako generał był szefem Zarządu Zaopatrzenia Sztabu Generalnego, zastępcą Głównego Ispektora Planowania i Techniki, kierownik Katedry Ekonomiki Polityki Planowania i Gospodarki Obronnej w Wojskowej Akademii Politycznej, Sekretarz Rady Ekonomicznej MON

Ppłk. Mieczysław Wodnar - szef Wydziału Oficerów Kwatermistrzostwa

Po sierpniowo-wrześniowym plenum KC Partii w 1948 do Departamentu Personalnego WP przybyli nowi oficerowie pochodzenia żydowskiego, a takze nastąpiły pewne zmiany na kluczowych stanowiskach w tej instytucji umacniające pozycję i wpływy oficerów narodowości żydowskiej. Po przeprowadzeniu wiosną 1950 reorganizacji Departamentu Kadr pomimo istniejącego szefa tego Departamentu płk. Turskiego i jego zastepcy oficera radzieckiego płk. Kożucha, wyłoniono trzyosobową kierowniczą ekipę Żydów w osobach: płk. Ziemiana, płk. Mazura i płk. Wojnara.

W wyniku polityki personalnej realizowanej przez żydowskich oficerów zajmujących kierownicze stanowiska w Departamencie Kadr i terenowych organach kadrowych, poważna część ważnych stanowisk w dowództwach okręgów wojskowvch i rodzajów Sił Zbrojnych, instytucjach centralnych MON, szefostwach rodzaju wojsk i służb była obsadzona przez oficerów żydowskiego pochodzenia, w stosunku do których nie były w zasadzie stosowane kryteria polityczno-moralne ani wymogi kwalifikacyjne.

Jeśli chodzi o obsadę szefów Wydziałów Personalnych okregow wojskowych, to przedstawiała sie ona we wspomnianym okresie następujaco:

szefem Wydziału Personalnego DOW I (Warszawa) był ppłk. Jan Wiśniewski, późniejszy kontradmirał, a po nim ppłk. Rosiński - Rosenberg;
szefem Wydziału Personalnego DOW II (Bydgoszcz) był ppłk. Adolf Kolb;
szefem Wydzialu Personalnego DOW IV (Wrocław) był ppłk. Marian Mazur, a po nim mjr. Roman Domański - Rosenband;
szefem Wydziału Personalnego DOW V (Kraków) był kpt. Bronisław Lampel, a po rozformowaniu tego okregu objął on w maju 1952 r. takie samo stanowisko w DOW IV;
szefem Wydziału Personalnego DOW VI (Łódź) był ppłk. Henryk Ziemian - Zysman, a po rozwiązaniu tego okręgu objął takie samo stanowisko w DOW III (Poznań);
szefem Wydziału Personalnego DOW VII (Lublin) był ppłk. Jan Dolanowski - Dollinger;
szefem Wydziału Personalnego w Dowództwie Wojsk Lotniczych był ppłk. Leon Turski - Tannenbaum,
w Wojskach Ochrony Pogranicza - ppłk. Michał Rudawski.

W aparacie politycznym WP przez wiele lat kluczowe stanowiska służbowe obsadzone były przez oficerów żydowskiego pochodzenia. I tak kolejno zmieniającymi się szefami Głównego Zarządu Politycznego WP byli gen. Wiktor Grosz - Izaak Medres, gen. Mieczysław Wągrowski - Izaak Pustelman, gen. Świetlik, gen. Edward Ochab, gen. Naszkowski, gen. Janusz Zarzycki - Neugebauer.

Zastępcami szefa GZP WP byli gen. Malko i gen. Leszek Krzemień - Maksymilian Wolf. Szefem Zarządu Organizacyjnego GZP WP był płk M. Jekiel, który po zwolnieniu go do rezerwy objał stanowisko zastępcy przewodniczącego Głównego Komitetu Kultury Fizycznej.

Szefem Zarządu Propagandy GZP WP przez długi okres był pułkownik, a później gen. Blum. Ponadto w GZP WP pracowali gen. Bednarz, ppłk. Bugajski, płk. W. Strasser, płk. Grosfeld, płk. B. Szubicz, płk. Welfeld, ppłk. Hakman, płk. S. Alster, płk. Friedman, płk. Szliferstejn, płk. Lider, płk. Brones, płk. Hubert, płk. Jegier, płk. Gradlewski - Goldberg, płk. Malczewski i inni. Sekretarzem Komisji Kontroli Partyjnej WP był płk. L. Zieleniec, szefem Oddziału Inspekcji - płk. Szarek, szefem Wydziału Próśb i Zażaleń - płk. Krygie, były rabin.

Analogiczna sytuacja istniała w Zarządach Politycznych okręgów wojskowych i rodzajów Sił Zbrojnych, Wojskowej Akademii Politycznej i Wojskowym Instytucie Historycznym. Interesującym jest fakt, że w celu zatarcia śladów żydowskiego pochodzenia, na wniosek określonej grupy oficerów ówczesnego Departamentu Personalnego przeforsowano około 1947 r. wydanie odpowiedniego aktu normatywnego upoważniającego Ministra Obrony Narodowej do przeprowadzania we własnym zakresie zmiany nazwisk oficerów. Formalności z tym zwiazane zatatwiał Departament Personalny WP, opracowując odpowiednie rozkazy personalne. Sprawy takie były załatwiane bardzo operatywnie. Z tej możliwości skorzystało wielu oficerów narodowości żydowskiej.

Zespół autorów organu teoretyczno-politycznego GZP WP "Nasza Myśl" składał się prawie wyłącznie z Żydów.

W skład tego zespołu wchodzili:

gen. Janusz Zarzycki - Neugebauer,
płk. Leon Grosfeld,
płk. Henryk Werner,
ppłk. Dorian Płoński,
Roman Werfel,
mjr. Włodzimierz Brus,
mjr. Włodzimierz Baczko
mjr. Julian Lider
ppłk. Zenon Welfeld
ppłk. Leon Sternik
mjr. Zbigniew Safian,
płk. Adam Bromberg
ppłk. Ignacy Blum
Część z nich posiadała skompromitowaną przeszłość, jak np. mjr Safian, który w czasie okupacji hitlerowskiej byl policjantem żydowskim w getcie.

Od 1950 roku żydowskie czasopisma i prasa wojskowa z wyjątkową pasją podjęły problem tzw. "odchylenia prawicowo-nacjonalistycznego", a całość wychowania politycznego kadry i żołnierzy została sprowadzona do walki z owym odchyleniem. W programach szkolenia ideowo-politycznego niebywale wyeksponowano historię WKP(b), programy zaś historii Polski wyprane z politycznego tla wekslowały ją na tory historii gospodarczej.

W tego rodzaju programach prym wiodła Wojskowa Akademia Polityczna, dla której starannie dobrano kadre wykładowczą, którą stanowili m.in.

gen. Uziębło
płk Hoffman
płk Piasecki
płk Halicz
płk Pawłowski
płk Pirko
płk Wachtel
płk Ochocki
mjr Lewandowski
płk Malczewski
płk Grot
płk Sokołowski
mjr Zillberstein.
Na szefów katedr powoływano nawet ludzi nie posiadających żadnego przygotowania (m.in. kpt. Dworniaka), czy też posiadajacych trudności w posługiwaniu sie językiem polskim (m.in. mjr Zillberstein). Zasadniczym kryterium przydatności było pochodzenie.

Po wydarzeniach październikowych 1956 grupa żydowskich działaczy zajmująca eksponowane stanowiska w Wojsku i odpowiedzialna za przestępstwa postanowiła zrzucić z siebie odpowiedzialność i przedstawić się jako ofiary kultu jednostki i główni rzecznicy odnowy. Wykorzystali do tego naradę wyższych dowódców i oficerów politycznych, która odbyła się 27 października 1956 przy udziale Gomułki, Spychalskiego, Zawadzkiego i Cyrankiewicza. Na tej naradzie specjalnie przygotowani przez Bluma i Malczewskiego polemiści przypuścili ostry atak na wojsko. Domagano się odwołania ludzi skompromitowanych z wojska, ale o jakich ludzi chodzi, tego nie precyzowano. Postulowano utworzenie Ministerstwa Spraw Wojskowych i odrębnego stanowiska naczelnego dowodcy (płk Mojsiejewicz). Postulowano zastąpienie jednoosobowego dowodzenia działnością rad wojskowych i rad wojennych na wzor chiński (gen. Frey-Bielecki). Domagano sie także otwartego pisania w prasie o sprawach wojskowych bez cenzury. Podobne postulaty zgłosili gen. Hubner i inni. Propozycje, uznane za rewizjonistyczne, spotkały sie z krytyką kierownictwa partii i rządu.

Objęcie przez gen. Janusza Zarzyckiego - Neugebauera stanowiska szefa GZP WP poważnie wzmocniło pozycję i wpływy Żydów w tej instytucji.

W skład tej grupy wchodzili

Fryderyk Malczewski,
Ignacy Blum,
Zygmunt Hofman,
Michał Friedman,
Stanisław Nadzin,
Mirosław Nadelwicz,
Jan Zamoyski,
Bronisław Bednarz,
Eugeniusz Kuszko
Piotr Borowy.
Korzystając z opieki Zambrowskiego, Morawskiego i Ochaba grupa ta zaczęła lansować tendencje "rewzjonistyczne". Ukazały sie w piśmiennictwie wojskowym w tym duchu artykuly płk. J. Bluma, cykl artykułów Z. Baumana. Publikował się tez W. Górnicki.

Jan Zamoyski Bronisław Bednarz

Organ teoretyczny GZP WP "Wojsko Ludowe" i prasa wojskowa podjęły też dyskusję o "bohaterszczyźnie", którą zapoczątkował płk. Janusz Przymanowski. Podjęto także walkę z urojonym antysemityzmem. Z inicjatywy szefa GZP WP gen. Zarzyckiego wydano w marcu 1957 r. broszurę poświęconą antysemityzmowi w Polsce, w której usiłowano wykazać, że Polska to kraj zagorzałych antysemitów. Dla uzasadnienia tego domniemania przedrukowano prace J. Marchlewskiego pt. "Antysemityzm a robotnicy", szkic E. Orzeszkowej pt. "O Żydach i kwestii żydowskiej", parszywy esej J. Tuwima pt. "My żydzi polscy..." oraz paszkwilancki artykuł z "Po prostu" pt. "Gdy budzą się upiory" pióra J. Ambroziewicza, E. Gonczarskiego i J. Olszewskiego.

Na naradzie aktywu partyjnego 27 maja 1957 ówczesny szef GZP WP gen. J. Zarzycki przestrzegał, oświadczając wprost: "poddaje się w wątpliwość nasz sojusz ze Związkiem Radzieckim. (...) Ten antyradziecki nurt wiąże się często z antysemityzmem, który jakkolwiek rzadko manifestuje się otwarcie, występuje jednak w ukryciu zazwyczaj pod postacią fałszywych, hitlerowskich niemal plotek". W latach 1957-1958 na łamach "Żołnierza Wolności" ukazywać się zaczęły alarmujace artykuły i reportaże piętnujace ostre przejawy polskiego "antysemityzmu". Szczególne skoncentrowanie oficerów żydowskiego pochodzenia miało miejsce w instytucjach centralnych MON.

I tak w Sztabie Generalnym WP Głównym Inspektorem Techniki i Planowania był w latach 1956-1967 gen. Marian Graniewski, szefem Zarządu Operacyjnego był w latach 1954-1960 gen. Jan Drzewiecki - Holzer, szefem Zarządu II był w latach 1946-1950 gen. Wacław Komar, szefem Zarządu Organizacyjnego był w latach 1952-1954 płk. Czesław Berman, szefem Zarządu Planowania Materiałowego był w latach 1952-1967 gen. Edward Pfeffer, szefem Oddziału Szyfrowego był w latach 1946-1952 płk. Joachim Erlich, szefem Oddziału Cenzury był w latach 1953-1963 płk. Tadeusz Polanowski.

Piastując stanowisko Szefa Zarządu II Sztabu Generalnego WP już od 1946 gen. bryg. Wacław Komar rozpoczął intensywne angażowanie do pracy w tym Zarządzie osób pochodzenia żydowskiego, wśród nich i takich, którzy nie posiadali odpowiedniego wykształcenia i niezbędnych kwalifikacji, a nawet i takich, którzy nie mieli polskiego obywatelstwa.

Pracownicy ci byli bezpośrednio ściągani z Palestyny, Francji, Włoch i roznych instytucji krajowych. Tak zostali ściągnięci z Palestyny m.in. Bryn, Trojan - Adler, Gineberg, Botwińska i inni.

Obok szefa Zarządu II gen. W. Komara, żydami byli dwaj zastępcy szefa Zarządu - płk. Stanisław Flato i płk. Witold (Władysław) Leder. Szefem Wydziału Operacyjnego był płk. Stanisław (Leon) Bielski, szefem Wydziału Informacyjnego - płk. Adam Brandel, szefem Wydziału I - płk. Michał Bron (Bronstein), szefem Oddziału III - płk. Anatol Liberman, szefem Wydziału Finansów kpt. Marcin Sochaczewski.

płk. Stanisław Bielski

płk. Witold (Władysław) Leder

Ponadto pracowali tam dalsi oficerowie tego samego pochodzenia jak płk Leon Herzog, płk. Paweł Monat, płk. Jan Rochwerger, płk. Maksymilian Sznapf, mjr. Bolesław Włodynger, mjr. Maksymilian Berezowski i inni. Wszystkie ważniejsze stanowiska w podstawowych komórkach Zarządu II były obsadzone przez pracowników żydowskichj, a np. w sekcji agenturalnej amerykańskiej na 9 pracownikow kadrowych 8 z nich było żydowskiego pochodzenia wraz z szefem tej sekcji płk. Leonem Zagórskim.

Jeżeli w latach 1945-1949 stanowiska w Misjach i Attachatach Wojskowych obsadzone były oficerami przedwojennymi, to po tym okresie stanowiska te obejmują stopniowo oficerowie żydowskiego pochodzenia w osobach: płk. Tykociński - Tykotyner, płk. Herzog, płk. Monat, płk. Bron, płk. Hirszowicz, ppłk. Kornecki, ppłk. Kofler, ppłk. Czarny i mjr Rochwerger. Aparat kadrowy pod przykryciem był obsadzony przede wszystkim przez Żydów.

I tak np. w latach 1948-1953 w USA na 8 pracowników pod przykryciem wszyscy byli żydowskiego pochodzenia: Zagórski, Klon, Groniewicz, Krakowski, Maliszewski, Heliman, Welker, Hamerlak. Podobnie przedstawiała sie sytuacja na terenie innych krajów. Jedynie do pracy pomocniczej angażowano młodych oficerów narodowości polskiej. Począwszy od 1953 do pracy w attachatach wojskowych kierowani byli oficerowie polscy, a tylko nieliczni pochodzenia żydowskiego jak np. Monat do Waszyngtonu, a Bron do Jugosławii.

Do organizowania siatek agenturalnych w różnych krajach począwszy od 1948 wysyłano pracowników wyłącznie żydowskiego pochodzenia. m.in. zostali wysłani Trojan - Adler), Lubiejski - Zygielman), Rajski - Rajgrodzki, Kot - Szterenzys, Zagórski - Winter, Wolf, Hubner, Tykocinski - Tykotyner i inni. Organizowali oni siatki wywiadowcze w oparciu o koneksje rodzinne i środowiska żydowskie. Werbowali najczęściej osoby bezwartościowe, skorumpowane, a w wielu wypadkach wykazywali fikcyjne werbunki w celu uzasadnienia nadmiernych wydatków finansowych.

W Inspektoracie Szkolenia ważne stanowiska zajmowali tacy oficerowie żydowskiego pochodzenia jak płk Szulczyński - redaktor naczelny "Przeglądu Wojsk Lądowych"; płk. Welfeld - p.o. szefa Zarządu Szkolnictwa Wojskowego, który kierował całokształtem spraw organizacyjnych, programowych i personalnych w tym Inspektoracie i płk. Sadykiewicz - z-ca szefa Zarzadu I. W Akademii Sztabu Generalnego czołowe stanowiska zajmowali tacy oficerowie jak płk. Broch, płk. Berman, płk. Demner, płk. Bielawski, płk. Makowski, płk. Szlifersztejn i inni.

W Biurze Studiow MON - płk. Heistein i płk. Speizer. W aparacie kwatermistrzowskim dzięki Głównemu Kwatermistrzowi WP gen. Komarowi i szefowi Wydzialu Kadr Głównego Kwatermistrzostwa ppłk. Tatarynowiczowi znaczną część kierowniczych stanowisk zajmowali oficerowie żydowscy, m.in. płk. Cukierman, ppłk. Zawadzki, ppłk. Pakier, pp�