Ustalona przez Pismo Święte zasada podboju świata przez "lud boży", czli Planetarną Korporację Bankierów, brzmi następująco:

“Obcemu możecie pożyczać na lichwiarski procent, ale twemu bratu nie będziesz pożyczał na lichwiarski procent� (V Moj. 23, 21).

Pisze w odpowiedzi na listy od 3 osob, ktore uwazaja, ze przesadzam.
Znacznie wiecej [12] znajomych odpisalo mi, ze dzieki temu co pisze, lepiej rozumieja co sie dzieje. W tym liscie najwazniejszy temat to BANK CENTRALNY, ale sprawa ta jest powiazana z prez. Kennedym i innymi wydarzeniami. Powoli, przez kilka dni postaraj sie przesluchac wszystkich zalaczonych ponizej video.

Czy rzadzacy maja obsesje ze zmowa niewielkiej grupy rodzin, ktore tworza tzw. "Secret Society" co kontroluje reszte spoleczenstw? Czy im sie cos pomieszalo? ... tacy jak ojciec i bracia Kennedy, Eisenhower, Jefferson, Franklin, Disraeli, Wilson, Henry Ford i wielu innych
http://video.google.com/videoplay?docid ... &plindex=2
http://video.google.com/videoplay?docid ... 1425549325
http://video.google.com/videoplay?docid ... 4341839853

JFKennedy wydal zarzadzenie zlikwidowania banku centralnego USA [Exec. Ord 11110]. NIEKTORZY mowia, ze to, ORAZ jego zdecydowana opozycja co do rozprzestrzeniania broni nuklearnej byly przyczyna jego smierci.
Osoba co wymyslila [obecnie obowiazujaca] teorie zabojstwa Kennedy'ego, ze byl to jeden pocisk wystrzelony przez Oswalda, ktory zrobil 4 zakrety i zranil tez Connoly, zostala wynagrodzona. Senator Specter z Pennsylvanii jest juz ponad 30 lat w senacie i zawsze ma duzo pieniedzy na kampanie wyborcza.

http://video.google.com/videoplay?docid ... &plindex=3
http://video.google.com/videoplay?docid ... &plindex=4
http://video.google.com/videoplay?docid ... 5607821823

http://www.john-f-kennedy.net/executiveorder11110.htm
http://www.john-f-kennedy.net/mossadand ... nation.htm
http://www.jfkmontreal.com/goldmann.htm

Prezydent Dwight D. Eisenhower majac na mysli zakulisowe dzialania wielkich wlascicieli przemyslu, powiedział 45 lat temu: ‿Nie możemy być pewni niczego, tylko trzeżwi i świadomi obywatele mogą wymusić właściwe współistnienie kolosalnego przemysłu zbrojeniowego i maszyny wojennej, z pokojowym postępowaniem, w taki sposób żeby zachować jednocześnie bezpieczeństwo i wolność...Chcemy żeby demokracja przetrwała na następne pokolenia, żeby nie wisiało nad nią widmo bankrucji." NAIWNE troche, bo pieniadz kupil caly Kongres i Senat.

Mam tu wersje "BANKOWOSCI" po angielsku z polskimi napisami. "101 Banking". Swietnie, lekko i beletrystycznie podane, ale oddaje w pelni tresc kreacji pieniadza. Niewielu to rozumie bo jest to tak daleko od racjonalnego myslenia, jakie my znamy, ze ludie o tym mowiacy sa traktowani jako rasisci albo niezbyt normalni fanatycy.
Obok na tamtej stronie jest kilka innych pokrewnych tematow. Pokaz to ludziom z Twojego kregu znajomych.
http://video.google.com/videoplay?docid ... &plindex=0

Jak dopuszczono do oddania finansow Ameryki w rece prywatne?
Podobny proces zachodzi obecnie w Polsce z pelna aprobata wiekszosci narodu.

http://video.google.com/videoplay?docid ... 6365456721
http://video.google.com/videoplay?docid ... 0464808778
http://video.google.com/videoplay?docid ... 6215671796
http://youtube.com/watch?v=9ojn0HSETnw&feature=related
http://video.google.com/videoplay?docid ... &plindex=2

http://video.google.com/videoplay?docid ... &plindex=5
inne videos na tej samej stronie, ktore nie moge znalezc jako niezalezne adresy.
Money, Banking and the Federal Reserve video
THE SECRET BIRTH OF THE FEDERAL RESERVE
Ron Paul Blasts Chairman of Federal Reserve on National T.V

*** Education is controlled by small number of families. Znowu zmowa. W Polsce maja wejsc nowe ksiazki do nauki historii bez wspominania o ruchu oporu przeciw Niemcom, bez Powstania Warszawskiego, tylko z Powstaniem w Gettcie. Wiele innych modyfikacji nauczy mlode pokolenie, ze Polacy byli kolaborantami w zabijaniu zydow. To juz zaowocuje za 15 lat. To bedzie druzgocace dla narodowego morale i w perspektywie dokona wiekszych zniszczen niz dzialania wojenne.
http://video.google.com/videoplay?docid ... &plindex=4

Mozna zgrzeszyc uczynkiem lub zaniedbaniem.
To co teraz sie dzieje , to przez zaniedbanie szykujemy pieklo pokoleniom naszych dzieci i wnukow. Wielu to robi BEZWIEDNIE, ale nie wolno nam byc obojetnym na klamstwa. Liczy sie kazda osoba, ktora klamstwu zaprzeczy. Szczegolnie nauczyciele. Te osoby na stanowiskach, co chca cos powiedziec, sa odsuwane, a inni [dobroty] uwazaja, ze wszystko to przesada i trzeba sie "nie wychylac". Tak nas uczyli w komunizmie, a pomimo tego walczylismy o swoj byt narodowy, a teraz oddajemy dobrowolnie gospodarczy i polityczny ster panstwa jakims niezbyt sprecyzowanym innym w Brukseli.

Poza tym WSZYSCY wiedza z codziennej prasy, ze nie ma zorganizowanej akcji przeciw Polsce, a to ze teraz mowi sie "polskie obozy koncentracyjne" to przypadek. Jakos ludziom sie pomylilo i teraz wychodzi prawda, ze Polska zawinila od samego poczatku, ze zaczela wojne. Wszystko w swiecie jest wynikiem przypadkowych wydarzen, co wyraznie widac w srodkach przekazu, ze nikt nic nie planuje i nie mamy na to wplywu ani na interpretacje naszej historii. Ta interpretacja jest zarezerwowana dla niektorych, tj. tych co rozumieja wydarzenia poprawnie.

Jak Ameryka jest szpiegowana przez "przyjaciol".
http://video.google.com/videoplay?docid ... 1238848541
http://video.google.com/videoplay?docid ... 8210199203

Amdocs Ltd. posrednio dostarcza nam rachunki za rozmowy tel. Wiedza wiec, gdzie, kto, jak dlugo i do kogo dzwoni. Firma nie jest amerykanska i ma ten serwis w wielu krajach swiata.

Comverse Infosys jest firma zakladajaca podsluch na polecenie FBI. Gdzie ta firma ma glowna siedzibe?
http://100777.com/usa/israeli_spyring

UE korupcja i Polacy nie maja czasu o tym sie dowiedziec. Sa zbyt zapracowani, a potem w wyborach glosuja na najlepiej prowadzacego kampanie i popieranego przez Gazete [oraz niemiecki Dzinnik]
http://video.google.com/videoplay?docid ... 6064124248
http://video.google.com/videoplay?docid ... 0179126595

http://video.google.com/videoplay?docid ... 6262119830
http://www.blacklistednews.com/

Sw. Tomasz z Akwinu zabronil Chrzescjanom zajmowania sie bankowoscia, Efekty tego od razu byly widoczne i dopiero reformacja cos zmienila, ale najwiekszy kosciol pozostal przy starej doktrynie. Szkoda, ze tak dlugo.

Jestesmy na drodze do niewoli finansowej [termin z Biblii], gdzie sami sie ochotniczo pakujemy. Zrozumienie tej sytuacji nie jest proste dla wiekszosci ludzi, a nasi przywodcy wybrani w wyborach sa na garnuszku tych co sie przyczyniaja do zniewolenia.

==========OTO CO PISZE PROFESOR.=========
Zniewalanie ludzi i państw konsumeryzmem
Iwo Cyprian Pogonowski

W Polsce po zniewalaniu umysłów pod wladzą sowiecka, której prototypem był tysiąc-letni terror rabinów nad społecznościami żydowskimi, obecnie nadeszło równie perfidne zniewalanie za pomocą konsumpcji na kredyt. Dzieje się to według starych tradycji lichwiarskich, kiedy Żydzi sprzedawali chłopom wódkę na kredyt w Pierwszej Rzeczypospolitej, która jednak nigdy nie przesiąkła mentalnością żydowsko-talmudyczną, w takim stopniu, jak na przkład Holandia i Anglja. Naturalnie tradycje lichwy sięgają dalej wstecz i Żydzi szerzyli lichwę od czasów ukończenia pisania talmudu w Babilonie, czyli Bagdadzie, w piątym wieku po Chrystusie. Procent składany jest jednym z elementów podstawowych wyzysku lichwy.

Umiarkowane oprocentowanie pożyczek na budowę warsztatów pracy i produkcji, jest moralnie uzasadnione, natomiast procent składany od pożyczek zaciąganych na konsumpcję, jest metodą zniewalania ludzi i kwint esencją konsumeryzmu. Obecnie rosnące wydatki na konsumpcję w Europie środkowej i wschodniej, są siła napędową w budowie wielkich zespołów sklepów.

Sukces propagandy konsumeryzmu widać w nastawieniu konsumentów, dla których rosnące wydatki na zakupy, są motywowane nie koniecznością, ale nowym stylem życia nad stan. W samej Polsce w przyszłym roku [2008] ma być zbudowane 1,130,000 metrów kwadratowych powierzchni sklepów. Jest to skok w zwyż, w porównaniu z 205,000 metrów kwadratowych powierzchni sklepów zbudowanych w bieżącym roku, według danych z ‿The Wall Street Journal," z 31 pażdziernika, 2007, zebranych przez firmę konsultacyjną Jones Lang LaSalle. Dla porównania w Czechach 614,000 metrów kwadratowych będzie udostępnionych w przszłym roku w porównaniu do budowy 400,000 metrów kwadratowych w Czechach w bieżącym roku.

Po Rosji, Polska z ludnością 38,500,000 jest największym rynkiem zbytu na wschód od Niemiec, według szefa wielkiej firmy sprzedaży nieruchomości, Cushman&Wakefield Inc., który twierdzi, że obecnie istnieje duży popyt na nowe w centra handlowe w Polsce. Widać to było, na przykład, we Wrocławiu, w zeszłym tygodniu, przy otwarciu wielkiego centrum hadlowego ‿Magnolia Park," zbudowanego przez firmę Redis Legnicka Deven, którego powierzchnia wynosi 74,400 metrów kwadratowych w 250 sklepach. Wśrod tych sklepów jest filia brytyjskiej sieci skilepów firmy Tesco i filja holenderskiej firmy odzieżowej Mexx Group of the Netherlands, jak też sklep odzieżowy Zara, filja hiszpańskiej firmy Inditex Group.

Filije firmy sieci spożywczej lub super marketów Tesco, są rozprzestrzeniane w środkowej i wschodniej Europie pod kierownictwem dyrektora Greg'a Sage, który twierdzi, że zwiększające się wydatki polskich konsumentów i wielkość polskiego rynku, umożliwia ekspansję filji Tesco w Polsce. W lutym 2008, firma Tesco będzie miała 30 dodatkowych filji, w dodatku do blisko 270 istniejących już w Polsce filji firmy Tesco, która obecnie ma 60% sklepów poza granicami W. Brytanii. Firma ta przypomina firmę Wal-Mart w USA, która skutecznie wyelimowała prawie wszystkie drobne sklepy detaliczne w Amerce.

Polscy właściciele sklepów detalicznych, nie potrafili się obronić, tak jak to uczynili francuscy detaliści-sklepikarze za pomocą ustawy wymagającdej żeby wielkie sklepy we Francji mogły być położone zawsze daleko od śródmieścia miast francuskich. Dzięki temu drobne sklepy detaliczne we Francji nadal prosperują w przeciwieństwie do polskich sklepów detalicznych, które masowo znikają.

W centrum Pragi Czeskiej w zeszłym tygodniu było otwarcie centrum handlowego Palladium o powierzchni 36,500 metrów kwadratowych, w starych koszarach zbudowanych w 1857 roku, a dziś centro to ma takich lokatorów jak szwecki sklep odzieżowy H&M i brytyjski sklep detaliczny firmy Marks and Spencer, która to firma ma dziewięć filji w Czechach i 137 w krajach Europy środkowej i wschodniej. Dyrektorem firmy Cushman & Wakefield w Czechach jest Jonathan Hallett, który ocenia, że centrum handlowe Palladium będzie odwiedzane przez 350,000 konsumentów tygodniowo.

W 27 państwach członkowskich Unii Europejskiej, średnio wypada 186 metrów kwadratowych powierzni sklepów, na 1000 mieszkańców. Polska należy do krajów najmniej zagęszczonych sklepami, mając obecnie 133 metry kwadratowe powierzchni sklepów na 1000 mieszkańców, podczas gdy Czechy mają 146 metrów kwadratowych na 1000 mieszkańców, według firmy Cushman&Wakefield. Dla przykładu Norwegia ma 633 metry kwadratowe na 1000 mieszkańców, W. Brytania 240 metrów kwadratowych, a Hiszpania ma 236 metrów kwadratowych powierzchni sklepów na 1000 mieszkańców.

Konsumpcja, głównie na dłuższy lub krótszy kredyt, kwitnie w Unii Europejskiej i Polska dostarcza wielu konsumentów i stosunkowo mało produktów na wspólny rynek europejski. W epoce konsumeryzmu, coraz większa część dochodów rocznych konsumenta, zabierają koszty konsumpcji na kredyt, w formie spłat pożyczek i procentów składanch od tych pożyczek. Tak więc Polska stała się terenem eksploatacji i rynkiem zbytu dla silniejszych finansowo krajów Unii Europejskiej, w ramach neo-kolonializmu, dziś nazywanego glabalizmem, niby w imię wolności i demokracji.

=================================

Kryzys Banku Centralnego USA, Zagrożenie Inflacją
Iwo Cyprian Pogonowski
http://WWW.pogonowski.com

Pieniądz jest wytwarzany kiedykolwiek udziela się kredytu, czego odwrotnością jest fakt, że pieniądz jest niszczony w chwili, kiedy pożyczki nie są spłacane. Z tego powodu nie spłacanie nadmiernych długów hipotecznych w USA, wytworzyło kryzys w płynności finansowej na świecie. Ten stan rzeczy jest dowodem, że banki centralne nie mają monopolu kontroli ilości pieniędzy w obiegu.
W USA bank centralny kontroluje ilość drukowanych banknotów, ale nie ma monopolu na tworzenie pieniędzy w gospodarce Stanów Zjednoczonych, mimo tego, że kontroluje stopę procentową oraz może bezpośrednio wpłacać miliardy dolarów w cały system banków w USA, żeby zwalczać spadek płynności finansowej, który to spadek jest objawem obecnego kryzysu.
Zasada 10% rezerwy przy depozycie 1000 dolarów, daje możliwość udzielenia w USA pożyczek na 7,395 dolarów, oraz tę samą sumę depozytów bankowych przez ludzi, którzy te pożyczki zaciągnęli. W ten sposób powstał kryzys, powodu zbyt dużego zadłużenia i masowego nie spłacania pożyczek. Punkt zwrotny nastąpił w sierpniu 2007, kiedy bank centralny zaczął starać się zapobiec szerzeniu się kryzysu nie spłacanych długów hipotecznych, USA.
Poziom oprocentowania ma wpływ na koszt pożyczek, a wymagane rezerwy mają wpływ na ilość pieniądza w obiegu. Pieniądz sam w sobie, nie stanowi bogactwa i jest tylko miarą bogactwa. Im wyższa cena obiektu, tym mniej wartości ma pieniądz. Kiedy zadłużenie podnosi cenę, to w efekcie obniża wysokość siły kupna pieniądza i dlatego wielka inflacja niszczy wartość pieniężną zasobów i obiektów. Inflacja jest tolerowana jako umiarkowana podnieta do wzrostu ekonomicznego, podczas gdy wzrost inflacji, zagraża wartości monetarnej obiektów i papierów wartościowych w czasach pokoju, natomiast w czasie wojny, tempo zadłużenia bardzo wzrasta.
Koszty napadów na Afganistan i na Irak są oceniane ekspertów budżetu w USA na ponad dwa tysiące miliardów dolarów. W ramach ‿wojny permanentnej o demokrację" atak na Afganistan nazywa się ‿Operacją Przetrwania Wolności" a atak na Irak nazywa się ‿Operacją Wolność Iraku," podczas gdy zabezpieczanie 800 baz wojskowych USA na świecie, nazywa się ‿Operacją Szlachetnego Orła." Koszty pacyfikacji samego Iraku czołowi analitycy, włącznie z laureatem nagrody Nobla, profesorem Columbia University, Joseph'em E. Stiglitz'em, ocieniają na dwa tysiące miliardów dolarów.
Alan Greenspan, były dyrektor banku centralnego USA napisał 12 grudnia, 2007 w The Wall Street Journal ‿Banki centralne już dawno straciły możliwość współpracy z Międzynarodowym Funduszem Monetarnym, w celu stabilizacji walut na świecie. Globalizacja i obniżenie ograniczeń handlu międzynarodowego znacznie zmniejszyły możliwości rządów poszczególnych państw w kierowaniu ich gospodarką." Następnie przepowiedział: ‿Obecny kryzys kredytowy skończy się z chwilą, kiedy skończy się spadek cen nieruchomości i poniesione zostaną wielkie straty." Czego Greenspan nie powiedział jasno, to jest fakt, że niska stopa procentowa stosowana w USA była powodem wzrostu cen nieruchomości, a nie przyrost ludności.

Nie spłacanie długów hipotecznych i innych długów pod zastaw w USA i na świecie uruchomiło proces niszczenia pieniądza, który osiąga poziom 45,000 miliardów, czyli sumę, która przewyższa pięciokrotnie dług państwowy USA, 9,000 miliardów dolarów. Na przykład koszty asekuracji 10 milionów długu w styczniu 2007, wynosiły 40,000 dolarów, a w styczniu 2008 wynosiły 234,000 dolarów. Jest to początek super-inflacji, która zaczęła się na rynku hipotecznym domów mieszkalnych, a następnie objęła przemysłowe nieruchomości i teraz obejmuje znacznie większy rynek bonów i pożyczek korporacyjnych. Analitycy uważają, że kryzys kredytu obejmie cały światowy system finansów.
Ekonomista Anna Schwartz uważa, że centralny bank w USA ma do wyboru, albo pogodzić się z depresją, by zapobiec stagflacji albo doprowadzić do super-inflacji. Inflacja około 3% rocznie jest podstawą działania gospodarki amerykańskiej. Od początku istnienia banku centralnego od 1913 roku w USA do dziś, inflacja wynosi sumarycznie, około 2000%, czyli ceny poszły 20 razy w górę, mimo wzrostu wydajności pracy. Ostatnio USA pozwoliło na stratę wartości dolara, żeby osłabić skutki zadłużenia w handlu zagranicznym i kosztów wojny na kredyt. Nastąpiła dewaluacja i strata siły kupna wszystkich walut z dolarem na czele. Ten trend zagraża super-inflacją.
Akt Rezerwy Federalnej z 1913 roku stworzył bank centralny jako prywatną korporację uprawnioną do bicia monety i regulowania wartości dolara. W 1861 roku, kiedy wybuchła wojna secesyjna w USA, było 1600 prywatnych banków, w 29 stanach, które to banki drukowały 7000 rozmaitych banknotów. Prezydent Abraham Lincoln uzyskał od kongresu prawo do drukowania zielonych banknotów państwowych (greenbacks) ze zobowiązaniem do wypłaty na żądanie sumy wydrukowanej na banknocie. Wojna secesyjna kosztowała trzy miliardy dolarów.
Opłaty celne były obniżone w 1913 roku po wprowadzeniu 16tej poprawki do konstytucji USA, która to poprawka pozwoliła na ‿mały" podatek dochodowy, obecnie stanowiący 50% dochodu rządu federalnego i rządów stanowych. Teoria gospodarki opartej na podaży, polegającej na zmniejszaniu podatków dochodowych, w celu rozwoju ekonomicznego, sprawdza się tylko wtedy, kiedy połowa oszczędności na podatkach, jest przeznaczona na podniesienie płac. Niestety tak się nie dzieje i stagnacja płac panuje w korporacjach korzystających ze zmniejszenia podatków.
Przez 94 lat swego istnienia bank centralny w USA opierał się na zasadzie, że rynek kontroluje gospodarkę a nie gospodarka rynek. W rzeczywistości rynek jest tylko miarą gospodarki i jako taki nie może kontrolować gospodarki. Ostatnio kurs procentowy był obniżany według giełdy, a nie w celu unikania długoterminowej inflacji. W rezultacie międzynarodowa wartość dolara i siła kupna dolara szły w dół, przyczyniając się do rozwoju w kierunku super-inflacji, zwłaszcza przy wysokich cenach paliwa i rosnącej spekulacji na giełdzie.
Euro rośnie w kontach rezerw banków centralnych, a udział dolara zmniejsza się, ale nadal dolar przedstawia około 60% kont rezerwowych. Euro traci na sile kupna nieco wolniej niż dolar, ale euro jest nadal uważane za walutę ‿pochodną" (‿derivative") od dolara, podobnie jak waluta Chin i Japonii. Hegemonia dolara jest geopolitycznym zjawiskiem, ponieważ paliwo jest wyceniane w dolarach.
Obniżanie kursu oprocentowania dolara ma na celu używanie inflacji przeciwko kryzysowi wynikającemu z zadłużenia wewnętrznego i międzynarodowego USA, oraz z powodu niedostatecznej płynności finansowej. Skarb USA udostępnił ponad 500 miliardów dolarów bankom, w celu wzmocnienia płynności finansowej. W rezultacie wyłania się zagrożenie deflacją, kiedy kurs oprocentowania dolara będzie bliski zeru, ceny będą spadać i ludzie będą odkładać zakupy na później, co powoduje kryzys. W każdym razie terapia za pomocą kontroli polityki monetarnej musi być dobrze skoordynowana, widoczna i skuteczna.

======================
Kryzys zaufania do pieniadza szerzy się z USA na świat
Iwo Cyprian Pogonowski
http://WWW.pogonowski.com
W latach, kiedy Mikołaj Kopernik w 1526 roku przeprowadzał reformę monetarną w Polsce panował kryzys spowodowany biciem fałszywej polskiej monety przez Hohenzollernów i pogwałceniem zaufania do pieniądza. W rezultacie ludzie w Polsce nie wiedzieli, jaką wartość przedstawiają pieniądze w ich posiadaniu. Podobna sytuacja zaistniała obecnie w bankach, które potraktowały jako ‿dobrą monetę" i jako ‿papiery wartościowe" amerykańskie pożyczki hipoteczne wartości kilkuset miliardów dolarów.

Okazało się, że spekulanci handlu nieruchomościami zorganizowali szybki wzrost wartości nieruchomości w USA, w zastaw, za które to nieruchomości, banki udzielały proporcjonalne do ich nowej sztucznie poniesionej wartości, pożyczki oraz handlowały tymi pożyczkami hipotecznymi jako papierami wartościowymi pełnej nominalnej wartości.

Obecnie wynikł kryzys na światową skalę z powodu pogwałcenia zaufania i braku uczciwości ludzi, którzy zorganizowali z premedytacją handel niby ‿papierami wartościowymi" i wzbogacili się za pomocą ‿tworzenia dolarów z powietrza," na koszt tych, którzy na rynku międzynarodowym w dobrej wierze kupili mieszaninę dobrych i zbyt ryzykownych pożyczek hipotecznych. W rezultacie wiele banków na świecie nie wie, ile faktycznie mają pieniędzy.

Płynność finansowa spada, kiedy podaż pieniądza pożyczanego z banków na kredyt, maleje. Nie jest dokładnie wiadomo, dlaczego banki centralne nie są w stanie zatrzymać spadku płynności finansowej i dlaczego spadek płynności zagraża spadkiem tempa wzrostu gospodarek na całym świecie. Niestety handel ‿papierami wartościowymi" pozwala na ‿tworzenie dolarów z powietrza." Po pierwszej wojnie światowej Niemcy przeżyły kryzys inflacji, który doprowadził do tego, że koszt papieru i farby drukarskiej był wyższy, od wartości nominalnej drukowanych banknotów. Ostatnio w Saksonii banki przeżyły ciężki kryzys z powodu traktowania amerykańskich pożyczek hipotecznych jako ‿dobrą monetę."

Poziom cen nieruchomości w USA wzrósł razem z rosnącym tanim kredytem na pożyczki hipoteczne. Pożyczki te udzielano na podstawie wzrostu cen nieruchomości i tworzyło się błędne koło do momentu, kiedy wielu właścicieli nieruchomi zadłużyło się na drugi i trzeci dług hipoteczny.

Jednocześnie pożyczki hipoteczne były sprzedawane przez banki na giełdach jako pewne lokaty kapitału. Masowe nie płacenie w USA znacznej części długów hipotecznych rozprowadzonych po giełdach światowych jako papiery wartościowe, wywołało kurczenie się kredytu udzielanego przez banki i spowodowało szerzący się spadek płynności finansowej, którego to spadku, jak dotąd banki centralne nie są w stanie zatrzymać mimo wkładania miliardów dolarów na rynek monetarny.

W księgowości swojej, banki traktowały niepewne pożyczki, jako bony lub jako pewne papiery wartościowe, nieobciążone faktycznym ryzykiem. W ten sposób banki udzielały pożyczek jak gdyby w pożyczkach hipotecznych w USA nie było ryzyka upadłości. Kredyt wzrastał w miarę wzrastającego ryzyka i banki centralne traciły orientację jak wielkie długi zostały zaciągnięte.

Dawniej banki centralne regulowały wielkość pożyczek za pomocą ograniczania pieniędzy udzielanych bankom na pożyczki, i wymagania od banków utrzymywania rezerw na każdą pożyczkę. Traktowanie pożyczek jak papiery wartościowe pozbawiło banki centralne kontroli nad ilością pieniądza ulokowanego w pożyczkach hipotecznych, które były udzielane zgodnie z oceną ludzi pod wrażeniem wielkiego wzrostu cen nieruchomości w USA i innych krajach. Banki centralne podnosiły stopę procentową, podczas gdy, długoterminowy rynek kredytowy stopę procentową obniżał.

Od sierpnia 2007 ilość pieniędzy pożyczanych drastycznie spadła we wszystkich działach gospodarki USA. Banki straciły wzajemne zaufanie, co do faktycznego ryzyka udzielanych pożyczek i nie reagują na próby podniesienia płynności finansowej strefy dolarowej przez banki centralne współdziałających państw. Obecny wzrost ostrożności i niechęć ponoszenia ryzyka przez banki jest skutkiem ponoszenia dużego ryzyka pożyczek w czasie sztucznej inflacji cen nieruchomości w USA, oraz klasyfikowania ryzykownych pożyczek jak papiery wartościowe.

Wygląda na to, że banki centrale są obecnie równie bezsilne w podnoszeniu płynności finansowej jak były w czasie zbytniego wzrostu płynności finansowej w czasie nadmiernego wzrostu wartości nieruchomości, spowodowanego spekulacjami na rynku nieruchomości w USA i traktowaniu ryzykownych pożyczek jak bony lub inne pewne papiery wartościowe.

Skutki tego stanu rzeczy są trudne do przewidzenia zwłaszcza na wypadek grożącego spadku handlu paliwem za pomocą tak zwanych ‿petro-dolarów." Dalszy spadek płynności finansowej w sferze dolarowej obniży tempo wzrostu gospodarek na skalę globalną, zwłaszcza, na wypadek , załamania się kredytu w Chinach w 2008 roku, jak o tym pisze Dawid Roche, prezes firmy konsultacji inwestycji międzynarodowych w Londynie w artykule opublikowanym 14 grudnia 2007 w The Wall Street Journal pod tytułem ‿Globalna Maszyna Robienia Pieniędzy: Handel ‿Papierami Wartościowymi" Pozwala na ‿Tworzenie Dolarów z Powietrza."

============================
Prusy, Kuźnia Imperiów, 1861-1871 i jej skutki
Iwo Cyprian Pogonowski
http://WWW.pogonowski.com
Podstawą budowy imperium niemieckiego, ze stolicą w Berlinie, były rozbiory Polski. Warto spojrzeć na historię pasożytniczej działalności Brandenburgii, która to działalność doprowadziła do uformowania się Królestwa Pruskiego. Pasożytnictwo Hohenzollernów opisywał już Mikołaj Kopernik, kiedy przygotowywał reformę systemu monetarnego Polski i wydał w 1526 roku książkę pod tytułem ‿Monetae Cudende Ratio," podstawowego uzasadnienia Aktu Reformy Monetarnej z 1526 roku w Polsce.

Wówczas wprowadzono złotego jako monetę w Polsce, a w Prusach w 1528 roku i na Litwie w 1569 roku. Ciekawe jest, że hołd pruski z 1525 roku, Albrechta von Hohenzollerna, z polskiego lenna Prus, odbył się w Krakowie i był pierwszym układem w Europie między katolickim królem i protestanckim wasalem. Hołdy Hohenzollernów, na kolanach przed tronem Polski skończyły, się w 1656 roku, kiedy Fredrick Wilhem Hohenzollern, protoplasta cesarzy niemieckich, został wasalem Szwecji z lenna Prus.

Faktycznie Królestwo Prus powstałe w 1701 roku, bylo sfinansowane w dużej mierze przez bankierów, Żydów polskich, którzy byli przerażeni rzezią Chmielnickiego na Ukrainie, po ‿złotej dekadzie" eksploatacji żydowskiej Ukrainy w 1648 roku doszli oni do przekonania, że Żydzi będą wypędzani z Polski tak jak z Hiszpanii i z tego powodu Żydzi zaczęli masowo przerzucać kapitały z Polski do Berlina.

Wcześniej w podstawowej książce ‿Monetae Cudende Ratio," Kopernik sformułował po raz pierwszy w historii prawo ekonomiczne stwierdzające, że ‿zły pieniądz wypędza dobry pieniądz z obiegu." Powodem kryzysu monetarnego w Polsce było właśnie fałszowanie monety polskiej przez Hohenzollernów. Należy wspomnieć, że prawo Kopernika przywłaszczyli sobie Anglicy, nazywając je prawem ‿Thomas'a Gresham'a," który w 1526 roku był dzieckiem.

Podobnie po Drugiej Wojnie Światowej, angielscy autorzy kłamliwie twierdzili, że niemieckie szyfry Enigmy, były rozwiązane przez Anglików, a nie przez Polaków. W rzeczywistości rozwiązanie Enigmy przez Polaków było ‿jednym z kamieni węgielnych zwycięstwa Aliantów nad Niemcami," według David'a A. Hatch'a z Center of Criptic History, NSA, Fort George G. Meade, Mayland.

Trzeba pamiętać, że Królestwo Prus przeżywało kryzys w wojnie siedmioletniej (1758-1763) i Berlin był spalony przez Rosjan w 1760 roku, kiedy minister, Alexis Bestużew-Ruimin (1693-1766), zaoferował Polsce Prusy i Śląsk, w zamian za część Białorusi. Rząd Rosji planował zniszczenie Królestwa Prus, w celu nie dopuszczenia do zjednoczenia 350 niezależnych państewek rzeszy niemieckiej, pod królem Prus, ze stolicą w Berlinie. Wówczas Polscy obywatele na Białorusi nie chcieli być poddanymi cara Rosji i ich protest uratował Królestwo Prus od zagłady.

Pasożytnicza działalność Hohenzollernów wobec Polski powtarzała się i w 1761 roku sejm wydał ustawę regulującą system monetarny w Polsce z powodu powtarzających się oszustw Berlina kosztem waluty polskiej. Wówczas, Frederick II Hohenzollern zdobył Saksonię wraz z mennicą polskich monet i zaczął bić fałszywe polskie monety. Za pomocą zysków z polskiego pieniądza ratował się on od grożącego mu bankructwa.

‿Cudowny" ratunek sytuacji Królestwa Prus miał miejsce po zabójstwie cara Piotra III i objęciu władzy w Rosji przez Niemkę, jego żonę Katarzynę II (1729-1796), 9go lipca, 1762 roku. Inicjatorem międzynarodowej zbrodni rozbiorów Polski był król Prus Frederic II, Hohenzollern, który wykorzystywał wojnę Polski przeciwko opresji rosyjskiej. Konfederacja Barska, pod dowództwem Kazimierza Pułaskiego, później generała amerykańskiego, w latach 1768-1772 była przegraną wojną, o w obronie Rzeczypospolitej, przeciwko zbrodniczemu rozbiorowi ziem polskich, który to rozbiór nastąpił w 1772 roku jako pogwałcenie traktatu w Westfalii z 1648 roku.

Królestwo Prus wykorzystało, w celu ekonomicznej eksploatacji Polski, trzy wojny rosyjsko-polski, poprzedzające rozbiory Polski (1772-1795). Prusy dzięki rozbiorom stały się największym państwem w rzeszy niemieckiej, składającej się z 350 księstw i na tej podstawie było w stanie zdominować i zjednoczyć Niemcy, po raz pierwszy ze stolicą w Berlinie. W czasie przejmowania ziem polskich, żołnierze pruscy mieli rozkaz wypędzania na wschód biedoty żydowskiej, tak zwanych ‿Bettel Juden." Wzmocniło to sytuację zamożnych Żydów na terenie Niemiec.

Napoleon Bonaparte, dwulicowy wobec Polaków, zwerbował do swych armii około ćwierć miliona żołnierzy polskich, którym obiecywał odbudowę państwa polskiego, podczas gdy prowadził konszachty z carem Rosji i obiecywał mu w listach, że imię Polski już nigdy nie znajdzie się na mapie Europy. Napoleon obiecywał Żydom emancypację we wszystkich krajach, które miał zamiar podbić i urzędnicy napoleońscy przydzielali Żydom nazwiska, po raz pierwszy w historii Europy, w celu rejestrowani ich. Przedtem Żydzi mieli imiona i tylko podawali imię ojca.

Po klęsce Napoleona, dzięki staraniom Adama Czartoryskiego, 3go stcznia, 1815 roku, Rosja i Prusy, podpisały pakt o zjednoczeniu ziem polskich w unii personalnej z Rosją, w zamian za dominację Saksonii przez Berlin. W. Brytania obawiając się wzrostu potęgi Rosji, zaprotestowała pod groźbą wojny i zniszczyła możliwość połączenia ziem polskich w 20 lat po zaborach. Kanclerz Austrii Klemens von Metternich był architektem układów dyplomatycznych po klęsce Napoleona. Układy te dotrwały do czasów ‿żelaznego konclerza" Otto Bismarck'a (1815-1898), który walczył o dominację Prus nad Europą Środkową.

Po 1815 roku rząd w Berlinie wznowił usiłowania niszczenia polskiego języka i kultury na Śląsku i innych ziemiach zaboru pruskiego tak, że ludność polska protestowała w 1817 roku w takich miejscowościach jak Ostróda i Nidzica na Mazurach, w Prusach Wschodnich. Tajne polskie organizacje powstawały we Wrocławiu i innych miastach. Wielkie Księstwo Poznańskie miało z początku autonomię i konstytucję. Szczecin został stolicą Pomorza, w którego granicach był Gdańsk.

W 1827 roku sejm w Poznaniu protestował przeciwko dyskryminowaniu Polaków. Królestwo Pruskie wyzyskiwało walki Polaków przeciwko Rosjanom. Rewolucja przemysłowa wzmocniła ekonomicznie, zwłaszcza północne i zachodnie Niemcy, oraz dała okazję do wielkiego wzrostu wpływów, żydowskich rodzin bankierskich, takich jak Rothschild'owie. Na zjeździe we Frankfurcie w 1848 roku omawiano zjednoczenie Niemiec i tam po raz pierwszy użyto wyrażenia ‿Lebensraum," które później było hasłem Hitlera.

Faktycznie architektem zjednoczenia Niemiec ze stolicą w Berlinie był Otto Bismark jako premier Prus 1862-1890. Był on od 1867 roku kanclerzem Konfederacji Niemiec Północnych, a po zjednoczeniu Niemiec w 1871 roku ‿Żelaznym Kanclerzem" Niemiec. Miał on poglądy darwinistyczne i już w 1861 roku mówił żeby ‿Strzelać do Polaków jak do wilków" oraz ‿Niszczyć Polaków ta żeby tracili ochotę do życia." i pisał że ‿jeżeli Niemcy chcą przetrwać, to konieczna im jest eksterminacja Polaków." (Werner Richter ‿Bismarck," Nowy Jork, Putnam Press, 1964, strona 101).

Bismarck uważał, że Prusy tylko mogą być albo niemieckie albo polskie i dlatego nawoływał do eksterminacji Polaków według zasad ‿socjalnego darwinizmu." Poglądy te później wprowadzał w życie Adolf Hitler.

Ostatnio została wydana książka Michael'a Knox Beran'a pod tytułem ‿Kuźnia Imperiów, 1861-1871" w której autor analizuje sytuację w USA, w Rosji i w Niemczech. Autor przypisuje Bismarck'owi umiejętność stosowania politycznych reform, w celu wzmocnienia rządów silnej ręki i dominowania parlamentu oraz ustalenia absolutnej kontroli wojska i jego budżetu przez monarchę. Sytuacja Niemiec była mniej skomplikowana niż sytuacja USA, osłabionego wojną domową, lub sytuacji Rosji, która przegrała wojnę krymską (1853-1856) przeciwko Francji, Anglii, Królestwu Sardynii i Imperium Tureckiemu.

Premier W. Brytanii Beniamin Disraeli uważał Bismarck'a za ‿białego rewolucjonistę," który dokonał niemieckiej rewolucji i zjednoczył Niemcy pod przywództwem Prus ze stolicą w Berlinie. Natomiast wobec Polaków, Bismarck był prześladowcą, którego darwinizm uzasadniał jego pogląd, że ‿jeżeli Niemcy chcą przetrwać, to konieczna im jest eksterminacja Polaków."

Zwycięstwo Niemiec nad Francją w 1870 roku i wzrost ich potęgi przemysłowej wywołało w Berlinie ambicje stworzenia wielkiego imperium kolonialnego i uczynienia z Rosji takiej kolonii tak jak W. Brytania uczyniła z Indiami. Dwie wojny światowe były spowodowane kolizją ambicji imperialnych Niemiec z Imperium Brytyjskim.

W. Brytania miała najliczniejszą flotę na świecie tak, że rekrutowanie załóg i budowa statków powodowały brak rąk do pracy, co przyśpieszyło rewolucję przemysłową Anglii i wprowadzanie maszyn do produkcji przemysłowej, przy jednoczesnej eksploatacji dzieci w długich godzinach pracy. Londyn stał się ważnym ośrodkiem banków w dużej mierze żydowskich.

Szybko rosnąca przewaga Niemiec w eksporcie towarów oraz w tempie budowy okrętów spowodowały w1909 roku radykalne pomysły polityków w W. Brytanii, jak na przykład ‿żeby bez wypowiadania wojny nagłym atakiem okręty wojenne brytyjskie zatopiły całą flotę niemiecką." W ‿Kuźni Imperiów" profesor Beran ukazuje jak to zwykle intencje polityczne nie dochodzą do skutku w konfrontacji z rzeczywistością.

Zjednoczenie Niemiec przez Prusy ze stolicą w Berlinie było możliwe dzięki zbrodni zaborów Polski zainicjowanych przez Berlin. Następnie wzrost potęgi Niemiec spowodował przymierze Anglii z Francją i Rosją w czasie obydwu wojen światowych, w których decydującą rolę odegrały Stany Zjednoczone. Przegrana zaborców Austrii, Niemiec i Rosji dała możliwość odrodzenia państwa polskiego dzięki patriotyzmowi Polaków. Natomiast w nagrodę za wciągnięcie USA do pierwszej wojny światowej syjoniści otrzymali brytyjską deklarację obiecującą im Palestynę, w liście zaadresowanym do syjonisty, lorda Waltera Rothschild'a.

Ponowna przegrana Niemiec w następnej wojnie światowej dała Stanom Zjednoczonym pozycję największej potęgi na świecie tak ekonomicznej jak i wojskowej. Niemcy stracili ziemie podbite na wschodzie, a Polska została przemieszczona na ziemie piastowskie, niestety zdradzona przez Aliantów na pół wieku sowieckiej niewoli, żeby po latach wyzysku ekonomicznego stać się członkiem drugiej klasy Unii Europejskiej.

Wśród skutków ‿kuźni imperiów" jest powstanie państwa Izrael za skutecznym poparciem premiera w. Brytanii, Winston'a Churchill'a, Żyda po matce. Syjoniści dostali po ostatniej wojnie dosyć ludzi, za pomocą pogromów naprzód w krajach satelickich, a następnie w krajach arabskich, żeby stworzyć państwo Izrael w 1948 roku i następnie uczynić z niego potęgę wojskową. Państwo to jest rządzone na zasadzie apartheidu, gnębi ludność arabską oraz destabilizuje Bliski Wschód, broniąc swego monopolu nuklearnego, nie tylko zdobytego nielegalnie, ale również destabilizującego pokój w epoce nuklearnej, w której światu grozi samobójcza wojna ‿ostateczna" dla ludzkości.

===================
Odzyskanie niepodległość Polski i Polska dwudziestolecia

(tekst Iwa Pogonowskiego, wygłoszony przez Magdalenę Pogonowską w Venice, dnia 11 listopada 2007, z okazji obchodow Swięta Niepodległosci Polski.)

Jedenastego Listopada 1918 roku, jest symboliczną datą odzyskania niepodleglości Polski, po wielu latach niewoli i rozbiorów. Data jest symboliczna, bo odzyskanie niepodległości następowało stopniowo, w ciągu ostatnich dwu lat Pierwszej Wojny Światowej. Polska odzyskała niepodległość sama, bez niczyjej pomocy, dzięki klęsce wojennej wszystkich trzech zaborców i dzięki temu, że naród polski utzymał swoją tożsamość przez blizko 2 wieki niewoli i był gotowy do uchwycenia swych loów w swoje własne ręce. W dniu 11 lisopada 1918 roku nastąpiło zawieszenie broni walczących państw. Dwa dni wcześniej Jozef Piłsudski, dowódca polskich Legionów, powrócił do Polski z więzienia w Magdeburgu, gdzie przebywał od 22 sierpnia 1917 roku, osadzony w więzieniu przez Niemców za odmowę złożenia przysięgi wiernosci dla Niemców. Rada regencyjna w Warszawie uprzednio naznaczona przez Niemców, poddała się do dymisji z chwilą kapitukacji Niemiec i zawieszenia broni na froncie zachodnim. Wówczas została proklamowana niepodległość państwa polskiego, a organizacja wolnego rządu Polski została powierzona Józefowi Piłsudskiemu, generałowi brygady i byłemu ministrowi spraw wojskowych rządu regencyjnego.

Na konferencji pokojowej w Paryżu w 1918 roku, Polska była reprezentowana przez Romana Dmowskiego, prezesa Polskiego Komitetu Narodowego. Dmowski żądał żeby w nadmorskich granicach Polski był Gdańsk i Kłajpeda oraz Prusy Wschodnie z wyjątkiem Królewca, który mial być wolnym miastem, stolicą pobliskiego okręgu. Anglja obawiała się przewagi Francji w sojuszu z Polską, nie zgodziła się na stworzenie geopolitycznie silnego państwa polskiego, przeforsowała stworzenie wolnego miasta w Gdańsku i uznanie Prus Wschodnich jako części Niemiec. Wówczas marszałek Francji Ferdynand Foche wskazał na Gdańsk i trafnie przepowiedział, że w tym miejscu rozpocznie się druga wojna światowa.

Po ogłoszeniu swej niepodległości, Polska musiała stoczyć sześć wojen, żeby ustalić swoje granice. Z wojen tych najważniejszą była obrona przed inwazją bolszewicką, która miała być początkiem światowej rewolucji komunistycznej. Dowódca Armii Czerwonej, Michaił Tuchaczewski, wydał 4go lipca, 1920go roku rozkaz: ‿Na zachód, po trupie 'białej' Polski na drodze do rewolucji światowej." . Polska obroniła niepodległość dzięki Józefowi Piłsudskiemu, ktory zwycięzko dowodził wojskiem polskim przeciwko napaści bolszewickiej. W wojnie tej brało udzial 190 generałow polskich, pochodzących z trzech zaborow.

. Lord Edgar d'Abernon (1857-1941), dyplomata angielski napisał, że bitwa o Warszwę wygrana przez Polaków w sierpniu 1920go roku, była jedną z osiemnastu najważniejszych bitew w historji Europy, ponieważ zwycięstwo Polaków nie dopuściło do wybuchu światowej rewolucji komunistycznej, do której dążył rząd Lenina. Tak więc Polska ocaliła nie tylko siebie, ale i całą Europę. Dzięki polskiemu zwycięstwu kraje nadbałtyckie - Litwa, Łotwa i Estonia, stały się państwami niepodległymi w przeciwieństwie do Białorusi, Ukrainy i republik kaukazkich, które stały się częścią Związku Sowieckiego.

Jeszcze przed zwycięzkim zakonczeniem tej wojny, Józef Piłsudski chciał stworzyć ‿Międzymorze," federację wolnych narodów mieszkających na zachód od Rosji i na wschód od Niemiec, rozciągającą się od Kaukazu przez Ukrainę, Białoruś, kraje bałtyckie do Finlandii. Francja popierała plany Piłsudskiego i chciała przekazać Polsce arsenały zdobyte na Niemcach, co umożliwiłoby Polakom, nie tylko pokonanie Armii Czerwonej, ale również stworzenie federacji planowanej przez Piłsudskiego. Niestety W. Brytania znowu sprzeciwiła się stanowisku Francji i pozbawiła Polskę dostępu do uzbrojenia z po-niemieckich arsenałów, co uniemożliwiło realizację planów Piłsudskiego. W braku wystarczającego uzbrojenia zwycięska Polska była zmuszona podpisać traktat w Rydze i granice z Rosją sowiecką pozostawiające duże skupiska Polaków pod władzą Sowietów.

Odrodzone państwo polskie, czyli Druga Rzeczpospolita Polska, zaistniało tylko na 20 lat, ale w tym krótkim czasie pokolenie naszych rodziców, przepojone głębokim patriotyzmem, kierujące się silną wolą pracy i poświęceń dla dobra naszego kraju, stworzyło zjednoczone państwo, o sprawnie dzialającej administracji, szkolnictwie i kolejnictwie i rozwijającej się gospodarce.

Polska miała wielkie osiągnięcia w wielu dziedzinach życia. .

Podstawą organizacji państwa polskiego była konstytucja uchwalona 17go marca 1921 roku, a poprawiona (amended) po zamachu stanu w dniu 2 sierpnia 1926. Najwyższą władzą w Polsce był dwu-izbowy parlament, który składał się z sejmu i senatu. 31 maja, 1926 Józef Piłsudski został wybrany prezydentem Polski, ale urzędu tego nie przyjął, tak że 1go czerwca 1926 wybrano prezydentem Polski Ignacego Mościckiego (1867-1946).Konstytucja gwarantowała regionalne samorządy i niezależny wymiar sprawiedliwości jak również podstawowe prawa obywatelskie, prawo własności i wolności słowa oraz religji jak też tajemnicę korepondencji. Polska była jednym z pierwszych państw europejskich gwarantujących równe prawo głosowania mężczyznom i kobietom oraz jedną z pierwszych gwarantujących opiekę społeczną pracownikom umysłowym. W dniu 28 grudnia sejm ustalił reformę rolnictwa w ramach której do września 1939 około trzy miliony hektarów ziemi ornej czyli 19% wielkich majątków rolnych, zostało rozparcelowane.

Do roku 1928, czyli w pierwszych 10ciu latach niepodległości, Polska podniosła się do poziomu produkcji przedwojennej przemysłu na jej terenach, po zniszczeniach Pierwszej Wojny Światowej, które nawiedziły 90% terytorium Polski, -było to ogromnym osiągnięciem gospodarczym.

Integracja ekonomiczna trzech zaborów Polski nastąpiła szybko. Nadal 70% ludności utrzymywało sie z przeludnionego rolnictwa. Węglowy przemysł górniczy rozwijał się i był podstawą eksportu. Budowa nowego portu w Gdyni była wielkim sukcesem Drugiej Rzeczypospolitej. Poczyniono duże postępy w uruchamianiu centralnego okręgy przemysłowego. Największy przemysł włókienniczy był w Łodzi. Bardzo ważnym elemantem integracji kraju było stworzenie świetnie działającej sieci kolei.

. Rząd premiera Władysława Grabskiego ustabilizował złotego jako pieniądz równej warości z fankiem szwajcarskim.

W odrodzonej Polsce powstało szkolnictwo na wysokim poziomie.O tym dobrze wiedzą wszyscy z nas, ktorzy w Polsce przed wojną uczęszczli do szkoły!

Szkoły podstawowe i gimnazja wychowywaly nas w duchu głębokiego patriotyzmy i prawdziwej miłości do Ojczyzny. Działały autonomiczne uniwersytety państwowe w Warszawie, Krakowie, Lwowie, Poznaniu i Wilnie oraz uniwersytet katolicki w Lublinie. Polska Akademia Nauk reprezentowała Polskę we współpracy z instytucjami naukowymi zagranicą. Polska podpisała swój udział w Lidze Narodów 2go października 1924 oraz Konkordat z Watykanem i traktat handlowy z USA,.

Polska stworzyła światowej sławy naukowców we wielu dziedzinach nauki. Warszawska matematyka była sławna na świecie za pionierską pracę w topologji ogłaszaną przez jej pismo ‿Fundamenta Matematicae," prowadzone pod kierunkiem Stefana Mazurkiewicza, sławnego z rozszyfrowiana rozkazów Armii Czerwonej, czym przyczynił się do zwycięstwa polskiego pod Warszawą w 1920 roku.

Logicy polscy odegrali ważną rolę w tworzeniu zapisów komputerów; Notacja polska (Polish Notation i Reverse Polish Notation) Jana Łukasiewicza jest do dziś używana na całym świecie.. Wysoka jakość polskiej architektury pokazana była w 1925 roku na wystawie architektury w Paryżu.

Rozwijała się polska sztuka, malarstwo, teatr. Na uniwerstecie Krakowskim i lwowskim powstały wydziały Muzyki Polskiej, wydawano roczniki poświęcone muzuykologji i historji muzyki. Karol Szymanowski, wybitny kompozytor muzyki, zyskał slawę światową. W 1936 roku działało w Polsce 26 stałych teatrów zawodowych. Powstała produkcja filmów fabularnych, wyprodukowano 300 filmów fabularnych w 150 zakładach przemysłu kinematograficznego. W 1930 roku było ponad 800 kin.

W 1930 roku codzienny nakład miliona gazet, kształtował opinie 30 milionów mieszkańców Polski. Zawodowe pisma były na wysokim poziomie. Głównymi wydawcami był Dom Prasy w Warszawie i Ilustrowany kurier codzienny w Krakowie, który wydawał dwa dzienniki i siedem tygodników. Setki czasopism było wydawane przez mniejszości narodowe. Również żydowska kultura kwitła w Polsce a stan posiadania Żydów na osobę był trzykrotnie wyższy niż średnia państwowa.
W latach trzydziestych, zaczęło wzrastać zagrożenie Polski wobec wielkich zbrojeń Niemiec i Sowietów, których potencjał przemysłowy i zaludnnie było bez porównia większe.
W 1939 roku Polacy zadecydowali o przebiegu historji świata. Przez kilka lat przed wybuchem II Wojny Swiatowej, Hitler i dyplomaci niemieccy usiłowali uzyskać zgodę Polski na przystąpienie do wspólnego z Niemcami paktu anty-kominternowskiego, który miał na celu zniszczenie Związku Sowieckiego atakiem przez Japonię ze wschodu i Niemcy razem z Polską z zachodu a następnie przjęcie przez Niemcy kontroli ropy naftowej i gazu ziemnego w Rosji i na Bliskim Wschodzie. W styczniu 1939 Polska ostatecznie odmówiła układu z Niemcami i postawiła Niemcy, w obliczu wojny na dwa fronty.

Odmowa Polski doprowadziła do straty połowy wojsk na które rząd niemiecki liczył żeby móc wygrać wojnę. W rezultacie Polska stała się ofiarą okrutnej zemsty Hitlera, proporcjonalnie bardziej niszczącej niż doświadczyło jakiekolwiek inne państwo europejskie w czasie Drugiej Wojny Światowej. Bohaterska obrona Polaków przeciwko Niemcom w 1939 roku zadała Niemcom duże straty; Niemcy stracili w kampanii wrześniowej 1/3 tanków i Ä˝ samolotów wyslanych do Polski, wystrzelili w Polsce 2 i ˝ razy wiecej amunicji niz w następnym roku we Francji. W skutek tego Niemcy nie mogli zaatakować Francji i Anglii w tym samym roku, pozwalając Anglii na przygotowanie własnej obrony.
Kampania wrześniowa nie była ‿dwudniowym bitzkriegiem" jak to do dzis głosi antypolska propaganda, ale wielką i bohaterską walką.

Chciałabym, żeby to krótkie zestawienie faktów z okresu dwudziestolecie Drugiej Rzeczypospolitej Polskiej przypomniało wszystkim moim sluchaczom wielkie znaczenie odzyskania Niepodległości w listopadzie 1918 roku i stworzenia Drugiej Rzeczpospolitej a także złożyło hołd uznania naszym rodzicom i naszym dziadkom, którzy za tę Polskę walczyli i dla niej pracowali z ogromnym poczuciem odpowiedzialnosci i patriotyzmu. Cześć Ich pamięci.

=============
A oto sprawy w Polsce. Moi znajomi w 90% popieraja PO i to wszystko co teraz sie tam zmienia.
Moje przyjazdy do Polski sa jakby turystyczne, ale wcale nie jest mi obojetne co sie u Was dzieje. Powyzej jest troche ciekawych mysli prof. Pogonowskiego.

Początki japońskiego komunizmu, debata o "dwuetapowej rewolucji" i amerykańskiej okupacji
Restauracja Meiji: Burżuazyjna rewolucja niedemokratyczna

Przedruk z: Spartacist, wydanie angielskojęzyczne, nr 58, wiosna 2004 r.

Poniższy artykuł idzie za standartową japońską praktyką wymieniania nazwisk przed imionami. Nazwy japońskich organizacji i instytucji, z wyjątkiem Komunistycznej Partii Japonii, są podawane najpierw w oryginalnym brzmieniu japońskim, z użyciem transkrypcji romaji, a następnie w nawiasie w tłumaczeniu.

Dziś Niemcy i Japonia ustępują jedynie Stanom Zjednoczonym jako wielkie kapitalistyczno-imperialistyczne potęgi w świecie. W połowie XIX stulecia oba te kraje przeżyły "rewolucje odgórne", które usunęły feudalne (w Japonii) i odziedziczone po feudalizmie (w Niemczech) przeszkody dla ich dalszego rozwoju jako nowoczesnych kapitalistycznych społeczeństw i państw. W Niemczech pruski kanclerz Otto von Bismarck prowadził serię wojen w latach 1864-71, jednocząc ten kraj pod monarchią Hohenzollernów i unowocześniając strukturę państwa. Działania Bismarcka wielce umocniły już ekonomicznie panującą burżuazję przemysłową, finansową i handlową. W Japonii część starej kasty wojowników, dzierżąc wizerunek cesarza Meiji, obaliła feudalny reżim w latach 1867-68, aby budować japońską soldateskę i umożliwić jej przeciwstawienie się interwencjom zachodnich potęg. W następnych dziesięcioleciach oni stworzyli japońską burżuazję przemysłową. Z początkiem XX stulecia Niemcy stały się najsilniejszym przemysłowym państwem kapitalistycznym w Europie, Japonia jedynym przemysłowym państwem kapitalistycznym w Azji.
I zachodni, i japońscy akademicy długo uznawali istotne podobieństwo biegu rozwoju Niemiec i Japonii. Mimo wszystko, kiedy Komunistyczna Partia Japonii (KPJ) została założona w 1922 r., Japonia była o wiele bardziej zacofana pod wszystkimi ważnymi względami - społecznym, gospodarczym i politycznym - niż Niemcy, nie tylko niż międzywojenna Republika Weimarska, ale nawet niż monarchia Hohenzollernów sprzed 1918 r. Cesarz rządził nie tylko "z bożej łaski", ale jako potomek bogini słońca, mitycznej założycielki narodu japońskiego. Połowa japońskiej siły roboczej była wciąż zatrudniona w rolnictwie, w większej części wykorzystując technikę przedprzemysłową.
Podczas gdy przywódcy wczesnej Międzynarodówki Komunistycznej (MK, Komintern) czasami odnosili się do Japonii jako "Prus Wschodu", tam nie było jednomyślności co do natury Japonii jako zaawansowanego, przemysłowego społeczeństwa jakościowo podobnego do Niemiec. Główny przywódca MK wyznaczony do pomocy japońskiej partii, Nikołaj Bucharin, twierdził że Japonia przypomina kraj "półfeudalny". Poczynając od jesieni 1922 r. MK dążyła do narzucenia kadrze KPJ bucharinowskiej analizy Japonii, a wraz z nią dwuetapowego schematu rewolucji, który MK wówczas narzucała wszystkim młodym partiom komunistycznym Wschodu. KPJ instruowano, by walczyła o rewolucję burżuazyjno-demokratyczną, w której partia komunistyczna połączyłaby się z liberalną burżuazją i chłopami w obaleniu monarchii; dopiero wraz z wypełnieniem etapu burżuazyjno-demokratycznego partia komunistyczna miała rozpocząć walkę o socjalizm. Więcej, tym w kierownictwie MK odpowiedzialnym za KPJ nie udało się wprost zastosować lekcji bolszewickiej organizacji pod carskimi represjami - potrzeby stabilnego emigracyjnego centrum kierowniczego i sieci kurierów, by utrzymywać kontakt z podziemnymi komórkami partii w kraju i dostarczać dla nich propagandy. W ten sposób KPJ była narażona, że zostanie zniszczona przez poważne represje państwowe.
Pod wpływem rozwijającej się biurokratycznej degeneracji radzieckiego państwa i partii Międzynarodówka Komunistyczna jesienią 1922 r. wykazywała pierwsze oznaki porzucania swych internacjonalistycznych celów (patrz: "Przezbrajając bolszewizm: Trockistowska krytyka Niemiec w 1923 r. i Kominternu", Spartacist nr 56, wiosna 2001 r.) Izolacja Związku Radzieckiego i ekstremalne zacofanie starego carskiego imperium - pogorszone przez zniszczenie wywołane przez I wojnę światową i wojnę domową 1918-20 - doprowadziły do rozwoju biurokratycznej kasty w pierwszym państwie robotniczym świata. Ta biurokracja uzurpowała władzę polityczną z rąk proletariatu na XIII Konferencji Partii w styczniu 1924 r. i pod koniec tego roku Stalin przedstawił dogmat budowania "socjalizmu w jednym kraju", teoretyczne objaśnienie dla tej konserwatywnej, nacjonalistycznej warstwy.
W ciągu następnego dziesięciolecia zygzaki i wzrastająca kolaboracja klasowa polityki Kominternu, najpierw pod Zinowjewem, a potem pod Bucharinem i Stalinem, prowadziły do klęski po klęsce, gdy partie komunistyczne były stopniowo przekształcane w strażniczki granic Związku Radzieckiego i narzędzia jego polityki zagranicznej. Trocki walczył przeciw coraz gorszemu kierowaniu rewolucyjnymi walkami. Opierając się na politycznym dziedzictwie pierwszych czterech kongresów Kominternu, zbudował on Lewicową Opozycję w walce przeciw porzuceniu przez MK rewolucyjnej perspektywy, szczególnie w Chinach. Tam program "dwuetapowej rewolucji" dostarczył przykrywki dla podporządkowania interesów chińskiego proletariatu interesom Kuomintangu z Czang Kaj-szekiem na czele (z którym Związek Radziecki poszukiwał sojuszu przeciw brytyjskiemu imperializmowi). Rezultatem było zduszenie rodzącej się rewolucji proletariackiej w latach 1925-27: "pierwszym etapem" było polityczne rozpłynięcie się chińskich komunistów wśród sił burżuazyjno-nacjonalistycznych, "drugim etapem" była fizyczna eksterminacja komunistów i zaawansowanych robotników z rąk tych samych sił burżuazyjnych, w tym najbardziej znana masakra szanghajska z kwietnia 1927 r.
Przymusowo wygnany ze Związku Radzieckiego w 1929 r. Trocki w ciągu następnego dziesięciolecia zbudował ruch, którego rezultatem było założenie nowej międzynarodówki komunistycznej, Czwartej Międzynarodówki, w 1938 r. Kulminacją degeneracji Kominternu było przyjęcie explicite programu kolaboracji klasowej ("front ludowy") na VII Kongresie MK w 1935 r. W 1943 r. Stalin rozwiązał Komintern w interesach swego sojuszu w II wojnie światowej z brytyjskim, amerykańskim i francuskim imperializmem.
Trocki w swych pismach nie poświęcał szczególnej uwagi Japonii aż do lat trzydziestych XX w., a i potem pisał o niej jedynie rzadko i głównie w artykułach o sytuacji militarnej na Pacyfiku, prowadzącej do II wojny światowej. W tym czasie KPJ była zniszczona przez państwowe represje. W pewnym artykule z 1933 r. Trocki komentował, że restauracja Meiji przedstawiała sobą "nie rewolucję burżuazyjną, jak niektórzy historycy mówią, lecz biurokratyczne usiłowanie wykupienia się od takiej rewolucji" ("Japonia zmierza do klęski", 12 lipca 1933 r.) Mimo wszystko Trocki postrzegał Japonię jako w pełni opierzoną imperialistyczną potęgę, stojącą na jakościowo wyższym poziomie rozwoju społecznego i gospodarczego niż półkolonie, jak Chiny. On bronił Chin przeciwko japońskiej imperialistycznej inwazji w latach trzydziestych XX w. Rezolucja przyjęta na konferencji założycielskiej Czwartej Międzynarodówki stwierdzała w odniesieniu do Japonii:
"Burżuazyjne stosunki własności i kapitalistyczny system wyzysku, rozciągający się i na proletariat, i na chłopstwo, wskazują rewolucyjne obalenie klasy rządzącej i ustanowienie dyktatury proletariatu jako jedyną drogę ocalenia i dla robotników, i dla chłopów" ("Wojna na Dalekim Wschodzie a rewolucyjne perspektywy", wrzesień 1938 r., w: "Dokumenty Czwartej Międzynarodówki").
Wychodząc od komentarza Trockiego z 1933 r. o restauracji Meiji, Spartakusowska Grupa Japonii (SGJ), japońska sekcja Międzynarodowej Ligi Komunistycznej, reprezentowała stanowisko, że restauracja Meiji przedstawiała sobą "niepełną" rewolucję burżuazyjno-demokratyczną. Na przykład SGJ pisała, że "restauracja Meiji nie była rewolucją burżuazyjną, lecz posunięciem obronnym feudalnej biurokracji w interesie jej samej" (Spartacist [wydanie japońskie] nr 16, maj 1994 r.)
Niniejszy artykuł jest rezultatem pewnego intensywnego badania i dyskusji w MLK o rozwoju japońskiego kapitalizmu i historii wczesnej KPJ, w toku których japońscy towarzysze musieli dojść do zmiany swego rozumienia restauracji Meiji i jej implikacji. Mimo wszystko przyznajemy, że nasz artykuł ma swoje ograniczenia, ponieważ to badanie jest oparte głównie na źródłach angielskojęzycznych, jak również pewnych nowo opublikowanych materiałach z archiwów Kominternu (patrz nota końcowa).

Społeczne początki restauracji Meiji

Rewolucja od góry w Japonii pod koniec lat sześćdziesiątych XIX w. była rezultatem przecięcia się dwóch głęboko zakorzenionych procesów historycznych: powolnego upadku japońskiego feudalizmu, spowodowanego jego własnymi wewnętrznymi sprzecznościami, i wtargnięcia przemocą zachodniego imperializmu do Azji Wschodniej.
Japońskie państwo feudalne odznaczało się dziwacznym dualizmem między cesarzem a shogunem (generalissimusem, dowódcą). Cesarz był powszechnie uznawany jako najwyższy autorytet narodu japońskiego. Mimo wszystko w toku historii średniowiecznej Japonii rzeczywista władza została uchwycona przez shoguna, członka jednego z najpotężniejszych klanów feudalnych. Cesarz pozostawał izolowaną w Kioto, często przymusowo, na wpół mistyczną figurą niezaangażowaną w aktualny bieg wydarzeń politycznych.
W 1600 r. Tokugawa Ieyasu pokonał swych rywali w słynnej bitwie pod Sekigaharą i ustanowił shogunat (jap. bakufu) Tokugawa, który rządził Japonią przez następne dwa i pół stulecia. Przez politykę twardego narodowego izolacjonizmu Japonia zachowała swą niepodległość podczas pierwszej fazy zachodniej imperialistycznej ekspansji w epoce kapitalizmu merkantylnego. Bakufu także skutecznie tłumiło wojny między daimyo (feudalnymi panami), które były endemiczną chorobą średniowiecznej Japonii. Mimo wszystko same sukcesy i stabilność państwa Tokugawa wprawiły w ruch siły społeczne, które w końcu doprowadziły do jego obalenia.
Wraz z końcem ciągłych wojen dziedziczna kasta wojowników, samurajów, utraciła swą tradycyjną rolę w japońskim społeczeństwie. Ponieważ nie wolno im było angażować się w handel, wielu samurajów stało się zubożałymi i głęboko wyalienowanymi od istniejącego porządku. Niektórzy stali się roninami (dosł. wędrownikami), czyli samurajami pozbawionymi pana, nie mającymi zobowiązań wasalnych wobec żadnego feudała i nie mającymi żadnego stałego zajęcia.
Długotrwały pokój w epoce Tokugawa, budowanie przez bakufu sieci dróg łączących różne części kraju i rozwój żeglugi przybrzeżnej - wszystko to ułatwiało istotny i stały wzrost produkcji rolnej i manufaktur rękodzielniczych (przedprzemysłowych). Głównymi beneficjentami tego wzrostu gospodarczego byli shoninowie (kupcy), szczególnie wielcy handlarze ryżem z Osaki, jak rodzina Mitsui. Wielu z daimyo i samurajów popadło w głębokie zadłużenie u potężnych rodzin kupieckich.
Mimo wszystko dalszy rozwój kapitału merkantylnego w Japonii był blokowany przez zakazy handlu zagranicznego, ograniczenia na kupno i sprzedaż ziemi oraz podział kraju na setki hanów (domen feudalnych), każda z własnymi strażami granicznymi i walutą. W pierwszych dziesięcioleciach XIX stulecia sfrustrowane ambicje wielkich domów kupieckich i ich sojuszników w miastach zbiegły się niezadowoleniem nacjonalistycznych, modernizacyjnych elementów wśród samurajów. Historycy nazwali to "sojuszem jena z mieczem".
E. Herbert Norman napisał w 1940 r. pionierskie studium o początkach nowoczesnej Japonii pt. "Powstanie Japonii jako nowoczesnego państwa" (Toronto, wyd. UBC Press, 2000 [1940]), które odcisnęło się mocno na bogatej wiedzy historycznej japońskich intelektualistów marksistowskich. Norman wyjaśniał:
"Choninowie (mieszczanie) czuli, że ich własna pomyślność była ściśle związana z pomyślnością klas wojowników i szlachty, ich klientów i dłużników. Z tej przyczyny choninowie nigdy nie marzyli o zrobieniu frontalnego ataku na feudalizm jako system, chociaż byli przygotowani na finansowanie ruchu POLITYCZNEGO przeciw bakufu wspólnie z rywalizującymi elementami feudalnymi" (podkreślenie w oryginale).
Norman, syn kanadyjskich misjonarzy protestanckich, spędził dzieciństwo na japońskiej wsi w drugim i trzecim dziesięcioleciu XX w. Pod wpływem wzrostu faszyzmu w Niemczech na początku lat trzydziestych XX w. został przyciągnięty do lewicy i na krótko przyłączył się do brytyjskiej partii komunistycznej, gdy był studentem uniwersytetu w Cambridge. Dlatego między innymi książka Normana była grzebana, szczególnie przez amerykańskich akademików, w czasie zimnej wojny. Potem Norman był członkiem kanadyjskiego korpusu dyplomatycznego i został zaszczuty na śmierć przez amerykańskich maccartystów, w końcu popełniając samobójstwo w 1957 r.
Według tradycyjnej hierarchii feudalnej chłopi stali poniżej samurajów, ale powyżej rzemieślników i kupców. Wzrost gospodarki towarowo-pieniężnej podkopywał tę tradycyjną strukturę i stabilność japońskiej wsi, gdy niewielu chłopów wzbogacało się, a inni wpadali w biedę. Pojawiła się rosnąca populacja miejskich (pozbawionych własności) rękodzielników. Na początku XIX stulecia Japonia widziała wzrastający zakres chłopskich rewolt przeciw feudalnym żądaniom, a także bunty ryżowe w miastach, skierowane przeciw kupcom-spekulantom i rządowym urzędnikom, którzy ich ochraniali.
Rosnące napięcia społeczne w późnofeudalnej Japonii doszły do punktu krytycznego, czego rezultatem była wojna domowa, przy bezpośrednim zagrożeniu zachodnim podbojem militarnym. W latach czterdziestych XIX w. japońskie klasy rządzące patrzyły z szokiem i drżeniem, jak W. Brytania pokonała i upokorzyła Chiny w wojnie opiumowej, anektowała Hongkong i poddała to "Niebiańskie Królestwo" - centrum wschodnioazjatyckiej cywilizacji od czasów niepamiętnych - półkolonialnemu ujarzmieniu. W 1853 r. flota okrętów amerykańskich pod dowództwem komodora Perry'ego wymusiła zgodę na wpłynięcie do Zatoki Tokijskiej, domagając się koncesji handlowych. Niezdolny do militarnego stawienia oporu shogunat Tokugawa zgodził się na nierówne traktaty handlowe ze Stanami Zjednoczonymi i potęgami europejskimi oraz gwarantował zachodnim obywatelom eksterytorialne prawa w Japonii.
Te koncesje doprowadziły do zorganizowanej opozycji wobec Bakufu, wyrażonej w haśle: "Szanujmy cesarza! Wypędźmy barbarzyńców!" Innymi słowy, że jedynie silny rząd centralny kierowany bezpośrednio przez cesarza, mógłby zachować niepodległość Japonii. Siły przeciwników Bakufu były skoncentrowane w domenach 86 tozamów("zewnętrznych" panów), historycznych wrogów dynastii Tokugawa. Ten opozycyjny han teraz dostał się pod faktyczne kierownictwo dążących do modernizacji samurajów, którzy budowali swą militarną siłę ściśle według zachodnich linii postępowania.
Kulminacją trwających dziesięciolecie manewrów i walki o władzę między Bakufu a tozamami - z czterema klanami, Satsuma, Choshu, Tosa i Hizen w kierownictwie - była w 1868 r. krótka wojna domowa, zakończona porażką Bakufu. Zrywając ostro z japońską tradycją feudalną, Choshu zaciągali chłopów i inne pospólstwo do armii. Zwycięzcy ustanowili nowy rząd w imieniu najwyższego autorytetu cesarza Meiji. Stąd to wydarzenie historyczne jest nazywane Meiji Ishin (restauracja Meiji). Mimo wszystko przywódcy nowego reżimu przeważnie rządzili niezależnie od cesarza, który był postrzegany jako stojący ponad politycznymi bataliami tego czasu.
W ciągu następnych paru lat ten reżim wprowadził serię posunięć, składających się na rewolucyjną transformację o szerokim zakresie: uznanie prawnej równości wszystkich klas, zniesienie feudalnego stroju, ustanowienie szkół państwowych, reforma kalendarza, formalne równouprawnienie tych, co mieli przodków Burakuminów (uważanych za kastę pariasów, ponieważ zajmowali się martwymi zwierzętami, garbując ich skóry), usunięcie feudalnego zakazu wyobcowania i podziału ziemi, ustanowienie wolności wyboru zawodu itd. Japonia importowała najbardziej nowoczesny przemysł i technikę. W latach siedemdziesiątych XIX w. więcej niż 2 tys. ekspertów - matematyków, naukowców, inżynierów - zostało zwerbowanych, by uczyć Japończyków nauk podstawowych, które czynią nowoczesny przemysł możliwym. Dla nauczania inżynierii zostały ustanowione państwowe szkoły techniczne z zagranicznymi nauczycielami, podczas gdy najlepsi japońscy studenci byli wysyłani za granicę, aby opanowali najbardziej aktualne technologie.
Podczas gdy siły kierujące restauracją Meiji były wewnątrzjapońskie, ich sukces był silnie uwarunkowany przez korzystne okoliczności międzynarodowe. Główne rywalizujące zachodnie potęgi były niezdolne bądź nie chciały interweniować decydująco w tej krytycznej koniunkturze w historii Japonii. Carska Rosja, która miała roszczenia do Wysp Kurylskich na północnym skraju Japonii, wciąż odzyskiwała siły po porażce z rąk W. Brytanii i Francji w wojnie krymskiej w latach pięćdziesiątych XIX w. Stany Zjednoczone były wewnętrznie zajęte głębokimi pęknięciami politycznymi i społeczno-ekonomicznymi dyslokacjami po ważnym wydarzeniu, jakim była wojna secesyjna parę lat wcześniej. Interwencje W. Brytanii i Francji w Japonii w pewnym sensie wykluczały się wzajemnie, bo ta ostatnia popierała Bakufu, a ta pierwsza siły przeciwników Tokugawa.
Bardziej ogólnie, dla wszystkich tych państw zachodnich Chiny były głównym celem i wielką nagrodą w Azji Wschodniej, a Japonię postrzegano jako stosunkowo ubogi łup. Jak wyraził to Norman: "To rozległe, bezsilne ciało Chin działało jako tarcza dla Japonii przeciwko merkantylnej i kolonialnej chciwości europejskich potęg". W ten sposób w historycznie krótkim czasie japońskie klasy rządzące miały szeroką swobodę, by radykalnie restrukturyzować swoje państwo.

Ku dialektycznemu rozumieniu restauracji Meiji

Jak można charakteryzować restaurację Meiji jako rewolucję burżuazyjną, jeśli nie była ona kierowana przez burżuazję? Burżuazja nie kierowała też bezpośrednio rewolucją francuską-jakobini byli kierowani przez prawników, jak Robespierre i innych drobnomieszczańskich profesjonalistów, popierani przez miejskie masy rzemieślników i głodnych ziemi chłopów. Mimo wszystko to handlowa i finansowa burżuazja znalazła się na wygranej pozycji od czasu obalenia monarchii i zniesienia feudalnych przeszkód dla narodowego rozwoju gospodarczego, kładąc fundament pod rodzącą się burżuazję przemysłową w ciągu następnych dwóch pokoleń. Niżsi samurajowie, którzy byli grotem restauracji Meiji, mogli słusznie być opisywani jako militarno-biurokratyczna kasta czy warstwa. W celu przetrwania jako narodowo niepodległa klasa rządząca musieli oni przekształcić Japonię w nowoczesny przemysłowy kraj kapitalistyczny i sprzyjać rozwojowi burżuazji przemysłowej. Ich polityka i działania doprowadziły w ciągu dwóch pokoleń do rozwoju burżuazji przemysłowej/finansowej jako dominującej klasy społecznej w Japonii.
Tu pouczające jest popatrzeć na bismarckowską "rewolucję odgórną" w Niemczech. Czyniąc to, niezbędne jest także uznanie pewnych fundamentalnych różnic, jak również ważnych zbieżności między Niemcami a Japonią w końcu XIX stulecia. Niemcy stały na jakościowo wyższym poziomie rozwoju gospodarczego, z istotnym przemysłem i już ekonomicznie dominującą burżuazją, jednak konfrontującą się z raptownie rosnący, społecznie i politycznie świadomym proletariatem.
Rozszerzenie społeczno-ekonomicznych osiągnięć rewolucji francuskiej na zachodnie i południowe Niemcy przez militarny podbój za imperium napoleońskiego dało potężny impet rozwojowi kapitalizmu przemysłowego, jak również handlowego. W przededniu rewolucji z 1848 r. Engels pisał o burżuazji niemieckiej:
"Chociaż jej postęp w ciągu ostatnich trzydziestu lat nie był nawet w przybliżeniu tak wielki jak burżuazji angielskiej i francuskiej, mimo to ustanowiła ona większość branż nowoczesnego przemysłu, w paru dystryktach wyparła chłopski czy drobnomieszczański patriarchalizm, skoncentrowała kapitał do pewnego stopnia, wytworzyła trochę proletariatu i zbudowała dość długie odcinki kolei. Osiągnęła przynajmniej punkt, z którego musi albo iść dalej i uczynić się klasą rządzącą, albo zrezygnować z poprzednich zdobyczy, punkt, gdzie jest jedyną klasą, która może w tym momencie przynieść postęp w Niemczech, może w tym momencie rządzić Niemcami" ("Kwestia konstytucyjna w Niemczech", czerwiec 1847 r.)
Mimo wszystko w czasie powstania z 1848 r. strach burżuazji, że radykalna rewolucja demokratyczna byłaby preludium do "czerwonej rewolucji", opartej głównie na miejskiej klasie robotniczej, pchał ją do sojuszu z siłami reakcji monarchicznej. Marks i Engels konkludowali, że europejska burżuazja już stała się reakcyjna. W rezultacie Marks zakończył swoje posłanie Władzy Centralnej do Związku (Komunistów) w marcu 1850 r. słynnym wołaniem o "rewolucję w permanencji".
Wraz z dalszym raptownym rozwojem kapitalizmu przemysłowego główne ciało niemieckiej burżuazji sformowało sojusz z pruską arystokracją ziemską (junkrami), który położył fundament pod "rewolucję odgórną" Bismarcka w latach sześćdziesiątych XIX w. Bismarck zaczynał jako polityczny reprezentant junkrów i był ekstremalnie reakcyjny w rewolucji z lat 1848-49. Ale reprezentował tę klasę feudalnego pochodzenia w epoce przemysłowego kapitalizmu, w której Prusy konfrontowały się z bardziej zaawansowanymi państwami burżuazyjnymi: W. Brytanią i Francją. Bismarck doszedł do zrozumienia, że jedynie burżuazja przemysłowa/finansowa może przekształcić Niemcy w porównywalnie zaawansowane państwo i przez to zapewnić przetrwanie i rzeczywistą pomyślność również starych klas ziemskich.
Pod koniec lat osiemdziesiątych XIX w. Engels pisał w tym względzie:
"Jakakolwiek osoba na stanowisku Bismarcka i z przeszłością Bismarcka, mając pewne zrozumienie stanu spraw, nie mogłaby nic innego, jak zdać sobie sprawę, że junkrzy, tacy jakimi byli, nie byli zdolną do życia klasą i że ze wszystkich klas posiadających jedynie burżuazja mogła mieć pretensje do przyszłości, i że dlatego (pomijając klasę robotniczą, której historycznej misji zrozumienia nie możemy oczekiwać od niego) jego nowe imperium zapowiadało się być tym stabilniejsze, im bardziej odnosił on sukcesy w kładzeniu podwalin pod jego stopniowe przejście do nowoczesnego państwa burżuazyjnego". ("Rola przemocy w historii", 1887-88).
Pruscy junkrzy stali się agrarnymi kapitalistami na wielką skalę, a monarchia Hohenzollernów działała efektywnie, wolna od kontroli parlamentarnej. Podczas gdy Reichstag (parlament) miał pewien wpływ na politykę wewnętrzną, nie miał żadnej efektywnej kontroli nad sprawami zagranicznymi i soldateską. Jak pisał Engels w 1891 r.: "Cesarstwo Niemieckie jest monarchią z półfeudalnymi instytucjami, ale zdominowaną ostatecznie przez ekonomiczne interesy burżuazji". ("Socjalizm w Niemczech").
Pojmowana dialektycznie restauracja Meiji była kierowana przez burżuazję w procesie stawania się. To zrozumienie było wyrażone w jednym z najwcześniejszych radzieckich studiów na ten temat, pisanym w 1920 r.:
"Możemy konkludować, że Japonia, zmieniwszy swą strukturę ekonomiczną, wciąż nie posiada klasy burżuazji, która mogłaby przejąć rządy w kraju. To klasa feudalnych panów pozostała u władzy. Oni uznali zmiany, które wydarzyły się w Japonii, odrzucili wszystkie przestarzałe feudalne normy i rozpoczęli raptowny rozwój kapitalizmu. (...) Dlatego termin "rewolucja" może być używany w stosunku do Meiji Ishin jedynie zwyczajowo. Może ona być nazwana "burżuazyjną" jedynie z punktu widzenia jej rezultatów, które wcale nie oznaczają, że burżuazja odgrywała najważniejszą rolę w tym czasie". (O.W. Pletner, Historia epoki Meiji, cyt. za: Julia Michajłowa, "Radziecko-japońskie studia nad problemem Meiji Ishin i rozwojem kapitalizmu w Japonii," w: Wojna, rewolucja i Japonia, 1993).

Rewolucja burżuazyjno-demokratyczna była uniemożliwiona przez historię

Dla marksistów rewolucja burżuazyjno-demokratyczna jest głównie określana przez jej treść społeczno-ekonomiczną (to jest klasową), nie przez zmianę formy rządu. Klasyczne rewolucje burżuazyjno-demokratyczne w Anglii w latach czterdziestych XVII w. i Francji w latach 1789-93 obaliły monarchie absolutne, które były politycznymi organami arystokracji ziemskiej. Mobilizując chłopstwo i miejskie niższe klasy, merkantylna (to jest przedprzemysłowa) burżuazja osiągnęła władzę polityczną poprzez Cromwellowski Commonwealth w Anglii oraz reżim jakobiński, a potem imperium napoleońskie we Francji.
Postrzeganie klasycznych rewolucji burżuazyjno-demokratycznych jako szablonu dla całego następnego kapitalistycznego rozwoju - jak czynili mieńszewicy w swym etapowym schemacie dla carskiej Rosji, a potem Stalin/Bucharin w wypadku krajów półkolonialnych - jest ahistoryczne i niedialektyczne. Kiedy w lipcu 1789 r. rzemieślnicy, sklepikarze i robotnicy dniówkowi w Paryżu szturmowali Bastylię, Francja była najsilniejszym absolutystycznym (to jest późnofeudalnym) państwem w Europie. Rewolucja wielce rozszerzyła ekonomiczne i militarne zasoby państwa francuskiego, umożliwiając Napoleonowi Bonapartemu - niegdysiejszemu protegowanemu Robespierre'a - podbój i transformację większości Europy. Masy musiały zostać zmobilizowane, by wyrwać się na ścieżkę kapitalistycznego rozwoju w Europie (a wcześniej w Anglii). To było także częściowo prawdziwe w trochę późniejszym okresie w Stanach Zjednoczonych i Włoszech. Ale to nie jest prawdą dla Niemiec czy Japonii. Nie ma niezbędnego związku między demokracją a rozwojem kapitalizmu.
"Burżuazyjne rewolucje od góry" pod koniec XIX stulecia w Niemczech i Japonii nie były wyjątkami od jakiejś historycznej "normy" ustalonej przez rewolucję francuską. Przeciwnie, one były wynikiem interweniowania w historię od czasu rewolucji francuskiej. Jedyną drogą dla rządzących klas w Niemczech i Japonii, by uniknąć inwazji i ujarzmienia przez W. Brytanię, Francję czy Stany Zjednoczone była raptowna industrializacja. One były zdolne do wciągnięcia swych narodów w szeregi imperialistycznych potęg przez wyczyszczenie feudalnych przeszkód dla rozwoju kapitalistycznego odgórnie, w procesie przekształcania samych siebie w kapitalistów. Około roku 1900, gdy świat i jego rynki zostały mniej lub bardziej podzielone między pięć istniejących imperialistycznych potęg, ta droga została zamknięta dla innych, późno rozwijających się burżuazji.
Japonia w połowie XIX stulecia była przedprzemysłowym (chociaż pod wieloma względami stosunkowo zaawansowanym) państwem feudalnym, konfrontującym się z daleko bardziej potężnymi uprzemysławiającymi się państwami kapitalistycznymi. To uzasadniony strach przed podzieleniem losu Chin galwanizował decydujące sekcje japońskiej feudalnej szlachty, szczególnie niższe warstwy samurajów. By obalić stary porządek i restrukturyzować japońską gospodarkę i państwo według zachodnich linii postępowania. E. Herbert Norman, chociaż sam postrzegał restaurację Meiji jako "niekompletną" rewolucję burżuazyjną, rozumiał przy tym, że warunki, z jakimi konfrontowali się władcy epoki Meiji bezpośrednio po rewolucji, wykluczały drogę burżuazyjno-demokratyczną:
"Szybkość, z jaką Japonia musiała równocześnie ustanawiać nowoczesne państwo, budować nowoczesną siłę obronną w celu odparcia niebezpieczeństw inwazji (której korzystny bilans sił światowych i bariera Chin nie mogły odłożyć na zawsze), stwarzać przemysł, żeby na nim oprzeć tę siłę zbrojną, modelować system edukacyjny, pasujący do przemysłowego, zmodernizowanego narodu, dyktowała żeby te ważne zmiany były realizowane raczej przez grupę autokratycznych biurokratów niż przez masę ludzi pracujących w demokratycznych organach reprezentacji" (tamże).
Czy mogłaby ta społeczna transformacja zostać zrealizowana przez rewolucyjne powstanie? Przypuśćmy, że rezultatem wojny domowej między Bakufu a tozamami byłoby wzajemne zniszczenie czy dezorganizacja wszelkiej efektywnej siły militarnej w rękach feudalnej szlachty. Powstałaby próżnia władzy, umożliwiając masową chłopską rebelię, odmowę płacenia trybutu dla daimyo, i także powstania niższych klas w miastach. Krótko mówiąc, Japonia zostałaby ogarnięta rewolucyjną anarchią.
Jaki byłby historyczny wynik? Japońscy daimyo i shoninowie zaprosiliby i ułatwiliby militarną interwencję zachodnich potęg, by stłumić tę chłopską rebelię. W następstwie Japonia zostałaby poddana kolonialnemu lub półkolonialnemu ujarzmieniu. Część daimyo, samurajów i klasy kupieckiej przekształciłaby się w burżuazję kompradorską, taką jak wtedy istniała w Chinach, całkowicie podporządkowaną zachodnim imperialistom.
Trzeba tylko popatrzeć na rebelię tajpingów w Chinach w latach pięćdziesiątych i na początku sześćdziesiątych XIX w. Ta masowa rewolta chłopska, która trwała ponad dziesięciolecie, opanowała większość doliny Jangcy i ustanowiła stolicę w dużym mieście Nankinie. Ponieważ podupadający władcy mandżurscy byli niezdolni do stłumienia tej rewolty, chińska gentry (klasa właścicieli ziemskich) zwróciła się do zachodnich potęg. Amerykański awanturnik Frederick Townsend Ward i brytyjski oficer Charles "Chińczyk" Gordon wyszkolili i wzięli pod swoje dowództwo elitarne siły chińskie, które ostatecznie pokonały tajpingów.
Chłopską rebelię w Japonii w tym czasie, nawet jeśli początkowo zwycięską, spotkałby podobny los. To nie znaczy, że wskutek restauracji Meiji przyszły bieg japońskiej historii był zdeterminowany na następnych parę dziesięcioleci. Pewien większy stopień społecznego egalitaryzmu i politycznej liberalizacji był z pewnością możliwy w Japonii na przełomie XIX i XX stulecia. Ale tym, co nie było możliwe, była radykalna rewolucja burżuazyjno-demokratyczna według francuskiego modelu.

Podatek ziemski z 1873 r.

Przywódcy restauracji Meiji wyrażali swą intencję modernizowania Japonii takimi hasłami jak: "Zamożny naród, silna armia" oraz "Zwiększajmy produkcję, promujmy przemysł". Ale jak były te hasła przekładane na rzeczywistość, biorąc pod uwagę, że Japonia w tym czasie była daleko bardziej ekonomicznie zacofana niż zachodnie państwa kapitalistyczne, które zagrażały jej niepodległości? Krótko mówiąc, przez utrzymywanie wyjątkowo wysokiej stopy wyzysku chłopstwa, ale teraz skierowując wynikającą z niego nadwyżkę ekonomiczną na raptowną budowę kompleksu przemysłowo-wojskowego. Podatek ziemski z 1873 r. był głównym mechanizmem w końcu XIX stulecia w Japonii, jaki Marks określił, mówiąc o Europie Zachodniej (głównie Anglii) w stuleciach XVII i XVIII, jako "akumulację pierwotną kapitału".
W 1871 r. nowy reżim Meiji przez łączenie militarnego grożenia i finansowego bodźca naciskał na daimyo, by "zwrócili" swoje hany pod władzę rządu centralnego. Udzielono im rekompensaty w postaci długoterminowych rządowych obligacji. Równocześnie rząd przejął na siebie stypendia, chociaż w zmniejszonym stopniu, które byli daimyo płacili swym samurajom. Podatek ziemski dostarczył większą część dochodu na wykup kapitału i odsetek rządowych obligacji, jak również na stypendia dla byłych samurajów.
W ten sposób skarb państwa stał się przekaźnikiem ekonomicznej nadwyżki wyciskanej z chłopstwa dla rozwijającej się burżuazji przemysłowej/finansowej, wywodzącej się z byłej feudalnej arystokracji i starej klasy kupieckiej. Około roku 1880 do byłych daimyo należało 44 procent akcji krajowych banków Japonii, a prawie jedna trzecia do byłych samurajów. Te banki następnie przystąpiły do finansowania raptownego rozwoju japońskiego przemysłu.
Główna rola odgrywana przez skarb państwa w początkowej industrializacji Japonii była także paradoksalnie rezultatem restrykcji narzuconych japońskiej polityce gospodarczej przez zachodnie potęgi imperialistyczne. Pod groźbą amerykańskiej i brytyjskiej akcji militarnej w latach pięćdziesiątych i na początku sześćdziesiątych XIX w. shogunat Tokugawa podpisywał nierówne traktaty handlowe, które zabraniały Japonii obciążania zachodniego importu cłami większymi niż 5 procent jego wartości. Rządy Meiji były dlatego niezdolne do osłaniania swego nowo rozwijającego się przemysłu wysokimi barierami celnymi, tak jak były w stanie to czynić Niemcy i Stany Zjednoczone pod koniec XIX stulecia. Zamiast tego japońska klasa rządząca uciekła się do bezpośredniej rządowej własności i subsydiów.
Amerykański historyk gospodarczy G.C. Allen twierdził: "Niewiele było ważnego japońskiego przemysłu zachodniego typu w czasie ostatnich dziesięcioleci dziewiętnastego stulecia, który nie zawdzięczał swego ustanowienia inicjatywie państwa" ("Krótka historia gospodarcza nowoczesnej Japonii", 1981). Pod koniec tego stulecia prawie wszystkie państwowe przedsiębiorstwa przemysłowe i inne aktywa zostały sprzedane, zwykle po cenach nominalnych, politycznie faworyzowanym przedsiębiorcom. Ci z nich, którzy odnosili największe sukcesy, formowali zaibatsu, wielkie imperia przemysłowe/finansowe, jak Mitsubishi i Mitsui, które zdominowały japońską gospodarkę i nadal w niej dominują.
Gdy Japonia w epoce Meiji widziała wzrost nowej klasy kapitalistów przemysłowych/finansowych, widziała także wzrost nowej klasy wyzyskiwaczy agrarnych. Rosnąca liczba chłopów była niezdolna do płacenia swoich podatków i/lub spłacania swoich długów i lichwiarskich procentów, więc byli oni zmuszeni sprzedawać całość lub część swojej ziemi, zwykle bogatym chłopom czy wiejskim kupcom/lichwiarzom. Wielu było zmuszonych posyłać córki do pracy w manufakturach tekstylnych w mieście, przez to dostarczając robotnic dla wczesnego japońskiego przemysłu. Zysk na płacach córek był pożyczany chłopskim rodzinom, by sprostały swym obciążeniom podatkowym. Kapitał i odsetki od tych pożyczek wraz z opłatami za wyżywienie i mieszkanie dla córek pochłaniały większość ich płac, jeśli nie więcej niż one, wpychając wiejskie rodziny w dalsze długi. Około roku 1903 w Japonii 44 procent całej ziemi rolnej było obrabiane przez farmerów-dzierżawców, którzy płacili ponad 50 procent swego przychodu, zwykle w naturze, właścicielom ziemskim jako czynsz.
Tu trzeba podkreślić, że klasa właścicieli ziemskich na początku XX stulecia w Japonii nie wywodziła się głównie ze starej feudalnej arystokracji. Pewna amerykańska badaczka japońskiej historii agrarnej wyjaśniała:
"Chociaż większość byłych daimyo pozostała zamożna i jako członkowie Izby Parów uzyskali bezpośredni głos w systemie politycznym po 1890 r., nie byli oni dłużej arystokracją ziemską zdolną do kontrolowania lokalnych spraw. (...) Oni inwestowali w lasy, w nowe przedsiębiorstwa przemysłowe i może najczęściej w bankowość. Nawet jeśli część ich dochodu była czerpana z rolnictwa, była to na ogół mała część, pozostająca w cieniu ich innych zysków. Oni nie sprawowali dłużej kontroli politycznej nad ziemią, którą posiadali, i chociaż byli reprezentowani w Izbie Parów, to ciało nigdy nie było centrum władzy politycznej". (Ann Waswo, Japońscy właściciele ziemscy: Upadek wiejskiej elity, wyd. University of California Press, Berkeley 1977).
Niższa izba Dietu (parlamentu), która zatwierdzała rządowy budżet, była wybierana przez najbogatszych właścicieli, wyłącznie mężczyzn.
Nowa klasa właścicieli ziemskich wyrosła przez ekonomiczne zróżnicowanie chłopstwa i innych sektorów wiejskiej drobnej burżuazji. W latach trzydziestych XX w. pewien amerykański akademik wizytujący Japonię z pogardą opisywał typowych japońskich właścicieli ziemskich jako "byłych kupców, właścicieli gospód i burdeli, mistrzów ekip remontujących drogi i osoby podobnego stanu" (cyt. tamże). Dalej, bogatsi właściciele ziemscy reinwestowali coraz więcej czynszów zebranych od farmerów-dzierżawców w depozyty bankowe, obligacje rządowe i korporacyjne papiery wartościowe. W latch dwudziestych XX w. najbogatsze rodziny na japońskiej wsi czerpały tyle samo, jeśli nie więcej, dochodu ze swych aktywów finansowych, co ze swych posiadłości rolniczych.
W ten sposób klasa właścicieli ziemskich w międzywojennej Japonii nie była w żadnym razie feudalna ani półfeudalna, lecz była dogłębnie zintegrowana ekonomicznie i w wielu wypadkach społecznie z dominującą miejską gospodarką przemysłową.

Konstytucja Meiji z 1889 r.

Chociaż restauracja Meiji była rewolucją odgórną, w sposób konieczny wytworzyła potężne odzwierciedlenia oddolne, budzące się wśród chłopów i miejskich robotników oczekiwania lepszego i swobodniejszego życia. Dwa następne dziesięciolecia były okresem wielkiego zamieszania społecznego i politycznego.
Po raz pierwszy w japońskiej historii kobiety buntowały się przeciw swemu tradycyjnemu podporządkowaniu i domagały się praw demokratycznych. Pewne wsie i miasta ustanowiły lokalne rady, a kobietom zezwolono ubiegać się o miejsca w nich (jeśli miały zezwolenie swoich mężów). Kobiece bojowniczki podróżowały po kraju, wygłaszając przemówienia apelujące o prawo do głosowania, kontrolę urodzeń i prawo dziedziczenia.
Te siły społecznego radykalizmu znalazły swój główny zorganizowany wyraz w Ruchu Praw Ludu, który domagał się demokratycznego, reprezentatywnego rządu. Wiejska agitacja, skoncentrowana wokół tego ruchu, osiągnęła kulminację w 1884 r., w rebelii w górskim dystrykcie Chichibu w środkowej Japonii, na północny zachód od Tokio. Chłopi otaczali domy lichwiarzy, szturmowali biura rządowe, by zniszczyć zapisy długów, i zastraszali bogatych, żeby robili darowizny na pomoc dla biednych. Powstanie to zostało stłumione przez armię, a krótko potem Ruch Praw Ludu został złamany przez połączenie represji państwowych i sukcesu rządu w przekupieniu wielu z jego przywódców.
Konsolidacja silnego represyjnego aparatu państwowego położyła polityczne podwaliny dla konstytucji Meiji z 1889 r., która była wzorowana na konstytucji cesarskich Niemiec. Ministrowie rządu byli wyznaczani przez cesarza (w rzeczywistości przez oligarchów reżimu Meiji działających w imieniu cesarza), a nie przez partię mającą większość w Diecie.
Biorąc koncept ie (rodzinny system gospodarstwa domowego) jako podstawę dla nowej struktury społecznej, kodeks cywilny z 1898 r. przyjął oparte na konfucjanizmie wartości klasy samurajów jako swój fundament. Cesarz stał na szczycie jako głowa całego narodu, a z kolei mąż był władcą absolutnym w swojej rodzinie. Pierworództwo było zalecane dla wszystkich klas. Żony były traktowane jako coś gorszego od mężów, a kodeks twierdził, że "kalecy, i niezdolni do pracy, i żony nie mogą podejmować żadnego działania prawnego". Kobietom zabroniono uczestnictwa w działalności politycznej. Jednak robotnice były podstawą rozwijającej się gospodarki przemysłowej - szczególnie w przemyśle tekstylnym, który produkował 60 procent obrotów handlu zagranicznego pod koniec XIX stulecia i w którym kobiety stanowiły 60 do 90 procent siły roboczej.
System cesarski, zachowany w konstytucji, nie był przetrwałą instytucją feudalną reprezentującą interesy arystokracji ziemskiej (która w ogóle dłużej nie istniała). Raczej tradycyjny autorytet i mistyczna aura otaczająca cesarza były teraz wykorzystywane do legitymizowania aparatu państwowego, który po pierwsze i przede wszystkim działał, by ochraniać i popierać interesy kapitalistów przemysłowych i finansowych, reprezentowanych u szczytu przez zaibatsu.

I wojna światowa a uprzemysłowienie

Pierwsza wojna światowa zmieniła strukturę japońskiej gospodarki i klasy robotniczej, podczas gdy rosyjska rewolucja bolszewicka z 1917 r. zmieniła polityczny charakter japońskiej lewicy. Przed 1914 r. sektor przemysłu ciężkiego Japonii, ściśle związany z soldateską, pozostawał zależny od rządowego wsparcia finansowego. Japonia eksportowała lekkie wyroby - głównie tekstylne, bawełnę i jedwab - a importowała maszynerię przemysłową i większość stali z Europy i Stanów Zjednoczonych.
Wojna całkowicie zniszczyła istniejącą ścieżkę handlu światowego, umożliwiając Japonii wysunięcie się do pierwszego szeregu przemysłowych krajów kapitalistycznych. Japoński akademik-marksista, Takahashi Masao, podkreślał:
Wraz ztym, jak narody europejskie poświęciły się całkowicie wysiłkowi wojennemu, arterie wymiany towarów w gospodarce świtowej zostały zupełnie zatkane. (...) Chociaż była między nimi wielka różnica w zasięgu i stopniu uprzemysłowienia, i Ameryka, i Japonia były zdolne do raptownego i intensywnego rozwijania swych gospodarek. One były w podobnym położeniu, w którym obie były zdolne do rozwijania tego rodzaju wyrobów, w dziedzinie których poprzednio były zależne od Europy. I w ten sposób one funkcjonowały jako dostawcy produktów przemysłowych dla mniej rozwiniętych obszarów, jak również dóbr różnego rodzaju dla narodów prowadzących wojnę" (Nowoczesna gospodarka japońska od czasu restauracji Meiji, 1967).
Między rokiem 1914 a 1921 produkcja stali przez Japonię podwoiła się; wartość produkcji silników elektrycznych wzrosła z 9 mln jenów do 34 mln jenów. Ogółem produkcja przemysłowa zwiększyła się prawie pięciokrotnie.
To przyniosło odpowiednią zmianę w społecznej wadze i charakterze japońskiej klasy robotniczej. Odsetek przemysłowej siły roboczej zaangażowanej w przemyśle ciężkim, charakteryzującym się fabrykami na wielką skalę, wzrósł z 13,6 procent w 1910 r. do 24,2 procent pod koniec wojny. Na początku lat dwudziestych XX w. w Japonii był duży, permanentnie zurbanizowany proletariat przemysłowy, głównie męski, zatrudniony w stalowniach, stoczniach, fabrykach chemicznych, fabrykach samochodów osobowych i ciężarowych itd. Mimo to Japonia była jedynym większym przemysłowym krajem kapitalistycznym w okresie międzywojennym, w którym chłopska walka przeciw właścicielom ziemskim była ważną areną konfliktu społecznego.
Rezultatem tych zmian w sile roboczej, w połączeniu z inflacją, która towarzyszyła ekspansji przemysłowej w czasie I wojny światowej, było powstanie robotniczej bojowości i społecznego niezadowolenia, którego uwieńczeniem były w 1918 r. "bunty ryżowe". Cena ryżu w 1918 r. w porównaniu z 1917 r. podwoiła się, a po tym, gdy żony rybaków w prefekturze Toyama splądrowały sklepy z ryżem w sierpniu 1918 r., bunty ryżowe rozprzestrzeniły się na cały kraj. Rząd wezwał oddziały wojska, by stłumić te bunty, zabijając więcej niż 100 protestujących. Powstanie niezadowolenia doprowadziło do masowego ruchu na rzecz powszechnego prawa do głosowania. Podatek pogłówny został zmniejszony w 1919 r. (zwiększając liczbę uprawnionych do głosowania z jednego do trzech milionów), ale rząd odmówił gwarantowania powszechnego prawa do głosowania. Strajki i robotnicze niezadowolenie także rozprzestrzeniły się, japońscy socjaliści zaczęli zdobywać wpływ w pewnych większych japońskich związkach.

Pierwsi japońscy komuniści

Pierwsi japońscy socjaliści byli głównie chrześcijanami i ograniczali się do małych grup propagandowych. Po 1906 r. rozwinął się nurt anarchosyndykalistyczny, ale jego członkowie okresowo współpracowali z bardziej reformistycznie myślącym ruchem socjalistycznym. W 1910 r. najbardziej znany anarchista Kotoku Shusui i 26 jego zwolenników zostali aresztowani i oskarżeni o usiłowanie zabójstwa cesarza i jego rodziny. Po tak zwanym procesie o wielką zdradę Kotoku został stracony w 1911 r. wraz z jedenastoma innymi skazańcami, w tym jego towarzyszem Kanno Sugą. Po tym zorganizowana lewica właściwie przestała istnieć.
Katayama Sen, przywódca ewolucyjnego, pacyfistycznego skrzydła japońskiego socjalizmu, już uprzednio spędził pewien czas w Stanach Zjednoczonych, a ponownie wyjechał tam w 1914 r. Działał w Partii Socjalistycznej, szczególnie interesował się walką przeciw uciskowi Czarnych, i w końcu założył Ligę Japońskich Socjalistów. Zdobyty dla sztandaru bolszewickiego po rewolucji rosyjskiej Katayama wysłał wielu członków Ligi z powrotem do Japonii, by pomóc założyć Komunistyczną Partię Japonii. Sam pojechał do Moskwy pod koniec 1921 r., odgrywając dużą rolę w działaniach Kominternu wobec Japonii od 1922 r. Mimo wszystko stopień, do jakiego Katayama zerwał ze swymi chrześcijańskimi, pacyfistycznymi korzeniami, pozostaje wątpliwy. Podczas stalinowskiej degeneracji popierał on różne zakręty i zwroty biurokracji z niezachwianą lojalnością. W 1928 r. Trocki pisał:
"Katayama jest z natury zupełną pomyłką. (...) Jego koncepcje kształtują progresywizm, bardzo lekko podkolorowany marksizmem". ("Kto przewodzi Kominternowi dziś?", wrzesień 1928 r.)
Mimo wszystko zwolennicy, których pozyskał on w Stanach Zjednoczonych, odgrywali ważną rolę we wczesnym japońskim ruchu komunistycznym.
Rdzeń kierownictwa wczesnej KPJ wywodził się jednak spośród anarchosyndykalistów, jak Yamakawa Hitoshi, Sakai Toshihiko i Arahata Kanson, który zaczął propagować bolszewizm już w maju 1919 r. Oni przyłączyli się do KPJ nie tylko dzięki zwolennikom Katayamy, lecz także jako indywidualni studenci rekrutowani z rozkwitającej po I wojnie światowej akademickiej tendencji marksistowskiej, która była tolerowana przez rząd przez większość dziesięciolecia. Pomimo autorytetu zdobytego przez anarchosyndykalistów w ruchu związkowym po wojnie, pierwsi komuniści mieli bardzo wątłe korzenie w klasie robotniczej.
Japonia była pierwszym krajem imperialistycznym, który dokonał inwazji na terytorium pierwszego w świecie państwa robotniczego w kwietniu 1918 r. Jej oddziały wycofały się jako ostatnie w listopadzie 1922 r., i nawet wtedy Japonia zachowała kontrolę nad wyspą Sachalin, zgadzając się ewakuować swe oddziały z północnego Sachalinu dopiero w 1925 r., kiedy stosunki dyplomatyczne z Rosją Radziecką zostały ostatecznie ustanowione. Japonia kontynuowała okupację południowego Sachalinu do czasu, aż jej oddziały zostały wypędzone przez Armię Czerwoną pod koniec II wojny światowej.
Chociaż bolszewicy czynili wysiłki, by ustanowić kontakt z japońskimi bojownikami przywiązanymi do sztandaru rewolucji rosyjskiej, zagraniczna interwencja wojskowa i wojna domowa, która szalała na rosyjskim Dalekim Wschodzie, czyniła taki kontakt ekstremalnie trudnym. Więcej, Yamakawa i Sakai początkowo powstrzymywali się przed ustanowieniem kontaktu z Kominternem, bojąc się przyciągnąć uwagę bardzo efektywnej japońskiej tajnej policji. Dopiero w kwietniu 1921 r., gdy koreański komunista Yi Chung-rim, który był wcześniej studentem Uniwersytetu Meiji, został wysłany do Tokio przez MK, Yamakawa zgodził się ustanowić "Komitet Przygotowawczy" dla Komunistycznej Partii Japonii. Do tego momentu japońscy komuniści tworzyli luźne kółko, które mieszało się z anarchosyndykalistami.
Otwarcie archiwów Kominternu w Moskwie udostępniło bogactwo nowego materiału o Komunistycznej Partii Japonii, który rzuca światło na wczesne lata partii. Publikujemy trzy z nowo dostępnych dokumentów KPJ jako dodatki do niniejszego artykułu, włącznie z Manifestem Komitetu Przygotowawczego KPJ z kwietnia 1921 r., którego autorem był Yamakawa, współpracujący z Kondo Eizo, protegowanym Katayamy. Manifest z 1921 r. wyjaśnia, że pierwsi japońscy komuniści uważali, iż restauracja Meiji położyła podwaliny pod kapitalistyczną Japonię i nie wpisuje się w dwuetapowy schemat.
Pierwsza delegacja japońskiego środowiska socjalistycznego/anarchistycznego przybyła do Moskwy dopiero pod koniec 1921 r. Oni przybyli, by uczestniczyć w Pierwszym Kongresie Robotników Dalekiego Wschodu, który miał miejsce w styczniu-lutym 1922 r. Ten kongres gromadził nie tylko komunistów, lecz także siły burżuazyjno-nacjonalistyczne (obecny był chiński Kuomintang), dziennikarzy i inne rozproszone siły. Bucharin, Zinowjew i Stalin zostali wyznaczeni przez rosyjskie Biuro Polityczne, by byli komisją kierującą kongresem. Zinowjew otworzył kongres i odgrywał na nim bardzo aktywną rolę. Bucharin pomagał naszkicować i przedstawić rezolucję o Japonii. Stalin spotkał się z japońską delegacją, i jest poświadczone w co najmniej jednym sprawozdaniu, że był wśród tych, co zwerbowali niektórych spośród anarchosyndykalistów. Stalin utrzymał swe zainteresowanie Dalekim Wschodem przez resztę dziesięciolecia, i jasne jest, że współdziałał ściśle z Bucharinem w rozwijaniu dogmatu "dwuetapowej rewolucji" i narzucaniu go partiom komunistycznym Wschodu.
Kongres odbywał się w przededniu pierwszego ataku choroby Lenina i właśnie wtedy, gdy Stalin, Zinowjew i Kamieniew zaczynali ustanawiać swój sojusz przeciw Trockiemu. Zinowjewowska szkoła polityki, bombastycznej i zygzakowatej, zarażała Komintern. Mimo wszystko jeszcze nie zatriumfowała. Rezolucja "Zadania japońskich komunistów", przyjęta na kongresie, jasno oświadcza: "Dyktatura proletariatu, zastąpienie militarno-plutokratycznej monarchii władzą rad - to jest cel partii komunistycznej". Równocześnie rezolucja ta twierdziła, że "konfiguracja sił klasowych w Japonii pozwala nam oczekiwać sukcesu radykalnego demokratycznego przewrotu" i argumentowała, żeby KPJ się nań orientowała.
Rezolucje i przebieg Pierwszego Kongresu Robotników Dalekiego Wschodu wprowadziły pewne dwuznaczności do zadań azjatyckich partii komunistycznych, ale to żadną miarą nie był w pełni rozwinięty schemat "dwuetapowej rewolucji". Kierownictwo MK nie przyznało, że zniszczenie handlu z Europą podczas I wojny światowej doprowadziło nie tylko do ekspansji przemysłowej bazy Japonii, lecz także do rozwoju rozkwitającego przemysłowego proletariatu w krajach kolonialnych i półkolonialnych, jak Chiny i Indie. W ten sposób główny raport o kwestii narodowo-kolonialnej, przedstawiony przez G. Safarowa, był oparty na przesłance, że proletariat w najbardziej wschodnich krajach nie miał społecznej wagi, by odgrywać kierowniczą rolę w rewolucyjnym powstaniu. Japonia została uznana za wyjątek od tej ścieżki-w pełni rozwinięty kraj imperialistyczny z proletariatem, który był kluczem do wyzwolenia całego Wschodu. Safarow nalegał, że japoński proletariat musi sprzymierzyć się z narodami walczącymi o uwolnienie się od japońskiego imperializmu. Wzywał on do absolutnej politycznej niezależności proletariatu od sił burżuazyjno-nacjonalistycznych, z którymi one mogłyby współpracować.

KPJ a "dwuetapowa rewolucja"

Komunistyczna Partia Japonii została formalnie założona w lipcu 1922 r., jakieś sześć miesięcy po tym, gdy Kongres Robotników Dalekiego Wschodu zakończył swe prace. Miesiąc później, w sierpniu 1922 r., Komintern podjął decyzję, że młoda Komunistyczna Partia Chin powinna wstąpić do Kuomintangu. Trzy miesiące później, w listopadzie, podczas Czwartego Kongresu Międzynarodówki Komunistycznej, Bucharin był autorem projektu programu japońskiej partii, który nie wspominał o restauracji Meiji, pozostawiał na boku dążenie do oceny jej wagi. Pisał on:
"Japoński kapitalizm wciąż wykazuje charakterystyczne cechy dawnych stosunków feudalnych. Większa część ziemi jest dziś w rękach półfeudalnych wielkich właścicieli ziemskich. (...) Pozostałości stosunków feudalnych przejawiają się w strukturze państwa, które jest kontrolowane przez koalicję składającą się z określonej części kapitalistów handlowych i przemysłowych i wielkich właścicieli ziemskich. Półfeudalny charakter władzy państwowej jest jasno ukazany w ważnej i kierowniczej roli parów i w podstawowych cechach konstytucji. W takich warunkach opozycja wobec władzy państwowej pochodzi nie tylko od klasy robotniczej, chłopów i drobnej burżuazji, lecz także od wielkiego segmentu liberalnej burżuazji, która przeciwstawia się istniejącemu rządowi". ("Projekt platformy Komunistycznej Partii Japonii, listopad 1922 r., w: George M. Beckmann i Okubo Genji, Komunistyczna Partia Japonii 1922-1945, wyd. Stanford University Press, 1969)
Dalej program twierdził z naciskiem:
"Partia klasy robotniczej nie może pozostawać obojętna wobec walki przeciw imperialnemu rządowi, nawet pomimo że taka walka może być prowadzona pod hasłami demokratycznymi. Zadaniem partii komunistycznej jest stale intensyfikować ogólny ruch, podkreślać wszystkie hasła i zdobywać dominującą pozycję w ruchu w czasie walki przeciw istniejącemu rządowi. (...) Dopiero po tym, gdy to pierwsze bezpośrednie zadanie zostanie wypełnione i niektórzy z byłych sojuszników zaczną przechodzić na stronę pokonanych klas i grup, Komunistyczna Partia Japonii powinna dołożyć starań do postępu rewolucji, pogłębienia jej, i poczynić wysiłki ku zdobyciu władzy przez rady robotników i chłopów" (tamże).
Standartowa historia japońskiego komunizmu nie wspomina jednak, że był inny projekt programu KPJ, napisany dwa miesiące wcześniej niż ten Bucharina. Ten projekt (publikowany tu jako dodatek) został napisany w Japonii przez Arahatę i Sakaia. Arahata i Sakai etykietują Japonię jako "Niemcy Wschodu" i ich program zaczyna się od jasnego oświadczenia, że: "Komunistyczna Partia Japonii, sekcja Trzeciej Międzynarodówki Komunistycznej, jest nielegalną proletariacką partią polityczną, której celem jest obalenie kapitalistycznego reżimu przez ustanowienie dyktatury proletariatu opartej na władzy radzieckiej". Nie ma tu nawet aluzji do etapowości.
Projekt Bucharina traktuje demokratyczny program, który wysuwa, jako tymczasową strategię dla partii komunistycznej podczas walki o obalenie "istniejącego rządu"-tak jakby przez udrapowanie się w demokratyczny strój KPJ mogła ogłupić jakieś skrzydło wściekle antykomunistycznej japońskiej burżuazji, by z nią współpracowało! Projekt Arahaty i Sakaia przeciwnie, słusznie (chociaż abstrakcyjnie) wzywa do łączenia walki o prawa burżuazyjno-demokratyczne z walką o rewolucję proletariacką, by obalić system kapitalistyczny jako całość.
Projekt Bucharina z 1922 r. spotkał się ze znaczącą opozycją w KPJ i nigdy nie został oficjalnie przyjęty przez partię. Publikujemy jako nasz trzeci dodatek raport Arahaty z maja 1923 r., napisany dla trzeciego rozszerzonego plenum Komitetu Wykonawczego Międzynarodówki Komunistycznej (KW MK), przeprowadzonego w czerwcu, który opisuje dyskusję, która rozwinęła się w KPJ nad projektem Bucharina. Ten raport został opublikowany po rosyjsku w pracy WKP(b), Komintern i Japonia 1917-1941 i według naszej wiedzy do tej pory nie był dostępny badaczom japońskiego komunizmu.
Jak wynika z raportu Arahaty, co najmniej część sprzeciwu wobec projektu Bucharina była wywołana pozostałościami anarchosyndykalistycznych przesądów. Aktywna w serii strajków w latach 1921 i 1922, coraz bardziej pełnych przemocy, KPJ kontynuowała współpracę z anarchosyndykalistami w Sodomei, głównej federacji związków zawodowych. Kadra, która przystąpiła do formowania KPJ, ignorowała walkę o powszechne prawo wyborcze; kwestia