|
|
| Patrzysz na wiadomości znalezione dla słów: organizacje zajmujace sie ochrona gatunkowa zwierzat |
|
|
| Puszcza Białowieska: nagroda na otarcie łez? | |
Znalezione w sieci... Opinia REFY-katolickiego ruchu ekologicznego na temat Puszczy Białowieskiej: BPN zajmuje 16% polskiej części Puszczy Białowieskiej, jest jednym z najmniejszych parków narodowych w Polsce. Ze względu na bezcenne walory przyrodnicze miejscu temu nieustannie przyznaje się międzynarodowe tytuły, dyplomy itd. Część Puszczy objęta najwyższą w Polsce formą ochrony przyrody jest należycie chroniona, tu maksymalnie ogranicza się ingerencję człowieka. Obszar Puszczy poza BPN ma statut Leśnego Kompleksu Promocyjnego, gadzie znajduje się kilka fragmentarycznie rozrzuconych rezerwatów (drugiej co do ważności formy prawnej ochrony). Są to miejsca ochrony częściowej lub krajobrazowej (np.: rez. im. Prof. Szafera). Tu na siedliskach lasów liściastych i mieszanych wzrasta udział sztucznych drzewostanów sosnowych i świerkowych, tym samym zanika struktura charakterystyczna dla lasów naturalnego pochodzenia. Dzisiaj człowiek wprowadza zmiany w najlepiej zachowanym na niżu europejskim lesie naturalnym, który od tysięcy lat różnicował się bez ingerencji człowieka tworząc wielowiekowe i wielogatunkowe struktury naturalnego pochodzenia. Wycinane są najwartościowsze pod względem przyrodniczym stare drzewostany i pojedyncze drzewa. W 2003 roku, prof. Ewa Symonides, Główny Konserwator Przyrody, wydała pozwolenie na wycinkę drzew w nowo utworzonym rezerwacie przyrodu - Lasy Naturalne Puszczy Białowieskiej. W rezerwatach prowadzi się działania gospodarcze (sic!), ukierunkowane na pozysk drewna i zysk ekonomiczny. Wycinki drzew następują pod pretekstem walki z kornikiem drukarzem. Warto jednak wiedzieć, że kornik jest gatunkiem bardzo potrzebnym, jego masowe pojawy powodują obumieranie osłabionych świerków. Kornik jest narzędziem przyrody w przywracaniu i podtrzymywaniu naturalnej struktury lasu. Krajobraz Puszczy pełen jest wyciętych "gniazd", połamanych drzew i gałęzi oraz rozjeżdżanych dróg. Puszcza upodabnia się do lasu gospodarczego, jakich w Polsce i na świecie jest miliony hektarów. Wszelkie wyżej wymienione działania powodują zaburzenia procesów ekologicznych, giną rzadkie gatunki drzew, porostów i zbiorowisk roślinnych. Dewastacja roślinności przyczynia się do zmniejszenia liczebności gatunkowej zwierząt, powodując zakłócenia w populacjach szczególnie dużych ssaków tj. wilka, żubra, rysia. Fragmentacja lasów i izolacja kompleksów leśnych jest poważnym zagrożeniem trwałości ich populacji. Warto przy tym zaznaczyć, że to właśnie występowanie drzew starych, żywych i martwych, chorych i zdrowych oraz wszystkich organizmów zwierzęcych (w tym także korników) decyduje o tym, że dany las jest lasem pierwotnym, naturalnym, tzn. jest enklawą, gdzie bez ingerencji człowieka mogą współistnieć wszelkie gatunki roślin i zwierząt uczestniczące w niezakłóconych procesach ekologicznych. Tylko w XX wieku udział naturalnych drzewostanów w polskiej części Puszczy zmalał do 20% jej powierzchni. Wobec groźby bezpowrotnej utraty unikatowych elementów różnorodności biologicznej, związanych z ciągłością naturalnych procesów, słusznie postuluje się objecie całej Puszczy parkiem narodowym. Niewielki fragment Puszczy (Obszar Ochrony Ścisłej, 4747 ha) zachował do dziś pierwotny charakter dzięki ochronie przed ingerencją człowieka. Puszcza Białowieska jest skarbem wszystkich Istot żywych, jest także dziedzictwem ludzkości a przede wszystkim Darem. Jeżeli jesteśmy narodem pragnącym zachować swoją tożsamość, powinniśmy dbać również o To dziedzictwo. Wioletta Wawer Zródło: http://www.refa.franciszk..._bialowieski_pn No cóż , nawet katolickie organizacje bazujące na idei Sw. Franciszka z Asyżu zle oceniaja rolę leśników w ochronie PB. Pozostawiam powyższy tekst bez komentarza. | |
| KOLEJNY CWANIAK Z ALLEGRO, DO TEGO GROZNY | |
[EDIT] Znalazlem jeszcze takie cos: Ustawa o ochronie zwierząt (Dz.U. nr 111 poz. 724, Dz.U. nr 106 poz. 668 z dnia 21. sierpnia 1997), w ktorej to ustawie wyczytalem co nastepuje: Znajdź i przeczytaj ze zrozumieniem aktualny tekst ustawy Art. 2. Ustawa reguluje postępowanie ze zwierzętami: ... 6) wolno żyjącymi (dzikimi) Szczur zyje wolno, wiec defincja ustawowa chyba go obejmuje ? Nie do końca - szczura to sformułowanie nie obejmuje Rozdział 6 Zwierzęta wolno żyjące (dzikie) Art. 21. Zwierzęta wolno żyjące stanowią dobro ogólnonarodowe i powinny mieć zapewnione warunki rozwoju i swobodnego bytu, z wyjątkiem tych, o których mowa w art. 33a ust. 1. Raczej szczur nie podpada pod "dobro ogólnonarodowe" Art. 23. 1. Zwierzęta, które stanowią zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka, mogą być zwalczane. 2. Wojewoda, po zasięgnięciu opinii Państwowej Rady Ochrony Przyrody, Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami w Polsce oraz Polskiego Związku Łowieckiego, określi, w drodze rozporządzenia, warunki, czas i sposoby zwalczania zwierząt, o których mowa w ust. 1. Ten artykuł jest uchylony Art. 33. 1. Uśmiercanie zwierząt może być uzasadnione wyłącznie: ... 3) koniecznością sanitarną, 4) nadmierną agresywnością, powodującą bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia lub życia ludzkiego To chyba komentarza nie wymaga? Wymaga bo cytujesz wybiórczo Rozdział 10 Ubój, uśmiercanie i ograniczenie populacji zwierząt Art. 33. 1. Uśmiercanie zwierząt może być uzasadnione wyłącznie: 1) potrzebą gospodarczą; 2) względami humanitarnymi; 3) koniecznością sanitarną; 4) nadmierną agresywnością, powodującą bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia lub życia ludzkiego, a także dla zwierząt hodowlanych lub dziko żyjących; 5) potrzebami nauki, z zastrzeżeniem przepisów rozdziału 9; 6) wykonywaniem zadań związanych z ochroną przyrody. 1a. Uśmiercanie zwierząt może odbywać się wyłącznie w sposób humanitarny polegający na zadawaniu przy tym minimum cierpienia fizycznego i psychicznego. 1b. Jeżeli minister właściwy do spraw środowiska lub wojewoda wydał zezwolenie na zabicie zwierząt objętych ochroną gatunkową, mogą one być uśmiercone przy użyciu broni myśliwskiej przez osoby uprawnione do posiadania tej broni. 2. Jeżeli zachodzą przyczyny, o których mowa w ust. 1 pkt 2–5, zwierzę może być uśmiercone za zgodą właściciela, a w braku jego zgody, na podstawie orzeczenia lekarza weterynarii. Ustalenie właściciela i uzyskanie jego zgody nie dotyczy zwierząt chorych na choroby zwalczane z urzędu. 3. W przypadku konieczności bezzwłocznego uśmiercenia, w celu zakończenia cierpień zwierzęcia, potrzebę jego uśmiercenia stwierdza lekarz weterynarii, członek Polskiego Związku Łowieckiego, inspektor organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, funkcjonariusz Policji, straży miejskiej lub gminnej, Straży Granicznej, pracownik Służby Leśnej lub Służby Parków Narodowych, strażnik Państwowej Straży Łowieckiej, strażnik łowiecki lub strażnik Państwowej Straży Rybackiej. 3a. Gdy bezzwłoczne uśmiercenie zwierzęcia jest niezbędne do realizacji zadań związanych z ochroną przyrody na obszarze parku narodowego, potrzebę uśmiercenia zwierzęcia stanowiącego zagrożenie stwierdza w decyzji administracyjnej dyrektor parku narodowego, na którego obszarze znajduje się to zwierzę. Uprawnionymi do wykonania decyzji są upoważnieni przez dyrektora parku narodowego pracownicy wchodzący w skład Służby Parków Narodowych. 4. W sytuacji, o której mowa w ust. 3 i 3a, dopuszczalne jest użycie broni palnej przez osobę uprawnioną. Zwróć uwagę na punkt 1 ppkt 1,3,4 a następnie zauważ że jedynym wyznacznikiem sposobu zabicia (w odniesieniu do szczura) jest pkt 1a gdyż - pkt 1b - dotyczy ochrony gatunkowej - pkt 2, 3 i 3a - dotyczy raczej zwierząt gospodarczych, domowych i łownych. Oczywiście w 1a możemy teraz dywagować nad tym czy bardziej humanitarne jest użycie wiatrówki, trucizny czy pułapki klejowej ... itd itd Nie istnieje cos takiego jak "pozwolenie na tępienie szczurów" firmy zajmujące się DDD maja oczywiście szereg wymaganych zezwoleń lecz bardziej w zakresie używanych środków chemicznych niż "Zgody wojewody" na zabicie szczura czy karalucha i to po tym jak Wojewoda zasięgnie opinii "Państwowej Rady Ochrony Przyrody, Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami w Polsce oraz Polskiego Związku Łowieckiego" | |
| WYWIAD Z PANEM PREZYDENTEM PFO | |
Forum: Od jakiego czasu zajmuje się Pan hodowlą ptaków i co się do tego przyczyniło? RK: Hodowlą ptaków zajmuję się od 10-go roku życia. Mój tata kiedyś hodował kanarki, lecz ze względów zawodowych musiał zaprzestać hodowli, jednak na 10 urodziny przyniósł mi od kolegi kanarka i tak zaczęła się moja przygoda z tym pięknym hobby. Forum: Jakie gatunki ptaków zasługują wg Pana na szczególną uwagę i dlaczego? RK: Jako długoletni miłośnik ptaków, uważam że wszystkie ptaki zasługują na uwagę. Musimy jedynie pamiętać, aby wybranemu gatunkowi zapewnić optymalne warunki bytowania. Forum: Jakie gatunki ptaków posiada Pan obecnie? RK: Moją hodowlę obecnie stanowią: Kanarki agatowe, standardowe Papużki Faliste, Nimfy, Nierozłączki, Rozelle białolice lutino, Rozelle królewskie; gołębie: Olbrzym amerykański, standarty; kury: Zielononóżka kuropatwiana i feniks; gęsi: garbonose; Kaczki biegusy i dworskie Forum: Proszę podać swoje dotychczasowe osiągnięcia z wystaw lokalnych oraz krajowych i zajmowane dotychczas stanowiska w swoim Stowarzyszeniu. RK: Jestem hodowcą zrzeszonym od 1989r, pierwszy mój sukces to II-gie miejsce w 1995r za Glostery (kanarki), w 1997r za pierwszym podejściem udało mi się wychować kilkanaście wzorcowych Lisardów. Od 2000r. zajmuję na wystawach lokalnych II i III miejsca za kanarki agatowe i egzotykę. W 1994r. Byłem współzałożycielem Łódzkiego Stowarzyszenia Hodowców Kanarków i Ptaków Egzotycznych. W latach 1994-1998 pełniłem funkcję skarbnika, 2002-2006 byłem Prezesem Stowarzyszenia a od 2006r. jestem w/ce Prezesem ds. organizacyjnych. W kwietniu 2006r. zostałem wybrany na Prezydenta Polskiej Federacji Ornitologicznej. Forum: Co według Pana jest największą cechą dobrego hodowcy? RK: Dobry hodowca powinien mieć trzy podstawowe cechy, które wpływają na rozwój jego hodowli, są to: sumienność, rzetelność i najważniejsza - cierpliwość. Forum: Jaki cel obrał Pan sobie za najwyższy przyjmując stanowisko Prezydenta PFO? RK: Przyjmując funkcję Prezydenta PFO postanowiłem rozpropagować w polskim społeczeństwie hodowlę ptaków, zacieśnić współpracę z hodowcami z zagranicy poprzez COM (Federacja Międzynarodowa) i stworzyć tak prężną organizację jak chociażby Związek Kynologiczny. Wewnątrz Federacji duży nacisk będę kładł na fachowe wyszkolenie hodowców oraz prężną sekcję sędziów. Forum: Czy jako Prezydent PFO zamierza Pan podjąć razem wspólne działania z Prezydentem PFHPO na rzecz polskich hodowców i nawiązać współpracę w celu wspólnego występowania do MOŚ, lub innych organizacji rządowych? RK: Podstawą moich planów jest współpraca ze wszystkimi organizacjami ornitologicznymi w Polsce, a głównie z PFHPO, która ma te same cele co PFO. Moim marzeniem jest zorganizowanie wspólnych mistrzostw polskich o randze naprawdę krajowej. Nasza współpraca powinna wpłynąć na poprawę polskiego ustawodawstwa w temacie hodowli i ochrony zwierząt. Forum: Proszę o podanie tytułów książek, oraz czasopism w głównej mierze zawierających istotne informacje dla początkujących hodowców. RK: Co do lektury fachowej związanej z hodowlą zwierząt każda książka jest dobra, ale wymiana doświadczeń między hodowcami to podstawa osiągnięcia sukcesów hodowlanych. Forum: Co chciałby Pan przekazać naszym internautom, chodzi nam głównie o młode pokolenie hodowców, oraz tzw. „trzymaczy”? RK: Rozwijając myśl kieruję te słowa do młodych hodowców i miłośników ptaków ozdobnych, którzy posiadają je w swoich domach, a nie są hodowcami zrzeszonymi. O ptakach najlepiej się rozmawia jak się je widzi, czy w rozmowie bezpośredniej. W trakcie takiej dyskusji poruszamy takie tematy, które nieraz pomijamy z niewiedzy, tak więc zapraszam do siedziby naszej Organizacji. Adresy są na stronie internetowej www.pfo.org.pl, oraz do odwiedzania targowisk i wystaw związanych z naszym hobby. Serdecznie pozdrawiam Robert Kacprzyk. Forum: Serdecznie dziękujemy za wywiad i życzymy szybkiego porozumienia obu organizacji oraz sukcesów hodowlanych www.aleksandretta.pl Prezydent PFO Robert Kacprzyk: 0691 634 389 kacprzyk.robert@onet.eu | |
| SKANDALICZNA OPINIA TP BOCIAN - PROSZĘ O WYJAŚNIENIE | |
Zwracam się z prośbą do TP Bocian o wyjaśnienie, na jakiej podstawie jeden z członków tej organizacji wydał opinię, iż inwestor (Wspólnota Mieszkaniowa) możne rozpocząć docieplanie ścian budynku przy ulicy Samolotowej 9 , i to pomimo stwierdzenia gniazdujących w konstrukcji budynku wróbli oraz miejsc lęgowych jerzyków. Roboty budowlane, zgodnie z przedstawioną ekspertyzą, mogłyby ruszyć już 8 maja, czyli w pełni sezonu lęgowego... Od chwili, kiedy kazało się, że planowana jest termomodernizacja wspomnianego bloku (koniec zeszłego roku), OTOP (dr Wiesław Nowicki),Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami (moja skromna osoba) oraz Wojewódzki Konserwator Przyrody podjęli działania, mające na celu uchronienie gniazdujących ptaków (głównie wróbli i jerzyków) przed zamurowaniem w stropodachu i szczelinach elewacji. O tym, że budynek przy Samolotowej 9 jest miejscem lęgowym ptaków wiadomo było już w zeszłym roku - wtedy w okresie lęgowym ocieplany był jeden z sąsiednich budynków i przy okazji interwencji w tej sprawie zrobione zostało rozpoznanie pobliskich bloków na okoliczność obecności ptaków. WM Samolotowa 9 o fakcie gniazdowania ptaków informowana została listownie przez TOZ i OTOP jeszcze na etapie planowania inwestycji. Dodatkowo, Wojewódzki Konserwator Przyrody zawiadomił Delegaturę Biura Naczelnego Architekta Miasta w Dzielnicy Praga Południe o tym, że budynek jest miejscem lęgów ptaków objętych ścisłą ochroną gatunkową i z tego względu w pozwoleniu na budowę powinien znaleźć się zapis nakładający na inwestora obowiązek uzyskania zgody ministra na płoszenie ptaków, w przypadku wykonywania robót budowlanych w okresie 01 marca - 16 października. Tak też się stało - Delegatura Architektury umieściła w pozwoleniu odpowiedni warunek, co zresztą jest ewenementem na skalę Warszawy. Co dzieje się dalej - inwestor zwraca się z prośbą do dra Nowickiego o przygotowanie ekspertyzy przedmiotowego budynku pod kątem obecności ptaków. Dr Nowicki dokonuje lustracji budynku (30 kwietnia) i po stwierdzeniu obecności wróbli w otworach stropodachu i szczelinach elewacji budynku (dodatkowo czekamy na przylot jerzyków, które gniazdują w stropodachu od lat) wydaje opinię zezwalającą na rozpoczęcie prac dopiero po 20 sierpnia, kiedy ptaki wyprowadzą już lęgi. Sprawa wydaje się być załatwiona po naszej myśli - ptaki unikną okrutnej śmierci, a jednocześnie inwestor będzie miał możliwość zakończenia termomodernizacji jeszcze na początku października. Jednak historia ma ciąg dalszy - inwestor, który zaplanował prace w terminie 18 kwietnia - 16 czerwca 2006, nie rezygnuje z poszukiwań instytucji, która wyda opinię "po jego myśli" i pozwoli na jak najszybszą realizację przedsięwzięcia. I ku mojemu wielkiemu zaskoczeniu, znajduje "wsparcie" w TP Bocian, które to po zainkasowaniu 1000 zł za ekspertyzę wyraża zgodę - POMIMO STWIERDZENIA OBECNOŚCI PTAKÓW - na rozpoczęcie prac już 8 maja!!! Proszę mi wyjaśnić, jak przedstawiciel organizacji, stawiającej sobie za jeden ze statutowych celów szeroko pojętą ochronę przyrody, mógł wydać taką opinię??!!!! Niepokoi mnie też kolejna kwestia - Delegatura Naczelnego Architekta Miasta dla Pragi Południe rozważa taką możliwość, aby wpływające do nich wnioski, dotyczące wydania pozwolenia na realizację prac termomodernizacyjnych, były opiniowane przez organizacje i instytucje merytorycznie związane z ochroną ptaków. Byłby to obowiązek nałożony na inwestora, który chciałby prowadzić prace w okresie lęgowym. W związku z powyższym Delegatura Praga Południe poprosiła mnie o przesłanie wykazu takich podmiotów, do których mogliby być kierowani inwestorzy. Na liście znalazło się min. TP Bocian (oczywiście przed umieszczeniem Towarzystwa na liście omówiłam tę kwestię z Adamem Tarłowskim). I tu pojawia się pytanie, szczególnie istotne w kontekście opinii dotyczącej Samolotowej - w przypadku ewentualnego skierowania prośby o ekspertyzę do TP Bocian, czyje interesy będą reprezentowane: ptaków czy inwestora??? Od kilku lat, jako inspektor Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami zajmuję się ochroną ptaków w termomodernizowanych budynkach i widząc skalę zjawiska nie mogę pojąć, jak mogło dojść do sytuacji takiej, jak ta opisana powyżej. Liczę na jak najszybsze ustosunkowanie się TP Bocian do powyższych kwestii. Magda Wirska Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami 694 629 691 magdalena.wirska@toz.pl | |
| 1 | |
No to przejdzmy do kolejnego etapu naszych dzialan - do etapu ogolnopolskiego. Pewnie ktos napisze sprawozdanko z III warsztatow - wazne, ze na nim, wraz z przedstawicielami Ministerstwa Srodowiska, przyszlych (mam nadzieje...) sponsorów oraz - co najwazniejsze - cala nasza radosna grupka - ustalilismy zarys planu ochrony pilchowatych w Polsce. Przedstawiam go ponizej i licze na wszelkie uwagi. Konkretne takze - jakby co, to kto jest zainteresowany jakim terenem na dzialania... Chcielibysmy do konca roku wystapic o fundusze, zatem na przyszle lato mozna byloby juz zaczac dzialania... Specjalnie umieszczam to tu, aby KAZDY uzytkownik forum mial do tego dostep. Mopek - a moze bys tak zrobil subforum Pilchowate, tak jak sa nietoperze, to kazdy bedzie to forum od razu widzial? Chyba pilchowate na to zasluguja... Juz bym chcial zalozyc nowy temat Strategia Ochrony Pilchów w Polsce Zagrożenia i problemy (wytłuszczone) i pomysły na ich rozwi?zanie: 1. Przekształcenia rodowiskowe: (1) Nawi?zać kontakty z DGLP i RDLP, PN, PK a) fragmentacja rodowiska: (1) badania genetyczne w celu okrelenia możliwoci kontaktowania się poszczególnych populacji, (2) tworzenie korytarzy ekologicznych, (3) przejcia nad szosami i autostradami, (4) linki do poruszania się nad małymi barierami. b) niewłaciwa struktura wiekowa, gatunkowa, siedliskowa drzewostanów: (1) sugestie dla LP dostosowuj?ce Zasady Hodowli Lasu dla potrzeb pilchów, (2) poszukać w tychże Zasadach co jest dobre dla pilchów, a co złe, (3) programy leno-rodowiskowe dla lasów prywatnych – np. dopłaty za budki czy za odpowiednie użytkowanie lasu (za co jeszcze?). c) brak kryjówek: (1) rozpropagowanie wzoru budki dla pilchów (unormowanie?, rozporz?dzenie ministra?), (2) opracowanie jednolitej metodyki wieszania budek (trzeba mieć na uwadze już powieszone budki), (3) wieszanie budek, (4) wytyczne dla LP dotycz?ce czyszczenia budek w kompleksach, gdzie s? pilchy, (5) namówić LP, aby zamiast budek dla ptaków wieszały budki dla pilchów (my pomagamy wieszać, aby były wieszane wg jednej metodyki), (6) zwrócić uwagę odbiorcom budek na ich jakoć. d) niedostateczna baza pokarmowa: (1) promowanie sadzenia w lasach dzikiej czereni i jabłoni, (2) dosadzanie na obrzeżach lasów lokalnych, starych odmian drzew owocowych (sprawdzić, czy jabłonie nie krzyżuj? się w płonk?!), (3) karmniki w lasach. 2. Niska wiadomoć ekologiczna: (1) ustalić dlaczego pilchy s? ważne i zagrożone, (2) s? gatunkami parasolowymi, (3) s? gatunkami wskaĄnikowymi dla „naturalnych obszarów lenych” (powinny podnosić prestiż terenu, np. nadlenictwa), (4) edukacja dla prac inwentaryzacyjnych i ochronnych – szkolenia dla przedstawicieli nadlenictw, PN i PK, aby osoby te mogły potem szkolić pozostałych pracowników (przygotować solidne materiały dla nich!), (5) promocja pilchów. 3. Niedostateczne rozpoznanie faunistyczne: (1) opracować standardy inwentaryzacji, (2) szkolenia amatorów, (3) zorganizować sieć stałych współpracowników (LP, PN, PK, ochotnicy z organizacji pozarz?dowych). 4. Brak badań monitoringowych, spowodowany brakiem metod umożliwiaj?cych badania ilociowe: (1) opracować metodę badań ilociowych. 5. Brak wybranych gatunków na terenach, gdzie istniej? dobre dla nich rodowiska: (1) reintrodukcja, (2) hodowla zwierz?t w niewoli. 6. Brak wiedzy o wymaganiach siedliskowych: (1) propagowanie prac magisterskich na uczelniach wyższych. 7. Małe grono osób zajmuj?cych się tymi ssakami, brak komunikacji pomiędzy teriologami i ekologami: (1) nawi?zać kontakt z innymi pilcharzami, (2) zaprosić ich na Forum Przyroda TP „Bocian”. Działania szczegółowe: Tereny, na których pilchowate występuj? doć licznie (inwentaryzacje, drobne zabiegi ochrony czynnej): - działania zachowuj?ce dobre warunki rodowiskowe, - edukacja w celu prowadzenia prac inwentaryzacyjnych i ochronnych, - wieszanie budek, - likwidowanie barier ekologicznych. Tereny, na których pilchowate występuj? nielicznie (działania ochrony czynnej na wielk? skalę): - edukacja w celu prowadzenia prac inwentaryzacyjnych i ochronnych, - wieszanie budek, - likwidowanie negatywnych skutków przekształceń rodowiskowych, - likwidowanie barier ekologicznych, - wzbogacanie bazy pokarmowej. Tereny o warunkach optymalnych dla pilchów, na których zwierzęta te nie występuj?: - wsiedlanie, - edukacja w celu prowadzenia prac inwentaryzacyjnych i ochronnych, - wzbogacanie bazy pokarmowej. Tereny, z których nie mamy danych: - prowadzenie rozpoznania faunistycznego. | |
| Materiały dotyczące Transporu koni rzeźnych | |
Dobrostan koni ..."Los bowiem synów ludzkich jest ten sam co i los zwierząt los ich jest jeden jaka śmierć jednego taka śmierć drugiego i oddech życia ten sam ..." (Księga Koholeta 2,24-3,18) Zapewnienie dobrostanu koni jest wyrazem kultury, znajomości etyki i zasad hodowli użytkowania zwierząt - pojęcie to wynika również z określonych czynników ekonomicznych. Etyczne użytkowanie zwierząt jest zgodne z utylitarnymi i humanitarnymi zasadami obowiązującymi w społeczeństwach o wysokiej kulturze. Określenie zasad etycznego postępowanie ze zwierzętami jest jednak złożone i dla różnych osób czy instytucji może oznaczać co innego. Podstawą określenia dobrostanu zwierząt jest nauka o zwierzętach, medycyna weterynaryjna oraz etologia i zoopsychologia, etyka (bioetyka), psychofizjologia czy psychosomatyka. Określenie dobrostanu nie jest pojęciem "nieuchwytnym" wynikających ze stanów psychicznych zwierząt lub ich stanów motywacyjnych. Tak samo można określić dobro jak i rozpoznać zło choć obiektywna ocena takich pojęć jak okrucieństwo czy cierpienie nie jest łatwe. "Dobrostan" jest polskim odpowiednikiem angielskiego - animal welfare (dobrobyt, szczęście) lub well-being (pomyślność, dobre samopoczucie). Określenie to znane jest w literaturze od przeszło 30 lat a sformułowane zostało pod wpływem nasilającej się aktywność różnych organizacji i towarzystw ochrony zwierząt, które zaczęły interesować się warunkami utrzymania zwierząt gospodarskich, laboratoryjnych oraz zwierząt utrzymywanych w domach i zwierząt nieudomowionych znajdujących się w ogrodach zoologicznych w niewoli. Spotyka się wiele określeń dotyczących tego samego zagadnienia. Wg Baerends�a (1978) dobrostan jest to brak schorzeń lub okaleczeń zwierzęcia w sensie fizycznym. Stan, w którym bodźce i informacje środowiskowe działające na system nerwowy mieszczą się w zakresie wielkości akceptowanych przez organizm. Mayer (1984 r.) określa dobrostan jako fizyczno - psychiczny stan charakteryzujący się zaspokojeniem wszystkich gatunkowo specyficznych i indywidualnych potrzeb życiowych, który może być utrzymany przez dłuższy czas dzięki nieskrępowanemu przebiegowi wszystkich funkcji organizmu. Broom (1986) uważa, że jest stan w którym osobnik potrafi uporać się z czynnikami środowiska. Wg Koolhaas�a (1993 r.)dobrostan występuje wtedy, gdy zwierzę zarówno z etologicznego jak i fizjologicznego punktu widzenia znajduje się w harmonii z otaczającym je środowiskiem i jest zdolne adaptować się w odpowiedni sposób do zmian zachodzących w środowisku Wskaźniki dobrostanu (Jezierski.Kopowski 1997) można podzielić na: a. zootechniczne, weterynaryjne, produkcyjne: tzn. wygląd zwierzęcia i jego kondycja, zachorowalność i śmiertelność (osłabienie reakcji obronnych organizmu na skutek działania ostrych czynników stresowych), płodność i plenność (długotrwale obniżone wskaźniki dobrostanu obniżają się negatywnie na wynikach rozrodu) i produkcyjność zwierząt (co jest szczególnie ważne, u koni których użytkowość ocenić można w późniejszym wieku a długotrwałe obniżenie standardów bytowych obniża ich wartość), b. wskaźniki fizjologiczne: wg wielu badaczy o obniżonym dobrostanie zwierząt świadczy podwyższenie poziomu kortykosteroidów. Parametry te jednak nie są specyficzne i zalezą od wielu czynników np. rasy, wieku, płci, traktowania zwierząt przed i w czasie pobierania próbki krwi itd., choć nie wszystkim fizjologicznym rekcjom stresowym towarzyszy pobudzenie emocjonalne, c. etologiczne (behavioralne) - reakcja zwierzęcia na czynniki środowiskowe zarówno te przewidywalne jak i nie przewidywalne. Zmiany zachowania się mogą być wynikiem cech wrodzonych lub nabytych w ciągu życia doświadczeń. Wskaźnikami niedostatecznego dobrostanu mogą być anomalie zachowań jak np. apatia. Kolebkę ustawodawstwa związanego z dobrostanem zwierząt jest Wielka Brytania (pierwsza ustawa ukazała się już w latach 688 - 695). W roku 1822 Parlament angielski zatwierdził ustawę zabraniającą niewłaściwego traktowania koni i bydła. W roku 1835 ustanowiono drugą ustawę chroniąca wszystkie zwierzęta domowe i wolno żyjące niedźwiedzie oraz zakazywała walk byków, psów i kogutów. Najbardziej znaczącym był Akt Ochrony Zwierząt z roku 1811, który przewidywał odpowiedzialność karną za okrutne traktowanie zwierząt i za zadawanie im niepotrzebnego bólu i cierpienia i stanowił podstawę dzisiejszego prawodawstwa w tej dziedzinie. W Polsce już w XI wieku Bolesław Chrobry zabronił polowania na bobry. Dekretami królów polskich chroniono również tury. Bardzo nowatorską była Ustawa Prezydenta Rzeczypospolitej Polski, I. Mościckiego z dnia 22 marca 1928 r. (opublikowana w Dz.U. z 1932 roku nr 42 poz 417) o ochronie zwierząt, zabraniająca znęcania się nad zwierzętami. Ustawa ta obowiązywała do 1997 roku. Skrajne formy urzeczowiania zwierząt spowodowały drugą skrajną postawę personalizacji zwierząt. W XVIII i XIX wieku pojawiają się stowarzyszenia propagujące ideę przyznawania zwierzętom podmiotowości moralnej. Fakt wykorzystania zwierząt dla rożnych potrzeb człowieka i związane z tym niehumanitarne traktowanie, interpretowano jako przykład szowinizmu gatunkowego uprawianego przez ludzi, mającego w historii wzorce w niesprawiedliwym traktowaniu niewolników - murzynów (rasizm) i kobiet (antyfeminizm). Szokujące było użycie dla określeń ludzi i zwierząt, "human animal" (ludzkie zwierzę) i "non human animal" (poza ludzkie zwierzę), co wydaje się było próbą zbagatelizowania problemu osobowości jako obiektywnego kryterium godności człowieka, proponując w zamian poszanowania wszelkiej żywej istoty. Dało to podstawę do sformułowania wielu myśli w zawartych w Deklaracji Praw Zwierząt. Brzmienie ostatecznego tekstu Deklaracji przyjętego przez Międzynarodową Ligę na Rzecz Praw Zwierząt i należące do niej ligi krajowe na trzecim międzynarodowym spotkaniu na temat Praw Zwierząt (Londyn, 21 - 23 września 1977 r.). Deklaracja ogłoszona 15 października 1978 r. przez Ligę Międzynarodową była przedłożona Organizacji Narodów Zjednoczonych Do Spraw Oświaty Nauki i Kultury (UNESCO). Preambuła Powszechnej Deklaracji Praw Zwierząt brzmi; "Z uwagi na to, że każde zwierzę ma pewne prawa, że nieznajomość i lekceważenie tych praw sprowadziły człowieka i prowadzą go nadal na drogę przestępstw przeciwko naturze i zwierzętom, że uznanie przez gatunek ludzki prawa innych gatunków zwierzęcych do egzystencji stanowi podstawę współistnienia wszystkich istot żywych, że człowiek popełnia zbrodnię ludobójstwa, że poszanowanie zwierząt przez człowieka wiąże się z poszanowaniem ludzi miedzy sobą i że już od najmłodszych lat należy człowieka uczyć obserwować, rozumieć, szanować i kochać zwierzęta niniejszym obwieszcza się że: Art. 1 Wszystkie zwierzęta rodzą się z równym prawem do życia i do istnienia. Art. 2 Wszystkie zwierzęta mają prawo do szacunku. Człowiek jako przedstawiciel gatunku zwierząt, nie może rościć sobie praw do wyniszczenia lub nie licującego z godnością ludzką wykorzystywania zwierząt. Jego obowiązkiem jest wykorzystywanie swej wiedzy dla dobra zwierząt. Wszystkie zwierzęta maja prawo do opieki, troski i ochrony ze strony człowieka. Powszechna Deklaracja Praw Zwierząt Zawarta jest w 14 artykułach. Najważniejszymi organizacjami zajmującymi się ochroną zwierząt w Polsce są: Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami, Fundacja "Animals", Front Wyzwolenia Zwierząt oraz Stowarzyszenie "Gaja". Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami w Polsce założono 1 listopada 1864 roku. Była to druga na świecie tego typu organizacja po powstałym wcześniej Królewskim Towarzystwie Zapobiegania Okrucieństwu wobec Zwierząt (RSPAC). Jednym z założycieli Towarzystwa był Adolf Dygasiński a współpracowało z nim wielu wybitnych Polaków m.in. Aleksander Świętochowski, Bolesław Prus, Henryk Sienkiewicz, Stefan Żeromski. Do najważniejszych celów statutowych Towarzystwa należą: - działanie na rzecz humanitarnego obchodzenia się ze zwierzętami oraz zapewnienie im niezbędnych warunków bytowania, - "kształtowanie właściwego stosunku do świata zwierząt jak dobra narodowego" (rozdz.11, par. 9 statutu TOZ). Od 1997 roku w Polsce obowiązuje nowa Ustawa o Ochronie Zwierząt (Dz.U.03.106.1002). Rodziła się długo i nie jest doskonała, dlatego cały czas ulega przeobrażeniom. Reguluje jednak sytuacje prawną zwierząt i umożliwia ukaranie osób, które nie respektują zasad prawidłowego utrzymywania i eksploatacji zwierząt. Kary nałożone za te przewinienia mogą być bardzo dotkliwe: od kary grzywny (najwyższa może sięgać 720 000 zł) poprzez przepadek zwierzęcia aż do kary pozbawienia wolności (do jednego lub dwóch lat). Art. 1 Ustawy brzmi: Zwierzę jako istota żyjąca, zdolna do odczuwania cierpienia nie jest rzeczą. Człowiek jest mu winien poszanowanie, ochronę i opiekę. Art. 5. Każde zwierzę wymaga humanitarnego traktowania. Art. 6 1. (...) znęcanie się nad zwierzętami jest zabronione 2. Przez znęcanie się nad zwierzętami należy rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień a w szczególności: umyślne zranienie lub okaleczenie zwierzęcia, umyślne używanie do pracy lub w celach sportowych albo rozrywkowych zwierząt chorych w tym rannych lub kulawych, albo zmuszanie do czynności mogących spowodować ból, bicie zwierząt przedmiotami twardymi i ostrymi lub zaopatrzonymi w urządzenia obliczone na sprawianie specjalnego bólu, bicie po głowie, dolnej części brzucha, dolnych częściach kończyn, przeciążanie zwierząt pociągowych i jucznych ładunkami (...) lub zmuszanie ich do zbyt szybkiego biegu, transport zwierząt (...)powodujący ich zbędne cierpienie i stres, używanie uprzęży, pęt, stelaży, więzów (...)zmuszających zwierzę do przebywania w nienaturalnej pozycji, powodujących zbędny ból, uszkodzenie ciała albo śmierć, złośliwe straszenie lub drażnienie zwierząt, utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego niechlujstwa. Art. 14 1. Sposób i warunki używania zwierząt do pracy nie mogą stwarzać nieuzasadnionego zagrożenia dla ich życia i zdrowia i zadawać cierpienia. 2. Zabrania się w szczególności: przeciążania zwierząt, używania do pracy zwierząt chorych lub niedożywionych, używania uprzęży, wędzideł, rzędów wierzchowych, juków, podków, pojazdów lub narzędzi mogących ze względu na zły stan techniczny lub niewłaściwą konstrukcję, spowodować obrażenia ciała lub śmierć zwierzęcia, używanie do pędzania zwierząt przedmiotów lub narzędzi które mogą spowodować okaleczenie zwierzęcia, zmuszanie do wyczerpującego kłusa lub galopu zwierząt ciągnących ładunek, używanie do zrywki drewna koni poniżej piątego roku życia. 3. Osoba wykorzystująca zwierzęta do pracy ma obowiązek zapewnić im w ciągu każdej doby, wypoczynek dla regeneracji sił, właściwy dla danego gatunku. Powyższe fragmenty Ustawy dotyczą głównie wykorzystania koni, choć ze względu na specyfikę ich użytkowania istnieje szereg przepisów, które mają na celu zapewnienie dobrostanu koni. Bardzo istotne rolę w tej materii spełniają lekarze weterynarii, których działalność ma przeciwdziałać cierpieniu. Głównym źródłem cierpienia u koni są ich choroby, skaleczenia, wypadki i brutalność. Obowiązkiem lekarzy weterynarii jest ulżyć cierpiącemu zwierzęciu jako, że wiąże się to z problemami klinicznym. Użytkowników (właścicieli, jeźdźców) koni sportowych i uczestników zawodów obowiązują zasady zawarte w przepisach weterynaryjnych. Przepisy weterynaryjne (fragmenty): Art. 3 Zdrowie i higiena konia 1.Obowiazki użytkownika konia przed wyjazdem na zawody. 1.1.Każdy koń sportowy wyjeżdżający na zawody musi posiadać wymagane przepisami dla tej kategorii zwierząt świadectwo zdrowia wystawione przez uprawnionego lekarza weterynarii. 1.2. Koń, który z jakichkolwiek względów nie jest w pełni zdrowy, nie może brać udziału w zawodach. 2. Obowiązki osoby odpowiedzialnej za konia podczas zawodów (...). 2.1 (...) dbałość o zdrowie i kondycje konia oraz jego pielęgnację, właściwe zachowanie jeźdźca i luzaka wobec konia, właściwe przedstawienie koni do przeglądu i badań weterynaryjnych (...). 3. Obowiązki organizatora zawodów. 3.2 (Organizator powinien) Zapewnić pomieszczenia stajenne spełniające następujące warunki: jasne dobrze wentylowane boksy a w razie ich braku (...) wygodne i bezpieczne stanowiska, dostęp do świeżej wody pitnej w wystarczającej ilości, właściwą ilość świeżej ściółki, miejsce (boks) do leczenia konia chorego lub zranionego, boks do pobierania prób antydopingowych, odpowiednie miejsce dla przeglądu weterynaryjnego, Anna Nowicka-Posluszna Katedra Hodowli Koni Akademia Rolnicza w Poznaniu Literatura; Fraser A.F. (1970) The behaviour of the horse, CAB International, Wellingford Gronek P. (1996) Znaczenie i konsekwencje percepcji bólu, Przegl.Hod., nr 6, s 29-30. Groń R. (2002) Chrześcijańskie traktowanie zwierząt, Ateneum Kapłańskie, z 3 (559), maj-czerwiec. tom 138. Jezierski T., Kopowski J. (1997) W poszukiwaniu dobrostanu (welfare) u zwierząt gospodarskich, Przegl.Hod. nr 8,s 49-53. Kopowski J., (1997) Ochrona praw zwierząt w ustawodawstwie, Przegl. Hod. nr 8 s 54-56. Mol H., (1996) Prawa zwierząt w konwencjach Rady Europy, Med.Wet.,52 ,s 81-84. źródło:http://www.hij.com.pl http://www.przystanocalenie.pl/interwencja.wmv http://www.hsus.org/pets/...se_victory.html | |
| REGULAMIN AMATORSKIEGO POŁOWU RYB | |
REGULAMIN AMATORSKIEGO POŁOWU RYB 1. WSTĘP Regulamin Amatorskiego Połowu Ryb, zwany dalej Regulaminem, stanowi zbiór przepisów dotyczących zasad uprawiania wędkarstwa i ochrony zasobów ichtiofauny. Postanowienia Regulaminu obowiązują wszystkich wędkujących w wodach będących w użytkowaniu Polskiego Związku Wędkarskiego / PZW / zarówno zrzeszonych w Związku, jak i nie zrzeszonych obywateli polskich oraz cudzoziemców. Na łowiskach specjalnych PZW mogą obowiązywać odrębne lub dodatkowe regulaminy. W wodach PZW dopuszcza się amatorski połów ryb kuszą za zgodą uprawnionego do rybactwa w obwodzie rybackim. Amatorski połów ryb kuszą może uprawiać osoba posiadająca kartę łowiectwa podwodnego. 2. PRAWA WĘDKUJĄCEGO W WODACH PZW § 1 1. Prawo do wędkowania w wodach użytkowanych przez Polski Związek Wędkarski mają członkowie PZW i osoby nie zrzeszone w PZW, posiadający kartę wędkarską, przestrzegający zasad ujętych w niniejszym Regulaminie, po opłaceniu stosownych składek. 2. Zasady wydawania kart wędkarskich regulują przepisy ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym, z późniejszymi zmianami. 3. Z obowiązku posiadania karty wędkarskiej są zwolnione osoby do 14 lat oraz cudzoziemcy czasowo przebywający w Polsce. 4. Prawo do samodzielnego wędkowania ma wędkarz, który ukończył 14 lat, z tym że młodzież do 16 lat nie ma prawa do wędkowanie w porze nocnej bez nadzoru osoby uprawnionej do opieki. 5. Członek PZW do 14 lat ma prawo wędkować z następującymi ograniczeniami: w ramach własnego łowiska, zgodnie z limitem ilościowym i wagowym, wyłącznie pod nadzorem osoby uprawnionej do opieki. 6. Młodzież niezrzeszona w wieku do 14 lat ma prawo wędkować: a) w ramach uprawnień i dziennego limitu połowu ryb swojego opiekuna metodą spinningową lub muchową. Przekazanie uprawnień nie wyklucza wędkowania opiekuna na jedną wędkę. b) w ramach uprawnień stanowiska i dziennego limitu połowu ryb swojego opiekuna, mają prawo wędkować dwie osoby, każda na jedną wędkę. Udostępnienie stanowiska i limitu dwóm osobom nie wyklucza wędkowania opiekuna na jedną wędkę. 7. Dopuszcza się wędkowanie kilkuosobowych grup młodzieży nie posiadających kart wędkarskich, pod nadzorem opiekuna posiadającego stosowne uprawnienia oraz zezwolenie wydane przez zarząd okręgu lub koła. Każda osoba z grupy ma prawo łowić wyłącznie na jedną wędkę, z zachowaniem uprawnień do własnego stanowiska i dziennego limitu połowu przysługującego członkowi PZW. 8. Posiadaczowi odznaki "Wzorowy Młody Wędkarz", który nie ukończył 14 lat, przysługują uprawnienia do wędkowania na równi z członkiem PZW, z zastrzeżeniem pkt.4. 9. Wędkarz ma prawo do swobodnego dostępu do wody, a także do przybijania i cumowania do brzegu sprzętu pływającego, jeśli lokalne przepisy wydane przez uprawniony organ nie stanowią inaczej. 10. Członek PZW ma prawo udostępnić współmałżonkowi jedną ze swoich wędek do wędkowania, w granicach przysługującego mu stanowiska i limitu połowu, bez konieczności uiszczania przez współmałżonka składki członkowskiej oraz składki na ochronę i zagospodarowanie wód. Powyższe ma wyłącznie zastosowanie przy wędkowaniu dopuszczającym łowienie na dwie wędki. 3. OBOWIĄZKI WĘDKUJĄCEGO W WODACH PZW § 2 1. W czasie wędkowania wędkarz ma obowiązek posiadać : kartę wędkarską, legitymację PZW z potwierdzeniem uiszczenia należnych składek lub inne ważne zezwolenie uprawniające do wędkowania na danym łowisku. 2. Przed przystąpieniem do wędkowania, wędkarz zobowiązany jest do ustalenia do kogo należy wybrane przez niego łowisko i czy nie obowiązują na nim dodatkowe ograniczenia, poza zawartymi w niniejszym Regulaminie. 3. Przy wyborze i zajmowaniu miejsca na łowisku pierwszeństwo ma ten wędkarz, który przybył na nie wcześniej. Przy zajmowaniu stanowisk wędkujący powinni zachować między sobą odpowiednie odstępy, określone w §§ 4, 5, 7 Regulaminu. Odstępy te mogą być zmniejszone tylko za zgodą wędkarza, który wcześniej zajął dane stanowisko. 4. W czasie wędkowania wędki muszą być pod stałym nadzorem ich właściciela. 5. Wędkarz zobowiązany jest posiadać przyrząd do wyjmowania haczyków z pyszczków ryb. Ryby z haczyka należy uwalniać z zachowaniem maksymalnej ostrożności. 6. Wędkarz zobowiązany jest utrzymać w czystości stanowisko wędkarskie w promieniu minimum 5 metrów, bez względu na stan, jaki zastał przed rozpoczęciem połowu. 7. Obowiązkiem wędkarza jest opuszczenie łowiska, jeśli rozgrywane mają być na nim zawody sportowe. Organizator zawodów musi posiadać pisemne zezwolenie uprawnionego do rybactwa w obwodzie rybackim. 8. W przypadku zauważenia zanieczyszczenia wody lub jego skutków, jak np. śnięte ryby, zmiana koloru wody, plamy olejowe, nienaturalny zapach, wędkarz ma obowiązek natychmiast zawiadomić o tym zarząd najbliższego koła lub okręgu PZW, policję albo najbliższy organ administracji publicznej. 9. Jeżeli wędkarz złowi rybę oznakowaną i zabiera ją, ma obowiązek przesłać do zarządu okręgu PZW, na którego terenie została ona złowiona, znaczek i kilka łusek wyjętych powyżej linii bocznej ryby, podając równocześnie jej gatunek, długość i ciężar oraz miejsce, datę i godzinę połowu. 4. ZASADY WĘDKOWANIA § 3 1. Wędka Wędkarz ma obowiązek posługiwać się wędką składającą się z wędziska o długości co najmniej 30 cm, do którego przymocowana jest linka zakończona: a/ jednym haczykiem z przynętą, albo b/ nie więcej niż dwoma haczykami, każdy ze sztuczną przynętą imitującą owada lub jego stadia rozwojowe; przy czym każdy haczyk może mieć nie więcej niż dwa ostrza rozstawione w taki sposób, aby nie wykraczały one poza obwód koła o średnicy 30 mm albo c/ sztuczną przynętą wyposażoną w nie więcej niż trzy haczyki; haczyk może mieć nie więcej niż cztery ostrza, rozstawione w taki sposób, aby nie wykraczały one poza obwód koła o średnicy 30 mm. d/ przy połowie ryb spod lodu: jednym haczykiem z przynętą, przy czym haczyk nie może mieć więcej niż trzy ostrza, rozstawione w taki sposób, aby nie wykraczały one poza obwód koła o średnicy 20 mm, albo e/ sztuczną przynętą wyposażoną w nie więcej niż dwa haczyki, przy czym każdy haczyk może mieć nie więcej niż trzy ostrza, rozstawione w taki sposób, aby nie wykraczały one poza obwód koła o średnicy 20 mm 2. Przynęty a/ Jako przynęty mogą być stosowane: - przynęty naturalne: zwierzęce i roślinne, - przynęty sztuczne. b/ Zabrania się stosować jako przynęt / zanęt / : - zwierząt i roślin chronionych, - ikry rybiej, - wykreśla się zapis "żywej ryby" c/ Przynęty naturalne zwierzęce to organizmy żywe lub martwe, a także ich części. W przypadku stosowania jako przynęt martwych ryb, mogą być użyte tylko ryby wymiarowe lub nie objęte wymiarem ochronnym oraz nie znajdujące się w okresie ochronnym. d/ Przynęty naturalne roślinne to rośliny, ich części oraz przetwory z nich / np. ciasta i pasty/. Do przynęt tych umownie zalicza się też sery. e/ Przynęty sztuczne to grupa przynęt wykonanych z różnych materiałów naturalnych lub sztucznych. Przynęty te mogą być uzbrojone najwyżej w trzy haczyki o rozstawie ostrzy nie większym niż szerokość przynęty sztucznej / z tolerancją do 2 mm /. f/ Sztuczne muchy to grupa przynęt sztucznych wykonanych na haczyku z jednym lub dwoma ostrzami, w dowolnej kombinacji co najmniej dwóch materiałów. 3. Wędkowanie 3.1. W wodach użytkowanych przez PZW można wędkować z brzegu przez całą dobę, z wyjątkiem wód krainy pstrąga i lipienia / wymienionych w odrębnym informatorze PZW /, gdzie wolno wędkować tylko w porze dziennej, tj. od świtu do zmierzchu /1 godz. przed wschodem słońca i 1 godz. po zachodzie słońca /. 3.2. Zabrania się łowić ryb w ustalonych dla nich okresach i miejscach ochronnych, takich jak: tarliska, w tym krześliska, zimowiska, mateczniki oraz w obrębach ochronnych i hodowlanych. 3.3. Wędkarz ma obowiązek przestrzegać limitów dziennych połowów ryb. 3.4. Ponadto wędkarzowi nie wolno : a/ przechowywać i zabierać ryb poniżej ich wymiarów ochronnych, b/ sprzedawać złowionych ryb, c/ rozdawać złowionych ryb na terenie łowiska, d/ łowić ryb w odległości mniejszej niż 50 m od: jazów, śluz, tam, zapór, przepławek oraz innych urządzeń służących do piętrzenia wody. Zakaz ten nie dotyczy budowli hydrotechnicznych służących regulacji brzegów lub dna, np. ostrogi, opaski i progi denne, e/ łowić ryb w odległości mniejszej niż 50 m od rozstawionych i oznakowanych sieci i innych rybackich narzędzi połowu, f/ łowić metodą "szarpaka", g/ budować pomostów i stanowisk wędkarskich bez zgody użytkownika wody, h/ posługiwać się sprzętem pływającym nie zarejestrowanym i nie oznakowanym zgodnie z obowiązującymi przepisami, i/ łowić ryb ze sprzętu pływającego w porze nocnej / od zmierzchu do świtu / w jeziorach i zbiornikach zaporowych, z wyjątkiem okresu od 1 czerwca do 30 września, j/ stosować sztucznego światła, służącego lokalizowaniu bądź zwabianiu ryb na stanowisko, k/ kotwiczyć łodzi na oznakowanych torach żeglugi wodnej, l/ wędkować z mostów, m/ obcinać głów rybom przed zakończeniem wędkowania. 3.5. Ryby w stanie żywym, złowione zgodnie z limitem ilościowym, należy przechowywać wyłącznie w siatkach wykonanych z miękkich nici, rozpiętych na sztywnych obręczach. Każdy wędkarz musi przechowywać osobno złowione przez siebie ryby, z tym że zabrania się przechowywania żywych ryb dłużej niż 24 godz. 3.6. Złowione ryby niewymiarowe lub będące pod ochroną muszą być bezwzględnie z ostrożnością wypuszczone do wody, nawet gdy ich stan wskazuje na niewielkie szanse przeżycia. 3.7. Raków pręgowatych, raków sygnałowych oraz ryb z gatunku trawianka, czebaczek amurski i sumik karłowaty po złowieniu nie należy wypuszczać do łowiska, w którym je złowiono, ani do innych wód. 3.8. W czasie połowu ryb na przynęty naturalne zabrania się równoczesnego łowienia metodami spinningową lub muchową. 5. ŁOWIENIE RYB SPOKOJNEGO ŻERU § 4 1. Łowienie ryb spokojnego żeru dozwolone jest równocześnie na dwie wędki. 2. Uprawniony do rybactwa w obwodzie rybackim może określić dopuszczalną ilość zanęt w danym łowisku. 3. Wędkarz łowiący ryby na przynęty naturalne, zobowiązany jest do zachowania następujących minimalnych odstępów od innych wędkujących: a/ łowiąc z brzegu - 10 m b/ między łodziami - 25 m c/ między łodzią a brzegiem - 50 m 6. ŁOWIENIE RYB DRAPIEŻNYCH § 5 1. Łowienie ryb drapieżnych, na przynęty naturalne, dozwolone jest równocześnie na dwie wędki. 2. Łowiąc ryby metodą spinningową lub trollingową wolno używać jednej wędki, uzbrojonej w jedną przynętę sztuczną. 3. Łowiąc ryby drapieżne na przynęty sztuczne lub sztuczną muchę obowiązuje zachowanie następujących odległości pomiędzy wędkującymi: a/ łowiąc z brzegu - 30 m b/ łowiąc z łodzi lub brodząc - 50 m 7. ŁOWIENIE RYB ŁOSOSIOWATYCH § 6 1. Łowienie ryb łososiowatych dozwolone jest wyłącznie na przynęty sztuczne z uwzględnieniem ustaleń szczegółowych wymienionych w informatorze wód krainy pstrąga i lipienia, z wyłączeniem pstrąga tęczowego. a) w innych wodach nie objętych informatorem krainy wód pstrąga i lipienia, łowienie tych ryb dozwolone jest na przynęty dopuszczone przez uprawnionego do rybactwa 2. Przy łowieniu ryb łososiowatych metodą spinningową lub trollingową obowiązują te same zasady, jak przy łowieniu ryb drapieżnych. 3. Przy łowieniu metodą muchową obowiązkiem wędkarza jest przestrzeganie następujących zasad : a/ przy łowieniu w wodach krainy ryb łososiowatych wolno posługiwać się tylko jedną wędką, b/ wędka stosowana w metodzie muchowej musi być wyposażona w sznur muchowy i kołowrotek o szpuli ruchomej. Żyłkę wolno stosować wyłącznie do wiązania przyponów, których długość nie może przekroczyć dwukrotnej długości używanego wędziska, c/ nie wolno stosować więcej niż dwóch sztucznych much na jednej wędce, d/ nie wolno stosować dodatkowego zewnętrznego obciążenia linki lub przyponu. Dopuszczalne jest stosowanie linki obciążonej w jej konstrukcji, e/ w wodach krainy ryb łososiowatych , w których dopuszcza się łowienie na przynęty roślinne wolno obciążać wyłącznie zestaw z przynętą roślinną. Zabrania się dodatkowego uzbrajania takich zestawów sztuczną przynętą, f/ złowione ryby łososiowate, przeznaczone do zabrania, należy uśmiercić natychmiast po złowieniu, g/ przy łowieniu ryb łososiowatych w wodach udostępnionych tylko do łowienia na sztuczną muchę, zakazuje się stosowania kuli wodnej, a także innych zastępujących ją przedmiotów / np. spławik/. 8. ŁOWIENIE RYB SPOD LODU § 7 1. Łowienie ryb spod lodu dozwolone jest wyłącznie przy użyciu jednej wędki. 2. Zabrania się stosować martwej i żywej ryby jako przynęty. 3. Łowiąc ryby spod lodu należy wykonywać otwory o średnicy nie większej niż 20 cm. Między otworami należy zachować odległość nie mniejszą niż 1 m. 4. Wędkujący na lodzie powinni zachować pomiędzy sobą odległości co najmniej 10 m. 5. Zabrania się łowienia ryb spod lodu w porze nocnej, tj. od zmierzchu do świtu. 6. Ryby złowione spod lodu, przeznaczone do zabrania, należy uśmiercić bezpośrednio po złowieniu. 9. OCHRONA RYB § 8 1. Wymiar ochronny ryby stanowi długość od początku głowy do najdalszego krańca płetwy ogonowej. 2. Obowiązują następujące wymiary ochronne ryb : - boleń do 40 cm - brzana karpacka do 20 cm - brzanka do 20 cm - brzana do 40 cm - certa do 30 cm - głowacica do 70 cm - jaź do 25 cm - jelec do 15 cm - karp do 30 cm / nie dotyczy rzek/ - kleń do 25 cm - lin do 25 cm - lipień do 30 cm - łosoś do 35 cm - miętus: a) w rzece Odrze od ujścia rzeki Warty, do granicy z wodami morskimi do 30 cm b) w pozostałych wodach do 25 cm - pstrąg potokowy: a/ w rzece Wiśle i jej dopływach od jej źródeł do ujścia rzeki San oraz w rzece Odrze i jej dopływach od granicy państwowej z Republiką Czeską do ujścia rzeki Bystrzycy oraz w rzece Bystrzycy i jej dopływach do 25 cm b/ w pozostałych wodach do 30 cm - rozpiór do 25 cm - sandacz do 45 cm - sapa do 25 cm - sieja do 35 cm - sielawa do 18 cm - sum do 70 cm - szczupak do 45 cm - świnka do 25 cm - troć do 35 cm - troć jeziorowa do 50 cm - węgorz do 40 cm - wzdręga do 15 cm 3. Ustala się następujące okresy ochronne ryb : - boleń - od 1 stycznia do 30 kwietnia - brzana - od 1 stycznia do 30 czerwca - brzana karpacka - od 1 stycznia do 15 lipca - certa : a/ w rzece Wiśle od zapory we Włocławku do jej ujścia od 1 września do 30 listopada, b/ w rzece Wiśle powyżej zapory we Włocławku i w pozostałych rzekach od 1 stycznia do 30 czerwca - głowacica od 1 marca do 31 maja - lipień od 1 marca do 31 maja - łosoś : a/ w rzece Wiśle i jej dopływach powyżej zapory we Włocławku od 1 października do 31 grudnia, w pozostałym okresie obowiązuje zakaz połowu w czwartki, piątki, soboty i niedziele, b/ na odcinku rzeki Wisły od zapory we Włocławku do jej ujścia od 1 grudnia do końca lutego; w okresie od 1 marca do 31 sierpnia obowiązuje zakaz połowu w piątki, soboty i niedziele, c/ w pozostałych rzekach od 1 października do 31 grudnia. - miętus z wyjątkiem rzeki Odry od ujścia rzeki Warty do granicy z wodami morskimi od 1 grudnia do końca lutego - pstrąg potokowy : a/ w rzece Wiśle i jej dopływach od jej źródeł do ujścia rzeki San, w rzece San i jej dopływach oraz w rzece Odrze i jej dopływach od granicy państwowej z Republiką Czeską do ujścia rzeki Bystrzycy oraz w rzece Bystrzycy i jej dopływach od 1 września do 31 stycznia, b/ w pozostałych wodach od 1 września do 31 grudnia - sieja od 15 października do 31 grudnia - sandacz od 1 stycznia do 31 maja - sapy od 1 kwietnia do 31 maja - sum : a/ w rzece Odrze od ujścia rzeki Warty do granicy z wodami morskimi od 1 marca do 31 maja b/ w pozostałych wodach od 1 listopada do 30 czerwca - szczupak od 1 stycznia do 30 kwietnia - świnka od 1 stycznia do 15 maja - troć : a/ w rzece Wiśle i jej dopływach powyżej zapory we Włocławku od 1 października do 31 grudnia; w pozostałym okresie obowiązuje zakaz połowu w czwartki, piątki, soboty i niedziele, b/ na odcinku rzeki Wisły od zapory we Włocławku do jej ujścia od 1 grudnia do końca lutego; w okresie od 1 marca do 31 sierpnia obowiązuje zakaz połowu w piątki, soboty i niedziele c/ w pozostałych rzekach od 1 października do 31 grudnia - troć jeziorowa od 1 września do 31 stycznia 4. Jeżeli pierwszy lub ostatni dzień okresu ochronnego dla określonego gatunku ryb przypada w dzień ustawowo wolny od pracy okres ochronny ulega skróceniu o ten dzień. 5. Zakazowi połowów wędkarskich podlegają następujące gatunki ryb prawnie chronionych: - alosa, - babka czarna, babka szczupła, babka czarnoplamka - babka mała, - babka piaskowa, - ciosa, - dennik, - głowacz pręgopłetwy, głowacz białopłetwy - iglicznia, - jesiotr zachodni, - kiełb białopłetwy, - kiełb Kesslera, - koza, - koza złotawa, - kur rogacz, - minogi - wszystkie gatunki - parposz, - piekielnica, - piskorz, - pocierniec, - różanka, - słonecznica - strzeble - wszystkie gatunki, - śliz, - wężynka. 6. Rak błotny i rak szlachetny nie mogą być przedmiotem amatorskiego połowu. 7. Wprowadza się następujące limity ilościowe ryb do zabrania z łowisk : 7.1. W ciągu tygodnia / od poniedziałku do niedzieli / : - głowacica 1 szt. 7.2. W ciągu doby / w godz. 0.00 - 24.00 / - sum 1 szt. - troć jeziorowa, troć i łosoś / łącznie / 2 szt. - boleń, karp, lipień, pstrąg potokowy, amur biały, sandacz, szczupak, brzana / łącznie / 3 szt. - pstrąg tęczowy i pstrąg źródlany / łącznie / 4 szt. - sieja, węgorz, lin / łącznie / 4 szt. - świnka, certa / łącznie / 5 szt. - jaź, kleń / łącznie /10 szt. Łączna ilość złowionych i zabranych z łowisk ryb wymienionych gatunków nie może przekroczyć 10 szt. w ciągu doby. 8. Dopuszcza się zabranie z łowisk ryb innych gatunków nie wymienionych wyżej, w ilościach nie przekraczających 5 kg w ciągu doby. 9. Limity nie dotyczą krąpia, karasia srebrzystego i leszcza. 10. Łowienie ryb podczas zawodów wędkarskich regulują odrębne przepisy zawarte w "Zasadach Organizacji Sportu Wędkarskiego". 11. Uprawniony do rybactwa w obwodzie rybackim w uzasadnionych przypadkach ma prawo do zaostrzenia wymiarów, okresów ochronnych i limitów ilościowych ryb. 10. KONTROLA I ODPOWIEDZIALNOŚĆ WĘDKUJĄCYCH W WODACH PZW § 9 1. Wędkarz łowiący ryby ma obowiązek poddać się kontroli prowadzonej przez : a/ funkcjonariuszy Policji, b/ funkcjonariuszy Państwowej Straży Rybackiej, c/ członków Społecznej Straży Rybackiej, d/ członków Straży Ochrony Mienia PZW, e/ członków Państwowej Straży Łowieckiej, f/ członków Straży Leśnej, g/ członków Straży Parków Narodowych i Krajobrazowych, h/ uprawnionych do rybactwa w obwodzie rybackim. 2. Na żądanie kontrolujących wędkarz ma obowiązek: okazać dokumenty, sprzęt wędkarski, złowione ryby i przynęty. 3. Naruszenie niniejszego Regulaminu przez wędkarza pociąga za sobą konsekwencje wynikające z ustawy o rybactwie śródlądowym i Statutu PZW. 11. INFORMACJE KOŃCOWE § 10 1. Do spraw regulowanych niniejszym Regulaminem mają zastosowanie przepisy Statutu Polskiego Związku Wędkarskiego, a także obowiązującego powszechnie prawa, w tym: - Ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo Wodne / Dz. U. Nr 115 poz. 1129, Dz. U. Nr 154 poz. 1803 /, - Ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo o ochronie środowiska / Dz. U. Nr 62 poz. 627 / i 27 lipca 2001 r. / Dz. U. Nr 100 poz. 1085 /, - Ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. - o rybactwie śródlądowym / Dz. U. Nr 66 poz. 750 z późniejszymi zmianami /, - Ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach / Dz. U. Nr 20 poz. 104 z późniejszymi zmianami /, - Ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach / Dz. U. Nr 101 poz. 444 z późniejszymi zmianami /, - Ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody / Dz. U. Nr 114 poz. 492 z późniejszymi zmianami /, - Ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt / Dz. U. Nr 111 poz. 724 z późniejszymi zmianami /, - Rozporządzenia Ministra środowiska z dnia 26 września 2001 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt / Dz. U. Nr 130 poz. 1456 /, - Rozporządzenia Ministra Ochrony środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 6 kwietnia 1995 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin / Dz. U. Nr 41 poz. 214 /, - Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 listopada 2001 r. w sprawie połowu ryb oraz warunków chowu, hodowli i połowu innych organizmów żyjących w wodzie / Dz. U. Nr 138 poz. 1559 z późniejszymi zmianami (Dz. U. nr 17 poz. 160)/. 2. Regulamin wchodzi w życie na mocy Uchwały Nr 37 Zarządu Głównego Polskiego Związku Wędkarskiego z dnia 29 marca 2003 r. | |